Ο Γκράμσι και η φθίνουσα κοινωνική δυναμική της Ν.Δ.

Έχουν περάσει πάνω από είκοσι χρόνια από τη δημοσίευση του ιδεολογικού μανιφέστου της Νέας Δημοκρατίας, συγγραφέας του οποίου ήταν ο Αθανάσιος Κανελλόπουλος, υπό τον τίτλο ” πρόταση ελευθερίας”. Αν και ο συγγραφέας του ιδεολογικού μανιφέστου της κεντροδεξιάς προερχόταν από την κεντρώα παράταξη και κατά κάποιο τρόπο σηματοδοτούσε τη διεύρυνσή της προς το κέντρο, στην πραγματικότητα ήταν μια διακήρυξη, που επισημοποιούσε τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική, που προσέδωσε στη Ν.Δ. ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

Ο κόσμος τότε ήταν διαφορετικός. Η σχολή του Σικάγου γνώριζε δόξες μεγάλες, το ίδιο και ο “ρηγκανισμός” στις ΗΠΑ και ο “θατσερισμός” στη Βρετανία, που σαγήνευσαν τη νεοφιλελεύθερη παράταξη σε ολόκληρο τον πλανήτη. Με αυτό το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα η Ν.Δ. του Μητσοτάκη κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές μετά την παραπομπή Παπανδρέου για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Δεν μακροημέρευσε όμως λόγω του Αντώνη Σαμαρά και των εξελίξεων στις διαπραγματεύσεις με την FYROM.

Τα γυρίσματα της ιστορίας φέρνουν σήμερα τον Αντώνη Σαμαρά στη διεκδίκηση της ηγεσίας της Ν.Δ. μετά την εκλογική της συντριβή. Μόνο που τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Η σχολή του Σικάγου και ο νεοφιλελευθερισμός είναι σε ανυποληψία, ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, ενώ και ο ίδιος ο άλλοτε “κένταυρος” έχει μεταλλαχθεί, ομνύοντας πλέον στον κοινωνικό φιλελευθερισμό και όχι στον ακραίο νεοφιλελευθερισμό της αγοράς.

Η συζήτηση για τα αίτια της εκλογικής συντριβής της Ν.Δ. μου θύμισε μια ξεχασμένη παρακαταθήκη του Γκράμσι. Όχι αυτή για την ηγεμονία, που είναι η πιο γνωστή αλλά την άλλη, που αφορά τη μεθοδολογία και ειδικότερα την έννοια της ανάδρασης στην ιστορία. Ο Γκράμσι προσπαθούσε να μας δείξει ότι ένα γεγονός μπορεί να γίνει αίτιο, που να παράξει ένα νέο γεγονός και αυτό με την σειρά του να αναδράσει παράγοντας ή επηρεάζοντας ένα άλλο κ.ο.κ. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με τη συζήτηση για τα αίτια της ήττας της Ν.Δ σήμερα.

Η Ν.Δ. επανήλθε στην εξουσία όταν διαμόρφωσε κεντροδεξιά φυσιογνωμία και απέκτησε ηθικό πλεονέκτημα έναντι του ΠΑΣΟΚ στο μείζον θέμα της διαφθοράς. Ενώ έχασε τις εκλογές όταν έδωσε την εντύπωση ότι μετατρέπεται σε σκληρό δεξιό κόμμα και απώλεσε το ηθικό πλεονέκτημα. Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο είναι ότι ο λαός στις εκλογές επιλέγει κυβερνήτη. Η αποδόμηση Καραμανλή, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο, επιτάχυνε την πτώση, ενώ κληροδότησε στη Ν.Δ. ένα οξύ πρόβλημα ηγεσίας, με απρόβλεπτες, πιθανόν και επώδυνες επιπτώσεις για τη συνοχή και την προοπτική της.

Τα προβλήματα που ταλανίζουν την κεντροδεξιά παράταξη δεν είναι μόνο η κρίση κορυφής και ο τρόπος εκλογής του νέου αρχηγού αλλά και η εμφανώς φθίνουσα κοινωνική της δυναμική, όπως έδειξε το αποτέλεσμα της κάλπης. Η Ν.Δ. ακόμη και στις χειρότερες της στιγμές στην 35χρονη ιστορία της αντιπροσώπευε τα πιο δυναμικά κοινωνικά στρώματα. Όπως όμως δείχνουν τα ποιοτικά στοιχεία ανάλυσης του εκλογικού αποτελέσματος η Ν.Δ. προηγείται μόνο στους συνταξιούχους και έχει αξιοπρεπή ποσοστά στους αγρότες και στους απόφοιτους δημοτικού! Δηλαδή σε τρεις κατηγορίες φθίνουσες και κάθε άλλο παρά δυναμικές. Με άλλα λόγια το σημερινό πρόβλημα της Ν.Δ φαντάζει παρωνυχίδα μπροστά στην καταιγίδα, που έρχεται αν δεν υπάρξουν “σεισμικές” μεταβολές στην κοινωνική της βάση.

Ο δρόμος, που έχει μπροστά της η Ν.Δ. αν θέλει να ξαναγίνει κόμμα εξουσίας είναι αυτός της ευρωπαϊκής μεταρρυθμιστικής κεντροδεξιάς και όχι της νεοφιλελεύθερης δεξιάς. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να προχωρήσει σε υπερβάσεις με χρονικό ορίζοντα, που μπορεί να ξεπεράσει την τετραετία. Οι μέχρι σήμερα τρεις υποψηφιότητες για την αρχηγία μόνο εν μέρει δίνουν απαντήσεις σε αυτή την στρατηγική.

Η Ντόρα Μπακογιάννη έχει το προβάδισμα επειδή φαίνεται να δίνει πιεστικότερη απάντηση στο πολιτικό ερώτημα ποιος μπορεί στο μέλλον να νικήσει τον Γιώργο, ενώ Αβραμόπουλος και Σαμαράς δίνουν πιο πειστική απάντηση στο πρόβλημα στρατηγικής, που ταλανίζει τη Ν.Δ. Και οι δύο όμως έχουν πληγώσει την παράταξη στο παρελθόν. Για να κατατεθεί υποψηφιότητα από τη γενιά των σαραντάρηδων πρέπει να υπάρξουν υπερβάσεις και συγκλίσεις, που θα αμφισβητήσουν κληρονομικά δικαιώματα και παγιωμένες αντιλήψεις προκειμένου να συγκροτηθεί ένα πλειοψηφικό ρεύμα ανανέωσης, πράγμα πολύ δύσκολο.

Ο Γκράμσι έλεγε πως η τάση να υποτιμάς και να μειώνεις τον αντίπαλο είναι δείγμα της δικής σου κατωτερότητας. Ίσως μετά τις εκλογές ο Κ. Καραμανλής να έγινε σοφότερος. Ίσως και η ηγετική ομάδα της Ν.Δ. να είναι πλέον σοφότερη. Στο εξής θα τους φανεί χρήσιμη αυτή η σοφία…

• ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΠΑΚΟΥ, Η ΑΥΓΗ: 11/10/2009

Οι δράστες «προειδοποιούν», λένε οι ειδικοί

Τα 7 κλειδιά του μακελειού στο Ρέντη

Τα χαρακτηριστικά που συγκέντρωναν οι δράστες επιθέσεων ανάλογων με το μακελειό στο Ρέντη είχε και ο 19χρονος Δημήτρης Πατμανίδης, όπως δείχνουν οι έρευνες.

Κι όμως, είχε προειδοποιήσει

Οι προειδοποιήσεις του δράστη είχαν αγνοηθεί συστηματικά από την οικογένεια και το σχολικό περιβάλλον

• ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Ματίνα Ηρειώτου, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 13 Απριλίου 2009

Τις «προειδοποιήσεις» του Δημήτρη Πατμανίδη, του 19χρονου δράστη του μακελειού στη σχολή του ΟΑΕΔ στον Ρέντη και αυτόχειρα, είχαν αγνοήσει συστηματικά η οικογένεια και το σχολικό του περιβάλλον.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πρώτο βίαιο ξέσπασμά του, εναντίον συμμαθητή του σε λύκειο του Πειραιά, το σχολείο αντέδρασε αποβάλλοντας τον Πατμανίδη, χωρίς να γίνει προσπάθεια να βοηθηθεί ο νεαρός που ήδη περιγραφόταν ως ένα παιδί «περιθωριοποιημένο και απρόσιτο».

Μετά την τραγική εξέλιξη, οι ειδικοί χαρακτηρίζουν τον 19χρονο δράστη και αυτόχειρα ως «κλασική περίπτωση», συγκρίνοντάς τον με τους δράστες ανάλογων επιθέσεων στο εξωτερικό. «Το γεγονός στη σχολή του ΟΑΕΔ στον Ρέντη τρομάζει, αλλά η βία στα σχολεία δεν είναι κάτι καινούργιο», είπε στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιάννης Πανούσης. Με τα στοιχεία, μάλιστα, που έχουν γίνει γνωστά για τον Δημήτρη Πατμανίδη, οι ειδικοί «αναγνωρίζουν» συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τα οποία συγκέντρωνε και εξηγούν το πώς έφτασε να κάνει ό,τι έκανε.

«Οι έρευνες- κυρίως στο εξωτερικό- δίνουν έμφαση σε ορισμένους παράγοντες υψηλού κινδύνου για την εκδήλωση παρόμοιων συμπεριφορών, τόσο για θυματοποίηση όσο και για παραβατική, βίαιη συμπεριφορά», επισημαίνει η κ. Βάσω Αρτινοπούλου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

• Τα χαρακτηριστικά

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα των συγκεκριμένων ερευνών, σημειώνει η κ. Αρτινοπούλου, στους παράγοντες υψηλού κινδύνου περιλαμβάνονται πρώτα απ΄ όλα τα ατομικά χαρακτηριστικά των μαθητών. «Μαθητές, των οποίων το κοινωνικό υπόβαθρο διαφέρει ή αποκλίνει από το αντίστοιχο των άλλων μαθητών της τάξης, βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο να λειτουργήσουν τόσο ως δράστες όσο και ως θύματα σχολικής βίας και εκφοβισμού».

Ο Δημήτρης Πατμανίδης προερχόταν από διαφορετικό κοινωνικό περιβάλλον σε σχέση με την πλειονότητα, τουλάχιστον, των συμμαθητών του: ήταν ένα παιδί που γεννήθηκε σε συνθήκες πολέμου, ακολούθησε ο ξεριζωμός της οικογένειάς του από το Σοχούμι και από εκεί και πέρα η προσπάθειά της να ενταχθεί στην ελληνική πραγματικότητα. Όπως φαίνεται, ο αδελφός του, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, εντάχθηκε ευκολότερα, αλλά τα πράγματα δεν ήταν ανάλογα για τον μικρότερο γιο της οικογένειας των ομογενών, που περιγράφεται από τους γνωστούς της ως «πιο ευαίσθητο και μοναχικό παιδί».

• Η οικογένεια

Το κοινωνικό υπόβαθρο της οικογένειας του δράστη- θύματος παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο για την εκδήλωση βίαιων ή παραβατικών συμπεριφορών. Όπως έγινε γνωστό, η οικογένεια Πατμανίδη, που ζούσε σε ένα μικρό διαμέρισμα ενός συγκροτήματος πολυκατοικιών στον Ρέντη, αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα. Ο πατέρας, παρά την πανεπιστημιακή του μόρφωση, δεν κατάφερε να βρει ανάλογη δουλειά και εργάζεται ως οδηγός φορτηγού διεθνών μεταφορών, πράγμα που τον υποχρεώνει να λείπει αρκετά συχνά από το σπίτι. Η μητέρα, παρά τα αρκετά χρόνια που η οικογένεια βρίσκεται στην Ελλάδα, δεν έχει καταφέρει να μάθει καλά τα ελληνικά και είναι άνεργη. Σύμφωνα με τους γείτονες πάντως, η οικογένεια δεν είχε προκαλέσει ποτέ την παραμικρή φασαρία στη γειτονιά και φαινόταν «δεμένη». Την «περίεργη» συμπεριφορά του νεαρότερου μέλους της πάντως, την επισημαίνουν μετά την τραγωδία οι γείτονες.

ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΙΑΙΟ ξέσπασμά του εναντίον συμμαθητή του στο Λύκειο, αποβλήθηκε χωρίς καμία προσπάθεια να βοηθηθεί

«Παράγοντας υψηλού κινδύνου η θέση του στο σχολείο»

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΤΜΑΝΙΔΗΣ,όπως διαπιστώνεται από τις περιγραφές των συμμαθητών του, «δεν μιλούσε σε κανέναν, ήταν μοναχικός και απόμακρος- σχεδόν σα να μην υπήρχε». «Η θέση του μαθητή μέσα στην ομάδα των συνομηλίκων αποτελεί επίσης παράγοντα υψηλού κινδύνου για την εκδήλωση βίαιης ή παραβατικής συμπεριφοράς», σημειώνει η κ. Βάσω Αρτινοπούλου. Προσθέτει ότι ένας επιπλέον τέτοιος παράγοντας είναι το ίδιο το σχολείο και ειδικότερα οι σχολικές διεργασίες και οι δυνατότητες συμμετοχής του μαθητή στην εκπαιδευτική διαδικασία. «Από τις έρευνες επισημαίνεται ότι οργανωτικοί ή περιβαλλοντικοί παράγοντες στον χώρο του σχολείου, όπως χαμηλό επίπεδο συνεργασίας μεταξύ δασκάλων και μαθητών μέσα στην τάξη και μεταξύ των ίδιων των δασκάλων, χαμηλό επίπεδο απόδοσης των μαθητών, αδιαφορία και μη τήρηση των κανόνων της τάξης, αποτελούν μερικούς από τους παράγοντες υψηλού κινδύνου για την εκδήλωση βίαιης συμπεριφοράς από την πλευρά των μαθητών», προσθέτει η καθηγήτρια Εγκληματολογίας. Πάντως, και η εθνικότητα παίζει σημαντικό ρόλο, όπως έχουν αποδείξει οι έρευνες σε περιστατικά σχολικής βίας.

• Ψάχνουν για «βοηθό» στο Ίντερνετ

«ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ» από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή- όπου περνούσε τις περισσότερες ώρες του- αναζητά η αστυνομία στα ερωτηματικά που παραμένουν γύρω από την πρωτοφανή επίθεση στη σχολή του ΟΑΕΔ. Από την εξέταση του υπολογιστή οι αξιωματικοί της Ασφάλειας προσδοκούν να διαπιστώσουν με ποιους ερχόταν σε επαφή στο Διαδίκτυο ο 19χρονος Δημήτρης Πατμανίδης και κατά πόσο τον «βοήθησαν» να κάνει ό,τι έκανε, είτε παρακινώντας τον είτε απλώς ενθαρρύνοντάς τον και ίσως βρουν στοιχεία για την προέλευση των δύο όπλων του.

Μάλιστα ένα από τα ζητήματα που εξετάζονται είναι αν είχε βοήθεια στη σύνταξη του σημειώματος με το οποίο προανήγγειλε το μακελειό, αφού σύμφωνα με μαρτυρίες το επίπεδο των ελληνικών του δεν ήταν τέτοιο που να του επιτρέπει να συντάξει αυτό το κείμενο. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι έκανε συρραφή ανάλογων κειμένων που υπάρχουν στο Διαδίκτυο στα αγγλικά.

Ένα μεγάλο ζήτημα για την Αστυνομία είναι η προέλευση των δύο όπλων του, που όπως προέκυψε ήταν πιστόλια κρότου- λάμψης, μετασκευασμένα όμως σε πυροβόλα όπλα. Το θέμα είναι αν τα προμηθεύθηκε όπως βρέθηκαν, αν τα μετασκεύασε ο ίδιος ή αν τον βοήθησε κάποιος στη μετασκευή.

• Αδύνατη η μετατροπή

Όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Φάνης Ρωμαίος, υπεύθυνος εταιρείας εμπορίας όπλων, «είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο για έναν δεκαεννιάχρονο να καταφέρει μόνος του να κάνει μια τέτοια μετατροπή. Υποθέτω, με κάθε επιφύλαξη, ότι τα προμηθεύτηκε μετασκευασμένα από τη μαύρη αγορά. Τέτοια όπλα και φθηνότερα είναι και πιο εύκολα μπορεί κάποιος να τα προμηθευτεί. Κάποιος με γνώσεις γύρω από τα όπλα, ακόμη κι αν δεν είναι οπλουργός, μπορεί να κάνει μια τέτοια μετατροπή. Η διαδικασία δεν είναι πολύπλοκη αλλά δεν είναι και εύκολη, αφού απαιτούνται γνώσεις, που δεν πιστεύω ότι είχε ένα παιδί 19 χρονών».

Το σπίτι της οικογένειας Πατμανίδη ήταν ερμητικά κλειστό το Σαββατοκύριακο. Ακόμη και οι γείτονες, μετά το πρώτο σοκ, προτίμησαν να περιορίσουν τις δηλώσεις τους και έμειναν στις περιγραφές του Δημήτρη Πατμανίδη ως ενός παιδιού που περπατούσε πάντα με τα μάτια χαμηλωμένα, ντυμένο στα μαύρα, απόμακρο και μοναχικό.

Σχετικά Άρθρα

«Άγγελος» και «δαίμονας»

«Θέλουμε να νιώσει πάλι ασφαλής»

Έκαναν τα σχολεία φρούρια

«Άγγελος» και «δαίμονας»

Προειδοποιούσε ο 19χρονος δράστης

Το προφίλ του 19χρονου δράστη

Το όπλο κρότου μετατράπηκε σε φονικό…

Ισχυρό πονοκέφαλο έχει προκαλέσει στην ΕΛ.ΑΣ. ο τύπος του όπλου που χρησιμοποίησε ο 19χρονος. Οπως προέκυψε, το πιστόλι-κρότου αερίου που χρησιμοποίησε ήταν μάρκας EKOL, κατασκευάζεται στην Τουρκία και χρησιμοποιείται συνήθως από αφέτες αγώνων δρόμου και από κυνηγούς. Οι αστυνομικοί εκτιμούν ότι ο τραγικός αυτόχειρας ήταν αδύνατο να το είχε φτιάξει μόνος του, καθώς, όπως λένε, χρειάζονται ειδικές γνώσεις, αλλά και εξοπλισμός, που συνήθως τον διαθέτουν οπλουργοί. Ηδη έχουν γίνει σχετικές έρευνες, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχουν προκύψει κάποια αξιοποιήσιμα στοιχεία.

Στην ΕΛ.ΑΣ. προσπαθούν να εντοπίσουν αν το πιστόλι έφτασε από την Τουρκία στην Αθήνα ή αν εισήχθη από άλλες χώρες, εστιάζοντας κυρίως σε Ρωσία και Σερβία. Στην Αστυνομία, για παράδειγμα, υπάρχουν συγκεκριμένες πληροφορίες ότι στη Σερβία υπάρχουν οπλουργοί οι οποίοι κάνουν αυτές τις μετατροπές στα πιστόλια αλλά και τις σφαίρες. Το άλλο σενάριο που εξετάζεται είναι αν τελικώς αυτή η διαδικασία έγινε στην Ελλάδα από Ρώσους ή Σέρβους κακοποιούς.

Σε ό,τι αφορά στο κόστος του συγκεκριμένου όπλου, δεν ξεπερνά τα 300 ευρώ, ποσό που ο νεαρός θα μπορούσε να διαθέσει. Για κάθε ενδεχόμενο στην ΕΛ.ΑΣ. εξετάζουν και το ενδεχόμενο ο 19χρονος να έκανε τη μετατροπή μόνος του ή με κάποιον φίλο του, που ασχολείται με τη μηχανουργία, αν και κάτι τέτοιο φαντάξει σχεδόν αδύνατο, αφού εκτός του πιστολιού χρειάζονται και μικρές μετατροπές και οι σφαίρες. Ο Δημήτρης Πατμανίδης, τέλος, φαίνεται να είχε μελετήσει το όπλο και τη χρήση του, γιατί, όπως προέκυψε, στο γεμιστήρα είχε βάλει 14 σφαίρες και όχι 16 για να μην υπάρξει εμπλοκή, που είναι μια πιθανή εξέλιξη για το πιστόλι το οποίο έχει υποστεί μετατροπές.

• Ελεύθερος Τύπος, Δευτέρα, 13.04.09

Ημερίδα με θέμα «Κράτος & Διαφθορά»

Με την ομιλία του προέδρου της «Διεθνούς Διαφάνειας Ελλάς» άνοιξαν στο Ζάππειο οι εργασίες Ημερίδας με θέμα: «Κράτος & Διαφθορά: Πως θα πετύχουμε την εφαρμογή των νόμων».

Στην ομιλία του ο κ. Μπακούρης επισήμανε – μεταξύ άλλων – ότι στην Ελλάδα είναι πολλές οι περιπτώσεις νομιμοποίησης της παρανομίας, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Εδώ τακτοποιούνται τα αυθαίρετα και οι ημιυπαίθριοι όταν στην Ισπανία γκρεμίζονται».

Στο πλαίσιο της ημερίδας, εκτός από τον κ. Μπακούρη θα μιλήσουν επίσης ο πρόεδρος της GRECO Drago Kos, o αντιπρόεδρος της Transparency International Akere Mouna, και ο Επίτροπoς της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Σταύρος Δήμας.

• Παυλόπουλος: «Η διαφθορά αποτελεί παθογένεια»

«Η διαφθορά αποτελεί, αναμφισβήτητα, ένα από τα σοβαρότερα φαινόμενα παθογένειας κατά την ενάσκηση της εξουσίας, το οποίο πλήττει την αποτελεσματική λειτουργία των θεσμών, αποσταθεροποιεί τις σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους- πολίτη και υπονομεύει κάθε προοπτική ανάπτυξης και προόδου», επεσήμανε ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος, μιλώντας σε ημερίδα που οργάνωσε η «ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΕΛΛΑΣ» με θέμα «Κράτος και Διαφθορά: Πώς θα πετύχουμε την εφαρμογή των νόμων».

Ο κ. Παυλόπουλος ανέφερε ότι «η ανάπτυξη των θυλάκων της διαφθοράς προϋποθέτει απουσία ή μη τήρηση κανόνων διαφάνειας και χρηστής διοίκησης και οδηγεί στην επικράτηση της αυθαιρεσίας» και πως τελικά η διαφθορά αποτελεί εχθρό για τη δημοκρατία, γιατί υποσκάπτει τα δομικά της θεμέλια και όχι μόνο την ποιότητα της». Όπως είπε «η διαφθορά λειτουργεί ως διαλυτικό οξύ στα θεμέλια της δημοκρατίας».

Εξ άλλου ο υπουργός Εσωτερικών σημείωσε πως η τεχνολογία και η αλματώδης εξέλιξη της μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση της ανομίας, αλλά παράλληλα δημιουργεί «υποδόριους κινδύνους για τη διαφάνεια και τη Δημοκρατία και προσφέρει «καλές υπηρεσίες» ιδίως στην παραοικονομία, το παραεμπόριο, το ηλεκτρονικό έγκλημα και όλες εκείνες τις μορφές αδιαφανών συναλλαγών που αναζητούν, συχνά, συνενόχους στην κρατική μηχανή».

Ο κ. Παυλόπουλος επεσήμανε πως στην ανομία συμβάλει η έλλειψη διατάξεων, η κακή ποιότητα των νομοθετικών ρυθμίσεων, η ύπαρξη αποσπασματικών νόμων (που αλληλοαναιρούνται) και η ύπαρξη νόμων που αλληλοκαλύπτονται και οδηγούν στην αναποτελεσματικότητα και συμπλήρωσε πως «ανομία είναι και η κακή εφαρμογή του νόμου».

Επιπλέον, ο κ. Παυλόπουλος σημείωσε πως χρειάζονται λίγοι μηχανισμοί ελέγχου με οριοθετημένες αρμοδιότητες και τα μέσα για να λειτουργήσουν (τόσο τα δικονομικά μέσα όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό), με καλό συντονισμό μεταξύ τους. Ενδεικτικά ανέφερε πως «σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Σώματος Επιθεωρητών Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης για το 2008, το Σώμα, με τα μέσα που του δόθηκαν και τις εντολές που έλαβε, έφθασε μόνο το 2008, δηλαδή σ’ ένα χρόνο, να κάνει 845 ελέγχους, όταν μεταξύ 1998-2003 έγιναν συνολικά μόλις 376 έλεγχοι».

• Βενιζέλος: Η κρίση είναι συνολική

Από την πλευρά του, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος τόνισε ότι το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο οικονομικό και δεν έχει να κάνει μόνο με τη διεθνή κρίση, αλλά είναι πολυσύνθετο, πολυεπίπεδο και καθολικό, καθώς η κρίση είναι συνολική, κρίση ηθική και κρίση των πολιτικών θεσμών.

Ο κ. Βενιζέλος τόνισε πως το συμφέρον (στα υψηλά κλιμάκια) και η άναγκη (στα μεσαία και χαμηλά) γεννούν την αδιαφάνεια και τη διαφθορά. Η αλλαγή που χρειάζεται, όπως εξήγησε, είναι να αντιληφθούν οι πολίτες, αλλά και οι διοικούντες ότι το νόμιμο συμφέρει και μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει η κατάσταση. Όπως τόνισε υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθεί ένα κίνημα πολιτών κατά της διαφθοράς, όχι μόνο γιατί είναι ηθικό, αλλά γιατί συνδέεται με την οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας και ανέφερε ως παράδειγμα το καταναλωτικό κίνημα, μέσα από το οποίο ο καταναλωτής έχει απτό συμφέρον (καλύτερα προϊόντα, χαμηλότερες τιμές) το οποίο και προωθεί.

• Γ. Αλαφούζος: «Οι πολιτικοί διαχειρίζονται την εξουσία ως προσωπική τους ιδιοκτησία”

Στη συνέχεια το λόγο έλαβε ο επιχειρηματίας Γιάννης Αλαφούζος, ο οποίος πρότεινε στο επόμενο συνέδριο της οργάνωσης με θέμα τη διαφθορά και το κράτος να προστεθεί και ο όρος «υποκρισία» και αναφέρθηκε σε τρεις νόμους που θέσπισαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για τα ΜΜΕ. Ειδικότερα αναφέρθηκε στο νόμο Βενιζέλου, ο οποίος, όπως είπε ο κ. Αλαφούζος, «θέσπισε αδιαφανείς κανόνες για την ενίσχυση επιχειρηματικών συμφερόντων στα ΜΜΕ», στο νόμο Ρέππα, που «θέσπισε το προσωρινό καθεστώς νόμιμης λειτουργίας, που λειτουργεί εδώ και 12 χρόνια» και σε νόμο του 2005, με τον οποίο «νομιμοποιήθηκαν ραδιοφωνικοί σταθμοί με μοναδικό κριτίριο το αν λειτουργούσαν παράνομα στις 31 Δεκεμβρίου 2004».

Ο κ. Αλαφούζος κατηγόρησε τους πολιτικούς για τη διαφθορά που επικρατεί, καθώς, όπως είπε, «οι πολιτικοί διαχειρίζονται την εξουσία ως προσωπική τους ιδιοκτησία». Μάλιστα ανέφερε ως παράδειγμα τις διαφορετικές διαδικασίες που έχουν προωθήσει για την απονομή δικαιοσύνης, όταν κατηγορούνται για κάποιο αδίκημα (νόμος περί ευθύνης υπουργών). Επιπλέον, σημείωσε πως υπάρχει ανάγκη για αλλαγή του πολιτικού δυναμικού της χώρας.

Απαντώντας στις επισημάνσεις του κ. Αλαφούζου, ο κ. Βενιζέλος εξήγησε πως ο νόμος περί ευθύνης υπουργών έχει θεσπιστεί για να αποφευχθούν φαινόμενα ρεβανσισμού από την εκάστοτε επόμενη κυβέρνηση, προκειμένου να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος, ενώ για τους νόμους σχετικά με τα ΜΜΕ τόνισε πως οι αναφορές του κ. Αλαφούζου ήταν μεμονωμένες και σημείωσε πως πολλές φορές μια κυβέρνηση έρχεται να διευθετήσει καταστάσεις που αποτελούν ουσιαστικά τετελεσμένα. Σχετικά με την αλλαγή πολιτικού προσωπικού, ο κ. Βενιζέλος σημείωσε πως δεν υπάρχουν περιορισμοί για τις υποψηφιότητες στις εκλογές και κάλεσε τους παρευρισκόμενους ομιλητές αν το επιθυμούν να συμμετάσχουν, για να «βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. [www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ]

Από το κακό στο χειρότερο…

Η ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ είναι καθημερινή και δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολιών ότι οδηγούμαστε από το κακό στο χειρότερο. Για μια σειρά από κοινωνικούς και οικονομικούς λόγους η εγκληματικότητα προσλαμβάνει τα τελευταία χρόνια όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις και παράλληλα εμφανίζονται μορφές εγκληματικότητας πρωτόγνωρες για τη χώρα μας, για τις οποίες αυτονόητο είναι ότι θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν άλλες πρακτικές και μέθοδοι προκειμένου να αντιμετωπιστούν στοιχειωδώς αποτελεσματικά.

ΕΥΛΟΓΟ είναι ότι γεγονότα όπως η χθεσινή απαγωγή του εφοπλιστή Παναγόπουλου ή του γιατρού τον προηγούμενο μήνα από την ίδια περιοχή ή του προέδρου των βιομηχάνων της Βόρειας Ελλάδας πριν από μερικούς μήνες συγκεντρώνουν τους προβολείς της δημοσιότητας, αλλά στην πραγματικότητα αποτελούν μόνο την κορυφή ενός παγόβουνου που τείνει να καταστεί δυσανάλογα μεγάλο για τις διαστάσεις της χώρας μας.

ΕΙΝΑΙ, κατά συνέπεια, προφανές πως εκείνο που μέχρι και χθες ήταν αρκετό ή και ανεκτό στον τομέα της ασφάλειας, σήμερα έχει πάψει να είναι και αν δεν σπεύσουμε να πάρουμε τα μέτρα που χρειάζονται, δεν είναι μακριά η στιγμή που θα βρεθούμε μπροστά σε τραγικά αδιέξοδα.

ΠΟΙΑ θα είναι αυτά τα μέτρα εναπόκειται στους κυβερνώντες και στον πολιτικό κόσμο γενικότερα να επιλέξει. Δεν ήταν φυσικά ιδανική η κατάσταση που είχε διαμορφωθεί εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά είχαμε φτάσει σε ένα ικανοποιητικότατο για τη χώρα επίπεδο. Δυστυχώς η «επανίδρυση του κράτους» της Δεξιάς από τον Κ. Καραμανλή και τους συνεργάτες του ακύρωσαν σε σημαντικό βαθμό τις προσπάθειες που είχαν γίνει και στον χώρο της ασφάλειας.

ΣΙΓΟΥΡΑ το πρόβλημα της εγκληματικότητας συνδέεται άμεσα με τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που υπάρχουν στη χώρα. Αλλά χωρίς επαγγελματικά οργανωμένη, σύγχρονα εκπαιδευμένη και ικανοποιητικά αμειβόμενη αστυνομία, που να αντιλαμβάνεται ότι είναι στην υπηρεσία των πολιτών, δεν πρόκειται να υπάρξουν οι προϋποθέσεις εκείνες που θα εμπεδώσουν αίσθημα ασφάλειας στη χώρα.

ΕΘΝΟΣ ΓΝΩΜΗ, 13/01/2009

Ετοιμόρροπη χώρα

γνώμη

Αντώνης Καρακούσης | Το Βήμα, Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2009. Κάθε μέρα και μια έκπληξη, κάθε μέρα και ένα νέο ανησυχητικό για τη χώρα και τους πολίτες της. Τις προάλλες ήταν τα Καλάσνικοφ των τρομοκρατών που ανέστησαν την απειλή της τρομοκρατίας, την περασμένη Παρασκευή ήταν η Standard & Ρoors που μας θύμισε τον κίνδυνο της πτώχευσης και χθες η απαγωγή του εφοπλιστή κ. Π. Παναγόπουλου που επέτεινε την ατμόσφαιρα ανασφάλειας στην επιχειρηματική κοινότητα.

Είχαν προηγηθεί την περασμένη εβδομάδα οι προκλητικές κινήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο και τον περασμένο Δεκέμβριο οι ταραχές. Και μαζί όλη αυτή η ατμόσφαιρα υποχώρησης που τα πάντα μικραίνει, από το μέγεθος της οικονομίας και τις δυνατότητες των επιχειρηματικών ομίλων έως τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων.

Η εμπιστοσύνη κλονίστηκε, η αξιοπιστία εξέλιπε και οι κάθε λογής ηγεσίες φαντάζουν μικρές και ανήμπορες να κατανοήσουν και να διαχειρισθούν το όλον. Μικρορυθμίσεις προωθούν και μικροσυμφέροντα υπηρετούν, για την εξουσία και τα αγαθά της παλεύουν, για τον τόπο δεν νοιάζονται, παρά τους όρκους και τις μεγαλοστομίες.

Οπως ακριβώς τούτες τις ημέρες συμβαίνει. Η χώρα απειλείται, η οικονομία της κινδυνεύει, η εσωτερική ασφάλεια καταρρέει και η κυβέρνησή μας απλώς επικοινωνεί τον μέγα ανασχηματισμό, προσβλέποντας σε δημοσκοπική ανάκαμψη και εκλογικό αιφνιδιασμό. Παραμύθι στο παραμύθι, παιχνίδι με τον φόβο και λίγες ανασφαλείς θεσούλες στο ετοιμόρροπο κράτος συνθέτουν το νέο σχέδιο των επικοινωνιολόγων της συμφοράς που συγκυβερνούν. Η χώρα είναι ετοιμόρροπη. Οποιοι δεν το βλέπουν απλώς στρουθοκαμηλίζουν. Μέσα στον μήνα θα κριθεί η ικανότητά της για δανεισμό, η ικανότητά της για επιβίωση στο διαταραγμένο διεθνές πιστωτικό περιβάλλον. Σε μια θεσμικώς συγκροτημένη χώρα το θέμα της αναχρηματοδότησης του δημόσιου χρέους θα αντιμετωπιζόταν ως ζήτημα εθνικής ανεξαρτησίας, όπως ακριβώς είναι.

Αλλού τέτοιες ημέρες θα είχε σημάνει συναγερμός, θα είχαν εκπονηθεί σχέδια ανόρθωσης της οικονομίας και προγράμματα επανάκτησης της χαμένης αξιοπιστίας, ο πρωθυπουργός της χώρας θα τα είχε παρουσιάσει, θα είχε εγγυηθεί ο ίδιος τη μείωση των ελλειμμάτων σε συγκεκριμένο χρόνο και θα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του προκειμένου να πείσει τους διεθνείς πιστωτές για τη συνέπεια και τη συνέχεια της προσπάθειας.

Εδώ είτε αγνοούμε τον κίνδυνο είτε περιμένουμε το μοιραίο. Για να αναληφθούν πρωτοβουλίες πρέπει να βρεθούμε με την πλάτη στον τοίχο. Μόνο που τότε θα είναι αργά. Το ελληνικό κράτος θα έχει βυθισθεί στην απόλυτη ανυποληψία και οι απώλειες θα θυμίζουν το «μαύρο 1897». Αυτό δυστυχώς θα είναι το τίμημα της απρονοησίας μιας μικρής τελικά ηγεσίας.

Κράτος υπάρχει – πρωθυπουργός και κυβέρνηση δεν υπάρχουν!

Οι άνθρωποι και οι θεσμοί

Η κατακρήμνιση των θεσμών είναι η μεγαλύτερη ζημιά που μπορεί να υποστεί μια κοινωνία, επειδή οι θεσμοί είναι οι αρμοί αυτής της κοινωνίας. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να χάσουν οι Ελληνες την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς. Τα σκάνδαλα περνούν ατιμώρητα, η Δικαιοσύνη δεν στέκεται στο ύψος της, τα Πανεπιστήμια παράγουν χαρτιά αντί πτυχίων, οι πολιτικοί εθίστηκαν σε κοκορομαχίες αντί της λύσης προβλημάτων. Όμως, όσοι λόγοι υπάρχουν για την απώλεια εμπιστοσύνης, άλλοι τόσοι υπάρχουν για την ανάκτησή της. Υπάρχουν πολλοί αστυνομικοί, δικαστές, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί κ.ά. που αθόρυβα κάνουν τη δουλειά τους και τιμούν τους θεσμούς που υπηρετούν. Ολους αυτούς, που δεν κάνουν μεγάλο θόρυβο, πρέπει να τους ανακαλύψουμε και να τους δώσουμε θέσεις ευθύνης. Δεν χρειάζεται να τα ισοπεδώσουμε όλα, απλώς οφείλουμε να κάνουμε καλύτερες επιλογές. [ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/12/2008]

Συμφωνώ με όσα γράφει η “Καθημερινή” στο κύριο άρθρο της. Και υπερθεματίζω. Αλλά η εφημερίδα στέκει απλώς σ’ αυτά που βλέπει ή δεν βλέπει. Κάθε κοινωνία  έχει θεσμούς για να μπορεί να συμβιώνει αρμονικά. Όταν όμως οι πολιτικοί ηγέτες που έχουν αναλάβει τα ηνία της κοινωνίας ΠΡΩΤΟΙ αυτοί καταστρατηγούν θεσμούς, στραπατσάρουν την ηθική, παρανομούν, κλέβουν, εξαπατούν, λένε ψέματα στον λαό, βάζουν τα χέρια τους τους στις τσέπες του, τον ληστεύουν, τον γαμάνε στην κυριολεξία… και μένουν ατιμώρητο, τότε ποιος φταίει;

Στην  προκειμένη περίπτωση πέντε χρόνια κυβερνάει τον τόπο η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας και δεν έχει αφήσει τίποτε όρθιο! Λοιπόν, θα κρύβουμε ή θα μασάμε τα λόγια μας; Φταίει ο Καραμανλής που είναι πρωθυπουργός και αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, διότι αυτός επέτρεψε σε όλους αυτούς τους ληστές και τους κλέφτες να λεηλατήσουν το ελληνικό κράτος και να κατακλέψουν τον ιδρώτα του λαού.

Παράδειγμα: Ο κύριος Ζαχόπουλος [στη φωτογραφία] διετέλεσε γεν. γραμματέας του υπουργείο Πολιτισμού. Υποτίθεται ότι είχε μια σπουδαία κρατική θέση. Αυτός τι έκανε; Εκμεταλλεύτηκε το αξίωμά του για να εκμαυλίσει μια γυναίκα με την προοπτική της επαγγελματικής αποκατάστασής της. Πάντως αποκλείεται να ήταν ο μοναδικός…

Η συνωμοσία της βλακείας

Του Αλεξη Παπαχελα, Η Καθημερινή, 24/12/2008

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες ο εγγονός του ιστορικού σταθμάρχη της CIA Toμ Καραμεσίνη, ο Τζέρι Καραμεσίνης, εμφανίσθηκε προχθές στη Νομική Σχολή και πέταξε δύο μολότοφ στη Σόλωνος. Ανήκε σε μια ειδική επιχειρησιακή ομάδα του αμερικανικού Πενταγώνου, που έχει ως σχέδιο να κάψει σιγά – σιγά ένα μεγάλο μέρος ελληνικού εδάφους και στο τέλος να πυρπολήσει το ελληνικό κομμάτι του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη. Πρόκειται για καλά μελετημένο σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας…

Αφου διευκρινίσουμε –για παν ενδεχόμενο– ότι οι παραπάνω πληροφορίες αποτελούν αποκύημα φαντασίας, θα πρέπει να σημειώσουμε πως δυστυχώς υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι στην Ελλάδα του 2008 οι οποίοι κυκλοφορούν βλακώδη σενάρια, εμπλέκοντας ξένες δυνάμεις στην κρίση βίας που βιώνουμε αυτές τις μέρες.

Δεν είναι η πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική μας ιστορία που αρνούμεθα να αντιμετωπίσουμε με ωριμότητα ένα φαινόμενο. Οταν η «17 Νοέμβρη» βρισκόταν στο απόγειό της, ανθούσαν δεκάδες θεωρίες συνωμοσίας: ο Ανδρέας ήταν ο αφανής αρχηγός της οργάνωσης, επρόκειτο για παρακρατικό παρακλάδι της «Κόκκινης Προβιάς», ειδική ομάδα με Αμερικανούς πράκτορες κ.λπ κ.λπ. Οι εφημερίδες της εποχής ήταν γεμάτες από τέτοιου είδους θεωρίες και ερμηνείες που βόλευαν τους πάντες, ειδικά αυτούς που δεν ήθελαν ή δεν ήξεραν να κάνουν τη δουλειά τους.

Με την εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη» αποδείχθηκε εν τέλει το αυτονόητο. Το ελληνικό κράτος ήταν παντελώς διαλυμένο και ανέτοιμο να αντιμετωπίσει μια σοβαρή κρίση τρομοκρατίας. Οι αστυνομικοί δούλευαν σαν παλιοί χωροφύλακες ψάχνοντας πάντοτε μοτοσυκλέτα διαφυγής, ενώ οι τρομοκράτες έπαιρναν απλώς ταξί ή λεωφορείο. Οι αξιωματικοί απέδιδαν μονίμως τη μη σύλληψη των τρομοκρατών στην «κακή τους τύχη». Οι πολιτικοί φοβόντουσαν να κάνουν τη δουλειά τους για να μην κάνουν κάποια γκάφα προκαλώντας μερίδα του Τύπου. Η ελληνική κοινωνία αδιαφορούσε για το πρόβλημα και τα θύματά του. Στο τέλος δηλαδή της ιστορίας δεν υπήρχε καμιά μεγάλη συνωμοσία, αλλά απλή ανικανότητα πολιτικών αλλά και κρατικών λειτουργών καθώς και έλλειψη πολιτικής βούλησης. Οταν το πράγμα σοβάρεψε, λόγω Βρετανών και Ολυμπιακών, το πρόβλημα λύθηκε.

Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τα τελευταία χρόνια έχουν συμβεί σημαντικά γεγονότα: η δολοφονία του ειδικού φρουρού τον Δεκέμβριο του 2005, οι βομβιστικές επιθέσεις κατά Βουλγαράκη και άλλων στόχων, δολοφονικές επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα κ.λπ. Η πολιτική ηγεσία δεν κατάλαβε ποτέ το πρόβλημα και δεν του απέδωσε σημασία, παροπλίζοντας πολύτιμα στελέχη του κρατικού μηχανισμού. Οσοι, θεωρούμενοι «παράφρονες», προέβλεπαν πως τα φαινόμενα βίας και τρομοκρατίας θα αναζωπυρώνονταν, δικαιολογημένα τώρα ανησυχούν. Γιατί όταν η ανικανότητα κράτους και πολιτικών συνδυάζεται με μια περίοδο σήψης και απονομιμοποίησης της αστυνομίας και του κράτους, τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα.

Θα ήταν κρίμα να γυρίσουμε στη δεκαετία του ’80 αναζητώντας πάλι προβοκάτορες και ξένες δυνάμεις σε ένα εγχώριο πρόβλημα προκειμένου να δικαιολογήσουμε τις δικές μας αδυναμίες. Το ανησυχητικό δεν είναι ότι όσα ζούμε συντονίζονται από κάποιο σκοτεινό κέντρο, το ανησυχητικό είναι πως αν πράγματι μια ξένη δύναμη ήθελε να μας αποσταθεροποιήσει, θα καταλάβαινε πόσο εύκολο είναι. Και κάτι ακόμη: ελπίζουμε όλοι ότι οι τριτοκοσμικές θεωρίες συνωμοσίας περί ξένων δυνάμεων δεν προέρχονται από παρακυβερνητικούς κύκλους. Γιατί αυτό θα σήμαινε πως δεν μπορούν να προστατεύσουν τη χώρα ούτε απέναντι σε εσωτερικό ούτε σε εξωτερικό κίνδυνο, αλλά ούτε εν τέλει και απέναντι στη βλακεία…

Βία στη βία, τίνος ακριβώς;

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 24/12/2008

Tο να ζει κάποιος σε μια πόλη πλημμυρισμένη από αυτοκίνητα δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα. Ειδικά, όταν τα αυτοκίνητα είναι των άλλων. Ομως ένα σύνθημα στις μέρες της ταραχής πρέπει να μας προβληματίσει. «Βία, στη βία των αυτοκινήτων», έγραψαν κάποιοι στον τοίχο και ίσως να είναι οι ίδιοι που πυρπόλησαν δεκάδες Ι.Χ.

Ασκούν λοιπόν τα αυτοκίνητα βία; Μεταφορικώς ναι, αλλά πάλι σ’ αυτή τη χώρα η έννοια της βίας έχει ξεχειλώσει τόσο πολύ που τα πάντα ασκούν βία. Ο λόγος, έχει ειπωθεί, ασκεί βία και γι’ αυτό φροντίζουμε να τον περιορίσουμε. Τα σχολεία, λέγεται, ασκούν βία και γι’ αυτό τα καταλαμβάνουμε. Η εξουσία ασκεί βία και γι’ αυτό θέλουμε να την καταλύσουμε. Οι νόμοι ασκούν βία και γι’ αυτό τους καταργούμε στην πράξη. Το θέμα όμως είναι ότι με τόση πολύ μεταφορική βία, δεν χάνει απλώς η έννοια τη σημασία της. Παύουν να ιεραρχούνται και οι πράξεις. Αν όλα είναι βία, τότε κάθε βία είναι δικαιολογημένη. Αν τ’ αυτοκίνητα είναι βία, τότε η καταστροφή τους είναι αυτοάμυνα.

Ενα από τα βασικά προβλήματα της χώρας είναι ότι αδυνατούμε να ιεραρχήσουμε και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε. Οι μεταφορές έχουν πάρει τη θέση των επιχειρημάτων, οι απολυτότητες γίνονται κανόνες και τα κλισέ πολιτική. Τίποτε δεν διηθείται από τη σκέψη και όλα οδηγούν στην απελπισία.

Αυτές οι εύκολες και ως εκ τούτου γοητευτικές απολυτότητες δεν εκστομίζονται μόνο από περιθωριακές ομάδες. Aναπαράγονται σε κάθε επίπεδο του δημόσιου διαλόγου. Η φράση «η κοινωνία σας είναι η φυλακή μας», μπορεί να γράφτηκε με μαύρο μαρκαδόρο, αλλά αναπαράγεται δίκην επιχειρήματος σε όλα τα επίπεδα. Από το κουβεντολόι της τηλεόρασης, μέχρι και στα βιβλία των μεταμοντέρνων στοχαστών· εκείνων που δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά των φυσικών νόμων από τους θεσμοθετημένους κανόνες. Το σύνθημα «να καεί, να καεί, το μπ… η Βουλή» ακούγεται λογικό όταν κυρίαρχο κλισέ στον δημόσιο διάλογο είναι το «όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι» ή «τα κόμματα κάνουν κακό στην κοινωνία» κ.ο.κ. Το γραμμένο με σπρέι «το σύστημα διδασκαλίας, είναι η διδασκαλία του συστήματος», ξεκινά από δεκάδες αναλύσεις για το πώς η εκπαίδευση αναπαράγει τις αξίες της κυρίαρχης ιδεολογίας, λες και η Παιδεία θα μπορούσε να έχει ως κεντρικό της άξονα τις αξίες των Σουαχίλι.

Οι μεταφορικές απολυτότητες αυτού του τύπου αποτελούν προνομιακό όπλο της Αριστεράς -είναι, εξάλλου, η πρώτη διδάξασα της μεταμοντέρνας ανοησίας- αλλά δεν περιορίζονται στην Αριστερά. Ετσι η συμβολική διαμαρτυρία στην ΕΡΤ θεωρήθηκε «πραξικόπημα» και η ανάρτηση πανό στην Ακρόπολη εξισώθηκε με τις λεηλασίες και τις καταστροφές. Παράνομα είναι όλα, όπως παράνομο μπορεί να είναι το παρκάρισμα κάπου και παράνομη είναι η παραβίαση ερυθρού σηματοδότη. Σε μια ευνομούμενη κοινωνία κάθε παράβαση πρέπει να τιμωρείται, αλλά για να συνεννοούμαστε πρέπει να τα διακρίνουμε το μικρό από το μεγάλο.

Το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος είναι η ακριβής περιγραφή του. Οταν στη συζήτηση κυριαρχούν οι ανερμάτιστες μεταφορές, όχι μόνο δεν βρίσκουμε άκρη, αλλά απλώς σωρεύουμε προβλήματα. Μέχρι το κρίσιμο σημείο που η κοινωνία εκρήγνυται. Κυριολεκτικώς…

Η κυβέρνηση απαξιώθηκε πολιτικά

Έχοντας πληγεί καίρια από τα σκάνδαλα, βρίσκεται πλέον σε σύγχυση και αμηχανία

Του Σταύρου Λυγερού, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Συνήθως αυτοί που περιμένουν με μεγαλύτερη ανυπομονησία τα Χριστούγεννα είναι τα παιδιά, λόγω διακοπών και δώρων. Αυτή τη φορά, όμως, ο κανόνας έχει καταλυθεί. Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την ανυπομονησία της κυβέρνησης. Ευρισκόμενη σε σύγχυση και πολιτική αμηχανία, χωρίς σχέδιο για την ανάκτηση του ελέγχου και την αποκατάσταση της έννομης τάξης, έχει εναποθέσει τις ελπίδες της στην κατευναστική επίδραση των εορτών.

Αν κρίνουμε από τον προγραμματισμό νέων κινητοποιήσεων, αλλά κυρίως από το βαρύ κλίμα, οι εορτές θα είναι πιθανότατα μία απλή παρένθεση. Οι επιπτώσεις της κρίσης στην πραγματική οικονομία δεν προκαλούν μόνο ανεργία και συρρίκνωση των εισοδημάτων. Επιδεινώνουν δραματικά και την ήδη πολύ προβληματική δημοσιονομική κατάσταση. Σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, που να είναι ορατός δια γυμνού οφθαλμού ο κίνδυνος να προκύψει κραχ στους μηχανισμούς του κοινωνικού κράτους. Τα Ταμεία δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους προς ασφαλισμένους και τα νοσοκομεία δυσκολεύονται να διεκπεραιώσουν την αποστολή τους.

• Ασταθής ισορροπία

Ο κίνδυνος αυτός απειλεί να προσδώσει μία άλλη διάσταση στην ιδιότυπη κοινωνική εξέγερση των τελευταίων ημερών. Ακόμα κι αν δεν επιβεβαιωθεί το ανησυχητικό αυτό σενάριο, ακόμα κι αν το νεανικό κίνημα εκτονωθεί, η ατμόσφαιρα θα παραμείνει φορτισμένη. Στο σημείο που έχουμε φθάσει, η ισορροπία είναι τόσο ασταθής, που μπορεί να ανατραπεί από τυχαία γεγονότα, ή από την παρέμβαση κάποιου προβοκάτορα, που λειτουργεί μόνος του ή κατόπιν εντολών.

Οπως επιβεβαιώνεται κι από τις δημοσκοπήσεις, η κυβέρνηση έχει απαξιωθεί πολιτικά. Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου ξεχείλισε το ποτήρι και οδήγησε στην ανατροπή του ήδη διαβρωμένου «γαλάζιου» προβαδίσματος. Η άλγεβρα της πολιτικής έδειχνε πολύ πριν ότι το τοπίο είχε καταστεί πολύ πιο ρευστό απ’ όσο εκ πρώτης όψεως φαινόταν.

Τα σκάνδαλα δρομολόγησαν την αποσάρθρωση της εκλογικής βάσης του κυβερνώντος κόμματος. Το αποτέλεσμα ήταν ότι η νεανική έκρηξη το βρήκε να παραπαίει, χωρίς δυνατότητα αποτελεσματικής πολιτικής παρέμβασης. Σε αυτές τις συνθήκες και με δεδομένες τις εγγενείς δυσλειτουργίες της αστυνομίας, η επιλογή του πρωθυπουργού να αποφύγει τη σκληρή και με κάθε μέσο καταστολή ήταν το μικρότερο κακό. Αναμφίβολα, είχε σοβαρό κόστος, αλλά η άλλη οδός θα είχε πολύ μεγαλύτερο. Οι πιθανότητες να είχαμε κι άλλους νεκρούς ήταν πάρα πολλές με ό,τι αυτό συνεπάγεται σε όλα τα επίπεδα.

Στην κυβέρνηση υπήρχε και η άρρητη προσδοκία ότι οι καταστροφές και οι λεηλασίες των πρώτων ημερών αφενός θα εκτόνωναν τα φορτία της νεανικής οργής κι αφετέρου θα ενεργοποιούσαν τα ανακλαστικά της κοινωνίας για επιβολή του «νόμου και της τάξης». Ανακλαστικά, που θα έστελναν στην πολιτική αγκαλιά της Ν.Δ. σημαντικά τμήματα των μεσοστρωμάτων.

• Συνταγή μπούμερανγκ

Η συνταγή, όμως, έφερε το αντίθετο από το αναμενόμενο αποτέλεσμα. Εγινε μπούμερανγκ. Ακόμα και όσοι αγανακτούν για τις διαδηλώσεις και τη διατάραξη της κοινωνικής ζωής, δικαιολογημένα απαιτούν από την κυβέρνηση να λύσει το πρόβλημα. Αντί γι’ αυτό, η κυβέρνηση «έχασε την μπάλα» και με τη στάση της βρέθηκε σε διασταυρούμενα πυρά: Δεν της καταλογίζουν ευθύνες μόνο εκείνοι, που δίνουν έμφαση στις ποικίλες εκτροπές αστυνομικών. Της καταλογίζουν και όσοι έχουν αγανακτήσει με την ανικανότητά της να διαφυλάξει την έννομη τάξη και να προστατεύσει τις περιουσίες. Αυτό πρακτικά σημαίνει εκλογικές διαρροές και από τις δύο πλευρές, πράγμα που φάνηκε καθαρά στην πρόσφατη δημοσκόπηση της VPRC.

Η κυβέρνηση, βεβαίως, κάνει ό,τι μπορεί για να αυτοπροβληθεί σαν παράγοντας ευθύνης, σοβαρότητας και σταθερότητας. Στο πλαίσιο αυτό, ενορχήστρωσε και την επιχείρηση πολιτικής ενοχοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ για την κοινωνική αναταραχή. Της το επέτρεψε το γεγονός ότι ο Περισσός άρχισε πρώτος να «πυροβολεί» την Κουμουνδούρου. Το ΚΚΕ το έκανε αφενός λόγω του χρόνιου ανταγωνισμού του με τον Συνασπισμό κι αφετέρου, επειδή είναι πολύ δύσπιστος απέναντι σε αυθόρμητα κινήματα. Πολύ περισσότερο, όταν υπάρχει η σφραγίδα των κουκουλοφόρων. Στο παιχνίδι μπήκε αμέσως και ο ΛΑΟΣ. Ηταν μία χρυσή ευκαιρία να ανταποδώσει τις επανειλημμένες επιθέσεις που έχει δεχθεί από την Κουμουνδούρου.

• «Υποκινητής» η δυσαρέσκεια

Στην πραγματικότητα, ο μεγάλος «υποκινητής» είναι το δυναμικό της συσσωρευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας και ο μεγάλος «προβοκάτορας» ο ειδικός φρουρός. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε σε καμία στιγμή τη δυνατότητα να επηρεάσει αποφασιστικά τα γεγονότα. Προσπάθησε, όμως, να δημιουργήσει μία πολιτική επαφή με τους εξεγερμένους νέους και γι’ αυτό τήρησε μία πιο εφεκτική στάση. Οι αντίπαλοί του πάτησαν σ’ αυτό για να τον στριμώξουν και να τον ενοχοποιήσουν.

Η Χαριλάου Τρικούπη απέφυγε να εμπλακεί, αν και κάποια στελέχη της δεν άντεξαν στον πειρασμό να ρίξουν και τα δικά τους βέλη. Από την Πέμπτη, όμως, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στήνει το ίδιο σκηνικό σε βάρος του ΠΑΣΟΚ. Επιχειρεί να το ενοχοποιήσει με αφορμή μία ανακοίνωση της Νεολαίας του. Εφθασε να ζητήσει από την αξιωματική αντιπολίτευση δήλωση αποκήρυξης, κατά τρόπο που θύμισε παλιούς κακούς καιρούς.

Είναι αξιοσημείωτο, πάντως, ότι την ίδια ημέρα η Αλ. Παπαρήγα κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ για διγλωσσία σ’ ό,τι αφορά τους κουκουλοφόρους. Αν και το έπραξε στο πλαίσιο της θεωρίας ότι οι κουκουλοφόροι είναι μέρος της κρατικής καταστολής, η σημειολογία διευκολύνει την κυβερνητική επίθεση.

Είναι σαφές, ότι το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί μία φυγή προς τα εμπρός, καλλιεργώντας ακραία πόλωση. Αν και η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, ο πρωθυπουργός δεν έχει αξιόλογες εναλλακτικές λύσεις. Υπάρχει, βεβαίως, το χαρτί του ανασχηματισμού. Η απομάκρυνση των υπουργών που έχουν εμπλακεί στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και η είσοδος νέων προσώπων θα δημιουργήσουν κάποιες θετικές εντυπώσεις. Η πείρα διδάσκει, όμως, ότι κανένας ανασχηματισμός, όσο ριζικός κι αν ήταν, δεν στάθηκε ικανός από μόνος του να αντιστρέψει το κλίμα.

Ουσιαστικά, η πρωτοφανής επίθεση εναντίον της Χαριλάου Τρικούπη είναι κίνηση απελπισίας. Το πρόβλημα της κυβέρνησης είναι ο εαυτός της κι όχι η αξιωματική αντιπολίτευση. Για την ακρίβεια, ο Γ. Παπανδρέου πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Κ. Καραμανλή, επειδή είναι το ναυάγιο της κυβέρνησης που ξανάστησε στα πόδια του το ΠΑΣΟΚ.