Η απόπειρα για νέα Κεντροδεξιά

ΡΙΧΑΡΔΟΣ ΣΩΜΕΡΙΤΗΣ | Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010

Με σημαίες και ταμπούρλα αλλά και πέντε χιλιάδες αρχικούς οπαδούς η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη ίδρυσε λοιπόν την Κυριακή ένα νέο κόμμα στον κεντρώο δεξιό χώρο με φιλελεύθερες τάσεις. Σε αντίθεση με τη σαμαρική Νέα Δημοκρατία, η κυρία Μπακογιάννη είχε ψηφίσει το μνημόνιο (αλλά όχι και όλες τις πολιτικές που το συνοδεύουν) γιατί εκείνη την ώρα, την περασμένη άνοιξη, δεν υπήρχε άλλη εθνική επιλογή με εξαίρεση τη στάση πληρωμών του Δημοσίου. Πίστευε- και το επανέλαβε προχθές- ότι η απόφαση του κ. Σαμαρά να καταψηφίσει το μνημόνιο ήταν ξεκάθαρα λαϊκίστικη. Είναι σίγουρο ότι δημόσια και κυρίως ιδιωτικά αυτό πιστεύουν και πολλοί ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας και φυσικά πολλά στελέχη της.

Η ίδρυση της Δημοκρατικής Συμμαχίας είναι συνεπώς ένα καλό νέο για την κυβέρνηση. Και ένα κακό νέο για τη σκληρή παρέα «φουσκωτών» του Αντωνάκη Σαμαρά. Περιορίζει την όποια απομόνωση μιας κυβέρνησης που η πολιτική της βάλλεται με πάθος από την «παραδοσιακή Αριστερά», από την υπεύθυνη για τη δημοσιονομική κρίση Δεξιά αλλά και ενδοπασοκικά. Είναι όμως αξιοπερίεργο το γεγονός ότι στους λεγόμενους «δημοκρατικούς κύκλους» το εγχείρημα της κυρίας Μπακογιάννη προκαλεί για την ώρα «ανάμεικτα» έως ξινά σχόλια. Λες και προτιμούν όλοι αυτοί τη σαμαρική άποψη για την πολιτική.

Θα ήταν τουλάχιστον κωμικό, αν κρίνουμε από τα πραγματικά πεπραγμένα των κυβερνητικών, αν αυτό που προκαλεί την όποια ξινίλα είναι ο φιλελεύθερος λόγος της κυρίας Μπακογιάννη, που πάντως δεν είναι δογματικός. Η πιθανότερη εξήγηση βρίσκεται ασφαλώς στο γεγονός ότι η Ντόρα Μπακογιάννη είναι κόρη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, κι ας είναι γέννημα θρέμμα της Κεντροδεξιάς!

Ιστορικά όλες οι απόπειρες δημιουργίας νέων πολιτικών ομάδων προερχόμενων, με διάσπαση ή αποχώρηση, από το πάντα ισχυρό δίπολο ΠαΣοΚ- Νέα Δημοκρατία έχουν αποτύχει, με μόνη ίσως (προσωρινή;) εξαίρεση το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη, που θέλησε να εκφράσει την εθνικιστική και εκκλησιαστική Ακροδεξιά και που τώρα μάλλον προσγειώνεται, αντιμετωπίζοντας όμως κρίση. Μεσοπρόθεσμα όμως οι περισσότερες από αυτές τις απόπειρες έπαιξαν ρόλο.

Συνεπώς για τη Δημοκρατική Συμμαχία το ερώτημα δεν είναι μόνο το πόσο θα μετατραπεί σε πόλο έλξης όσων απογοητεύει ο κ. Σαμαράς και το τι θα «αποδώσει» στις προσεχείς εκλογές, αν διεξαχθούν σε τρία χρόνια, αλλά το πώς θα πολιτευθεί στο μεσοδιάστημα. Αυτό θα αποδείξει όχι μόνο το αν υπάρχει ρεύμα και θέση για το νέο αυτό πολιτικό εγχείρημα σε μια περίοδο τόσο μεγάλης αμφισβήτησης της πολιτικής και των πολιτικών τζακιών αλλά και το αν η ίδια η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη έχει τις ηγετικές ικανότητες που οι φίλοι της τής αποδίδουν.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=369025&dt=23/11/2010#ixzz165VMqVPk

Κεντροδεξιά: ένα λάθος πολιτικής

• Του Ηλια Κουσκουβελη*, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 12/11/2009

Οι συνθήκες και οι ανάγκες δημιουργούν όρους και οι όροι, με τη σειρά τους, προσδιορίζουν συμπεριφορές και στρατηγικές, αλλά και διαιωνίζουν πολιτικά λάθη. Εντός και εκτός της Νέας Δημοκρατίας, εξακολουθεί να διαπράττεται στον δημόσιο διάλογο ένα λάθος που τη στιγμάτισε στη μετά την ηγεσία τού ιδρυτή της περίοδο. Χρησιμοποιείται και γίνεται αποδεκτός ο όρος Κεντροδεξιά. Ο αυτοπροσδιορισμός της Ν.Δ. ως Κεντροδεξιάς αποτελεί παγίδα, που επιτείνει τη σύγχυση σχετικά με την ιδεολογία της Ν.Δ. και της στερεί σημαντικά κοινωνικά ερείσματα. Παρά την επικράτησή του, είναι πολιτικά λανθασμένη η χρήση τού ασαφούς όρου «κεντροδεξιά» και η περί αυτής συζήτηση. Πρόκειται για αποτέλεσμα συμβιβασμών, αναγκών, τακτικών και σκοπιμοτήτων.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, δύο φορές, όταν δέσποσε πολιτικά σ’ έναν κομματικό σχηματισμό και στο πολιτικό στερέωμα της χώρας, δρώντας εκσυγχρονιστικά αλλά και παιδευτικά, ονόμασε τον πρώτο σχηματισμό Εθνική Ριζοσπαστική Ενωση και τον δεύτερο Νέα Δημοκρατία. Την τελευταία φορά, όρισε ως ιδεολογία τού κόμματός του τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό. Από την άλλη πλευρά, ο Ανδρέας Παπανδρέου, παίρνοντας αποστάσεις από το παρελθόν και, ταυτοχρόνως, αντιλαμβανόμενος την άλωση του λεγόμενου Κέντρου από τη Ν.Δ., αλλά και το εύρος τής μαρξίζουσας δεξαμενής ψηφοφόρων, ξεκίνησε από τα Αριστερά για να ξανακερδίσει το Κέντρο. Οταν δε κυριάρχησε στο πολιτικό στερέωμα του τόπου, επιχείρησε να στείλει αυτό που νοηματοδότησε ως Δεξιά στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Οι ηγεσίες της Ν.Δ., που ακολούθησαν, μη έχοντας την πολυτέλεια εκσυγχρονιστικών ή παιδευτικών επιδιώξεων, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουν την εκλογική ορμή τού ΠΑΣΟΚ και να συσπειρώσουν ένα βασικό εκλογικό πυρήνα, αρχικά αποδέχθηκαν τον όρο Δεξιά. Στη συνέχεια, θέλοντας να διευρύνουν τον εκλογικό πυρήνα, διατήρησαν τον πυρήνα της Δεξιάς και έκαναν άνοιγμα προς το Κέντρο, σε μια προσπάθεια να μειώσουν και την αρνητική, για τη Δεξιά, άποψη. Υπό αυτές τις συνθήκες, η υιοθέτηση και η διάδοση του όρου Κεντροδεξιά εξυπηρετούσε σκοπούς τακτικής.

Διαχρονικά ο όρος Κεντροδεξιά συνιστά άλλοθι που απαλλάσσει την εκάστοτε ηγεσία από το καθήκον ανάδειξης της ιδεολογίας και της διαρκούς πολιτικής διαπαιδαγώγησης των ψηφοφόρων του κόμματος. Αποτελεί, όμως, και τροχοπέδη, περιορίζοντας συστηματικά τις πιθανότητες εκλογικής επικράτησης της Ν.Δ., αφού της επιβάλλει επιμόνως το δίλημμα-παγίδα για κάθε εκλογική στρατηγική: περισσότερο Κέντρο ή περισσότερο Δεξιά;

Σήμερα, η Ν.Δ. ως Κεντροδεξιά δεν έχει μέλλον στην Ελλάδα. Θα πρέπει να ξεχάσει την Κεντροδεξιά, να αποκτήσει ιδεολογική αυτογνωσία, να προβάλει το όνομά της και την καταστατική της ιδεολογία, τον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό και να διαπαιδαγωγήσει συστηματικά τα στελέχη και τους ψηφοφόρους της σ’ αυτόν, με απώτερο σκοπό να τον εφαρμόσει ως κόμμα εξουσίας.

Ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός συντίθεται από τον πολιτικό φιλελευθερισμό και τον ριζοσπαστισμό. Ο πρώτος δίνει έμφαση στα δικαιώματα και τις ευθύνες πολιτών, στην αντίσταση στην αυθαιρεσία της εξουσίας, στην πίστη στην πολιτική του μήτρα, το έθνος-κράτος, και στην ευθύνη του κράτους για την οικονομία. Προάγει συγκεκριμένη πολιτική ηθική και την αφοσίωση στους θεσμούς, την αναφορά στον μεγάλο αριθμό που είναι οι πολίτες και όχι στους λίγους. Από την άλλη, ο ριζοσπαστισμός ωθεί προς την παραγωγή έργου, στη γρήγορη εξεύρεση αξιόπιστων και αποτελεσματικών λύσεων και προτείνει προσαρμογή στις κρατούσες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Προτρέπει στην εποικοδομητική και υπεύθυνη άσκηση καθηκόντων, χωρίς λαϊκισμό, χωρίς δογματισμούς, χωρίς ιδεοληψίες.

Είναι φανερό ότι η Ν.Δ., ως πολιτικά φιλελεύθερο κόμμα και όχι ως Κεντροδεξιά, απαλλαγμένη από τα φορτία του παρελθόντος, μπορεί, με την εξαίρεση των μαρξιστών, να απευθυνθεί σε όλους τους πολίτες. Η σαφής ιδεολογική τοποθέτηση της Ν.Δ. στον ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό ξεκαθαρίζει τη σύγχυση γύρω από την ιδεολογική της ταυτότητα. Της επιτρέπει να παράγει πολιτική με συνοχή, να αρθρώσει συνειδητοποιημένο πολιτικό λόγο, να διαμορφώσει την ατζέντα της στηριζόμενη σε ισχυρές βάσεις. Της προσδίδει αξιοπιστία και τελικώς αποτελεί εφαλτήριο για την εκτέλεση της αποστολής της ως πολιτικού χώρου των μεγάλων επιλογών. Πάνω απ’ όλα, όμως, θα θέσει τέλος στη μηχανιστική και αντιπαραγωγική για την πολιτική ανάπτυξη του τόπου διάκριση Κεντροδεξιά – Κεντροαριστερά.

* Ο κ. Ηλίας Κουσκουβέλης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, πρύτανης Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Μανιφέστο για μια νέα Κεντροδεξιά

• Νίκος Δένδιας, Γιάννης Παπαθανασίου και Κωστής Χατζηδάκης παρεμβαίνουν από κοινού, με άρθρο τους στην «Κ», προκειμένου να προσδώσουν ιδεολογικό στίγμα στη μάχη διαδοχής της Νέας Δημοκρατίας

Συγκεκριμένη πρόταση για τη μετεξέλιξη της Νέας Δημοκρατίας σε ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό κόμμα υποβάλλουν, με κοινό τους άρθρο στην «Κ», τρεις πρώην υπουργοί της κυβέρνησης Καραμανλή, οι κ. Νίκος Δένδιας, Γιάννης Παπαθανασίου και Κωστής Χατζηδάκης. Οι τρεις υπογραμμίζουν συγκεκριμένα ότι η Ν.Δ. πρέπει να ασκήσει αντιπολίτευση ουσίας και «να μη διστάσει να στηρίξει δημόσια και ξεκάθαρα σωστές αποφάσεις της κυβέρνησης», αλλά και «να είναι ένα βήμα μπροστά από το ΠΑΣΟΚ σε ζητήματα διαφάνειας, θεσμικού εκσυγχρονισμού και περιβαλλοντικής ευαισθησίας». Η παρέμβαση των τριών αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς συμπίπτει με την επίσημη έναρξη της μάχης της διαδοχής και φιλοδοξεί να μεταφέρει τη συζήτηση στην ουσία, δηλαδή στο ιδεολογικό στίγμα που πρέπει να αποκτήσει η Ν.Δ., πέρα από τα πρόσωπα. Είναι ενδεικτικό ότι χαρακτηρίζουν αυτονόητο πως «ο νέος πρόεδρος θα έχει τη στήριξη όλων», επισημαίνουν όμως «ότι είναι αναγκαίο να διαμορφωθεί παράλληλα ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, πολιτικό πλαίσιο για τη Νέα Δημοκρατία».

Για μια σύγχρονη, ευρωπαϊκή Νέα Δημοκρατία

Των Νικου Δενδια, Γιαννη Παπαθανασιου, Κωστη Xατζηδακη

Αυτή την κρίσιμη περίοδο για τη Νέα Δημοκρατία, όλα τα στελέχη του κόμματος έχουμε την υποχρέωση να τοποθετηθούμε με σαφήνεια, σοβαρότητα, μετριοπάθεια, χωρίς υπερβολές, για το παρόν και το μέλλον της παράταξης και της χώρας.

Ο διάλογος είναι αναγκαίος. Και πρέπει να είναι ουσιαστικός.

Η οξύτητα όμως στις τοποθετήσεις και η δημόσια αντιπαράθεση στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μπορεί να βλάψουν τη συνοχή και την ενότητά μας. Η μονομερής ενασχόληση με τα εσωτερικά διαδικαστικά ζητήματα του κόμματός μας, μπορεί να τραυματίσει ακόμα περισσότερο τις σχέσεις μας με την κοινωνία. Οι πολίτες δεν θα μας συγχωρήσουν ποτέ, αν αποτύχουμε να βάλουμε μπροστά και πάνω απ’ όλα τις δικές τους ανησυχίες και το συμφέρον της Ελλάδας. Με αυτές τις παραδοχές, αλλά και με την προσθήκη ότι η κοινή αυτή τοποθέτηση δεν υποδηλώνει την επιδίωξη οποιουδήποτε αξιώματος, σημειώνουμε τα ακόλουθα:

Κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής μας θητείας προφανώς έγιναν λάθη, λιγότερο ή περισσότερο, από όλους μας. Είχαμε αναγνωρίσει άλλωστε προεκλογικά καθυστερήσεις, παραλείψεις και κυρίως συμπεριφορές που πλήγωσαν τους ψηφοφόρους μας. Πρέπει όλα να τα αναλύσουμε σε βάθος, χωρίς όμως να υποτιμάμε και το κυβερνητικό μας έργο και χωρίς να παύουμε να επισημαίνουμε τον καθοριστικό ρόλο του πρόεδρου μας, Κώστα Καραμανλή, τόσο στην πορεία της Ν.Δ. όλα αυτά τα χρόνια και στις δύο συνεχόμενες εκλογικές νίκες, όσο και στην παραγωγή αυτού του σημαντικού έργου.

Σήμερα κάνουμε ένα καινούργιο ξεκίνημα. Είναι σημαντικό στο ξεκίνημα αυτό να συμμετάσχει ενεργά η ίδια η βάση του κόμματος. Ως πρωταγωνιστής στο νέο ξεκίνημα της Νέας Δημοκρατίας και όχι ως απλός θεατής.

Είναι σημαντικό να δώσουμε στα μέλη του κόμματος τη δυνατότητα να εκλέξουν με καθολική ψηφοφορία τον νέο πρόεδρό μας, αφού προηγουμένως γίνουν εγγραφές όλων των μελών από την αρχή. Με κομματικό μηχανισμό που θα δημιουργηθεί από την αρχή. Με νέες σύγχρονες δομές, με ενεργά μέλη. Με θητεία για τον πρόεδρο. Με αξιοκρατία και χωρίς αποκλεισμούς. Με τακτική λειτουργία μικρότερων, αλλά και αποτελεσματικότερων οργάνων. Με αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών στη λειτουργία και δράση μας. Με οργανώσεις που θα έχουν παρέμβαση στην κοινωνία, προσαρμοσμένες στα σημερινά δεδομένα.

Οι εκλογές της 4ης Οκτωβρίου οδήγησαν σε μια μεγάλη ήττα της κεντροδεξιάς στην Ελλάδα, ενώ στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης οι ιδέες μας επικρατούν.

Η παράταξή μας πρέπει και οφείλει να ανακτήσει την ιδεολογική και προγραμματική της υπεροχή. Γι’ αυτό το λόγο χρειάζεται, με μεγαλύτερο σθένος, να υποστηρίξουμε τις ιδέες αυτές, ώστε να ανατρέψουμε τη σημερινή ισορροπία και να μην επιδιώξουμε απλώς με κινήσεις τακτικής μια συγκυριακή εκλογική νίκη.

Να καταστήσουμε σαφές ότι δεν μπορεί να υπάρξει αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος χωρίς την ελεύθερη οικονομία και την ιδιωτική πρωτοβουλία. Μόνο αν παραχθεί πλούτος και όχι με δανεικά, μπορούν να στηριχθούν ουσιαστικά, όπως είναι απαραίτητο, οι ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι χωρίς ελεύθερες εκπαιδευτικές δομές, χωρίς άμιλλα και αξιολόγηση και με σχολεία και πανεπιστήμια υπό κατάληψη, οι σπουδές δεν θα έχουν αξία.

Να υπερασπιστούμε με θάρρος τη θέση, πως δεν μπορεί να υπάρξει ασφάλεια με απονευρωμένη αστυνομία και ανοχή στην παραβατικότητα.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, πρέπει να αναδείξουμε μια σειρά από μεγάλα θέματα που μας επηρεάζουν και διαμορφώνουν το μέλλον μας. Η παγκοσμιοποίηση, οι κλιματικές αλλαγές, η μετανάστευση, οι νέες τεχνολογίες, διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα, με πολλές ευκαιρίες και αντίστοιχους κινδύνους. Χρειάζεται να πρωτοστατήσουμε στον διάλογο γύρω από αυτά τα θέματα. Να ασκήσουμε μια αντιπολίτευση ουσίας, με την ανάδειξη συγκεκριμένων ζητημάτων. Να μη διστάσουμε να στηρίξουμε, δημόσια και ξεκάθαρα, σωστές αποφάσεις της κυβέρνησης. Να επιδιώκουμε να είμαστε ένα βήμα μπροστά από το ΠΑΣΟΚ σε ζητήματα διαφάνειας, θεσμικού εκσυγχρονισμού και περιβαλλοντικής ευαισθησίας. Και κυρίως, να επενδύσουμε στην επιλογή του δύσκολου δρόμου της ευθύνης, που κάναμε στις εκλογές, προβάλλοντας δυσάρεστες αλήθειες. Η σταθερή επένδυση στην ειλικρίνεια θα επικρατήσει απέναντι στον λαϊκισμό και στις πολιτικάντικες συνταγές.

Η επιλογή προέδρου είναι ένα σοβαρό ζήτημα στο οποίο ο καθένας από μας θα τοποθετηθεί προσωπικά και δημόσια. Θεωρούμε αυτονόητο ότι το αποτέλεσμα θα γίνει σεβαστό από όλους και ότι ο νέος πρόεδρος θα έχει τη στήριξη όλων. Είναι αναγκαίο όμως να διαμορφωθεί παράλληλα ένα σύγχρονο, ευρωπαϊκό, πολιτικό πλαίσιο για τη Νέα Δημοκρατία. Για να προχωρήσουμε μπροστά, όχι μόνο με ενότητα, αλλά με δυναμισμό και προοπτική νίκης.

Αυτός είναι και ο σκοπός της συγκεκριμένης παρέμβασης.

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 17/10/2009