Η επόμενη μέρα στα Εξάρχεια
Μέσα από την κρίση των τελευταίων ημερών αναδεικνύεται μια πολυδιάστατη πρόκληση για τις αρχές ασφαλείας, η αντιμετώπιση της οποίας δεν είναι αποκλειστικά δουλειά της αστυνομίας, αλλά απαιτεί ισχυρή πολιτική βούληση και κοινωνική συναίνεση ως προς το τι αστυνομία θέλουμε και ως προς τους υπόλοιπους μηχανισμούς που θα πρέπει να ενεργοποιηθούν, προκειμένου να μη δούμε σύντομα παρόμοιες καταστάσεις.
Κατ’ αρχάς, υπάρχει η περιοχή των Εξαρχείων. Η ιδιότυπη κατάσταση γκετοποίησης της περιοχής υπάρχει κίνδυνος να διευρυνθεί. Εάν μέχρι σήμερα η παρουσία της αστυνομίας εκεί ήταν, ας πούμε, ανεκτή, με την αντίδραση να εκτονώνεται σε μικροεπεισόδια, είναι βέβαιο ότι η κατάσταση έχει αλλάξει. Η δολοφονία του 15χρονου μαθητή σημαίνει ότι τουλάχιστον για το προσεχές διάστημα, εμφανής αστυνόμευση είναι μάλλον δύσκολο να υπάρξει. Η αστυνομική στολή, η θέα περιπολικού, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα λειτουργεί σαν κόκκινο πανί. Μπορεί όμως η περιοχή να μείνει χωρίς καθόλου αστυνόμευση; Αν γίνει αυτό, αν δηλαδή οι αστυνομικές δυνάμεις αποσυρθούν, θα είναι πολύ δύσκολο να επανέλθουν έπειτα από λίγο καιρό, όταν, με μαθηματική ακρίβεια, η κατάσταση θα έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και οι κάτοικοι της περιοχής θα ζητούν επιτακτικά προστασία. Αυτό διότι, εκτός από χώρος συγκέντρωσης ομάδων κινηματικής βίας, τα Εξάρχεια είναι και περιοχή όπου ακμάζει το κοινό έγκλημα, κυρίως η διακίνηση ναρκωτικών και η μικροεγκληματικότητα που τη συνοδεύει.
Η απάντηση στο πώς θα αντιμετωπισθεί η ιδιότυπη κατάσταση που διαμορφώνεται θα πρέπει να δοθεί γρήγορα. Και για έναν πρόσθετο λόγο. Στις ομάδες των Εξαρχείων αποδίδεται η υποκίνηση των οργανωμένων επεισοδίων που βλέπουμε κατά καιρούς στο κέντρο της Αθήνας ή πέριξ του Πολυτεχνείου. Μετά τη δολοφονική επίθεση, η περιοχή θα γίνει πόλος έλξης για τους συνομηλίκους του νεκρού μαθητή. Οι καθοδηγητές των ομάδων «γνωστών – αγνώστων» θα έχουν τη δυνατότητα στρατολόγησης νέων μέσα από μια μεγάλη δεξαμενή που θα διαμορφωθεί, δυνατότητα που ήταν πολύ μικρότερη μέχρι τώρα. Η προσπάθεια που έγινε για ορισμένα χρόνια να απομονωθεί αυτός ο χώρος, να καταδικασθεί η δράση του από την κοινή γνώμη, να απαξιωθεί, έχει εν πολλοίς ήδη ακυρωθεί και κινδυνεύει να πάει εντελώς χαμένη.
Η απάντηση σε αυτές τις προκλήσεις δεν είναι αποκλειστικά δουλειά της αστυνομίας. Απαιτείται η ενεργοποίηση της ίδιας της κοινωνίας πολιτών και σειράς φορέων. Είναι πολύ πιθανό, όμως, όπως έγινε και στο παρελθόν, κανείς να μην ενεργοποιηθεί και η ευθύνη διαχείρισης της κατάστασης να μετακυλιθεί για άλλη μια φορά στην αστυνομία, που θα πρέπει να είναι έτοιμη γι’ αυτό το ενδεχόμενο, γνωρίζοντας ότι η πολιτική αστυνόμευσης που ακολουθήθηκε το τελευταίο διάστημα δεν υπήρξε αποτελεσματική, με τραγική κατάληξη.
Οι αρχές ασφαλείας βρίσκονται απέναντι σε μία ακόμα πρόκληση που αναδείχθηκε τις τελευταίες ημέρες με πρωτόγνωρες διαστάσεις. Στο περιθώριο του βίαιου ξεσπάσματος, με φθορές και εμπρησμούς, είδαμε δεκάδες καταστήματα, κοντά ή και πιο μακριά από το επίκεντρο των επεισοδίων, να γίνονται στόχος επίθεσης πλιατσικολόγων. Το καθεστώς ανομίας που επικράτησε στην πόλη έδωσε την εντύπωση ότι καθένας μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και να μείνει ατιμώρητος. Από αξιωματικούς της αστυνομίας εκφράζεται η ανησυχία ότι το πλιάτσικο σε καταστήματα, εφόσον δεν βρεθεί τρόπος να αντιμετωπισθεί άμεσα και αποτελεσματικά, θα γίνει συνοδευτικό κάθε μελλοντικής εκδήλωσης διαμαρτυρίας. Δηλαδή, ομάδες που κινούνται στα όρια της νομιμότητας, χρήστες ναρκωτικών, λαθρομετανάστες, σε κάθε ευκαιρία θα επιδίδονται σε λεηλασίες, όπως έκαναν τις ημέρες των επεισοδίων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΑ
Συναντήθηκαν Τζαβέλλα και Μεσολογγίου…
Αλέξης Γρηγορόπουλος: «Θα το δεις, εγώ θα γίνω διάσημος μια μέρα»
Επαμεινώνδας Κορκονέας: Εύφημο μνεία είχε πάρει ο «Ράμπο» των Εξαρχείων
Ιντερνετ και κινητά νίκησαν τους ασυρμάτους
Η νέα γενιά διεκδίκησε εμπράκτως την πολιτική της ενηλικίωση
Οι «φυλές» των νέων διαδηλωτών
Ελπίζουν στις γιορτές για μείωση της έντασης
Το ξέσπασμα της οργής
Η αγωνία του πυροσβέστη στην κόλαση της φωτιάς
Ο άθλος του οδοκαθαριστή σε μια πόλη ρημαδιό
Ουρλιάζουμε, δεν υπάρχει πια διέξοδος
Δεν δώσαμε στα παιδιά άξια πρότυπα
«Εβγαλαν όπλα και σημάδεψαν προς τα εμπρός»
Εξάρχεια, αδιέξοδα ανάμεσα σε δύο μύθους

