Αρχείο

Archive for the ‘Νεολαία’ Category

Απριλίου 13, 2009 Γράψτε ένα σχόλιο

Οι δράστες «προειδοποιούν», λένε οι ειδικοί

Τα 7 κλειδιά του μακελειού στο Ρέντη

Τα χαρακτηριστικά που συγκέντρωναν οι δράστες επιθέσεων ανάλογων με το μακελειό στο Ρέντη είχε και ο 19χρονος Δημήτρης Πατμανίδης, όπως δείχνουν οι έρευνες.

Κι όμως, είχε προειδοποιήσει

Οι προειδοποιήσεις του δράστη είχαν αγνοηθεί συστηματικά από την οικογένεια και το σχολικό περιβάλλον
  • ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Ματίνα Ηρειώτου, ΤΑ ΝΕΑ: Δευτέρα 13 Απριλίου 2009

Τις «προειδοποιήσεις» του Δημήτρη Πατμανίδη, του 19χρονου δράστη του μακελειού στη σχολή του ΟΑΕΔ στον Ρέντη και αυτόχειρα, είχαν αγνοήσει συστηματικά η οικογένεια και το σχολικό του περιβάλλον.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο πρώτο βίαιο ξέσπασμά του, εναντίον συμμαθητή του σε λύκειο του Πειραιά, το σχολείο αντέδρασε αποβάλλοντας τον Πατμανίδη, χωρίς να γίνει προσπάθεια να βοηθηθεί ο νεαρός που ήδη περιγραφόταν ως ένα παιδί «περιθωριοποιημένο και απρόσιτο».

Μετά την τραγική εξέλιξη, οι ειδικοί χαρακτηρίζουν τον 19χρονο δράστη και αυτόχειρα ως «κλασική περίπτωση», συγκρίνοντάς τον με τους δράστες ανάλογων επιθέσεων στο εξωτερικό. «Το γεγονός στη σχολή του ΟΑΕΔ στον Ρέντη τρομάζει, αλλά η βία στα σχολεία δεν είναι κάτι καινούργιο», είπε στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιάννης Πανούσης. Με τα στοιχεία, μάλιστα, που έχουν γίνει γνωστά για τον Δημήτρη Πατμανίδη, οι ειδικοί «αναγνωρίζουν» συγκεκριμένα χαρακτηριστικά τα οποία συγκέντρωνε και εξηγούν το πώς έφτασε να κάνει ό,τι έκανε.

«Οι έρευνες- κυρίως στο εξωτερικό- δίνουν έμφαση σε ορισμένους παράγοντες υψηλού κινδύνου για την εκδήλωση παρόμοιων συμπεριφορών, τόσο για θυματοποίηση όσο και για παραβατική, βίαιη συμπεριφορά», επισημαίνει η κ. Βάσω Αρτινοπούλου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

  • Τα χαρακτηριστικά

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα των συγκεκριμένων ερευνών, σημειώνει η κ. Αρτινοπούλου, στους παράγοντες υψηλού κινδύνου περιλαμβάνονται πρώτα απ΄ όλα τα ατομικά χαρακτηριστικά των μαθητών. «Μαθητές, των οποίων το κοινωνικό υπόβαθρο διαφέρει ή αποκλίνει από το αντίστοιχο των άλλων μαθητών της τάξης, βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο να λειτουργήσουν τόσο ως δράστες όσο και ως θύματα σχολικής βίας και εκφοβισμού».

Ο Δημήτρης Πατμανίδης προερχόταν από διαφορετικό κοινωνικό περιβάλλον σε σχέση με την πλειονότητα, τουλάχιστον, των συμμαθητών του: ήταν ένα παιδί που γεννήθηκε σε συνθήκες πολέμου, ακολούθησε ο ξεριζωμός της οικογένειάς του από το Σοχούμι και από εκεί και πέρα η προσπάθειά της να ενταχθεί στην ελληνική πραγματικότητα. Όπως φαίνεται, ο αδελφός του, φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, εντάχθηκε ευκολότερα, αλλά τα πράγματα δεν ήταν ανάλογα για τον μικρότερο γιο της οικογένειας των ομογενών, που περιγράφεται από τους γνωστούς της ως «πιο ευαίσθητο και μοναχικό παιδί».

  • Η οικογένεια

Το κοινωνικό υπόβαθρο της οικογένειας του δράστη- θύματος παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο για την εκδήλωση βίαιων ή παραβατικών συμπεριφορών. Όπως έγινε γνωστό, η οικογένεια Πατμανίδη, που ζούσε σε ένα μικρό διαμέρισμα ενός συγκροτήματος πολυκατοικιών στον Ρέντη, αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα. Ο πατέρας, παρά την πανεπιστημιακή του μόρφωση, δεν κατάφερε να βρει ανάλογη δουλειά και εργάζεται ως οδηγός φορτηγού διεθνών μεταφορών, πράγμα που τον υποχρεώνει να λείπει αρκετά συχνά από το σπίτι. Η μητέρα, παρά τα αρκετά χρόνια που η οικογένεια βρίσκεται στην Ελλάδα, δεν έχει καταφέρει να μάθει καλά τα ελληνικά και είναι άνεργη. Σύμφωνα με τους γείτονες πάντως, η οικογένεια δεν είχε προκαλέσει ποτέ την παραμικρή φασαρία στη γειτονιά και φαινόταν «δεμένη». Την «περίεργη» συμπεριφορά του νεαρότερου μέλους της πάντως, την επισημαίνουν μετά την τραγωδία οι γείτονες.

ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΙΑΙΟ ξέσπασμά του εναντίον συμμαθητή του στο Λύκειο, αποβλήθηκε χωρίς καμία προσπάθεια να βοηθηθεί

«Παράγοντας υψηλού κινδύνου η θέση του στο σχολείο»

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΤΜΑΝΙΔΗΣ,όπως διαπιστώνεται από τις περιγραφές των συμμαθητών του, «δεν μιλούσε σε κανέναν, ήταν μοναχικός και απόμακρος- σχεδόν σα να μην υπήρχε». «Η θέση του μαθητή μέσα στην ομάδα των συνομηλίκων αποτελεί επίσης παράγοντα υψηλού κινδύνου για την εκδήλωση βίαιης ή παραβατικής συμπεριφοράς», σημειώνει η κ. Βάσω Αρτινοπούλου. Προσθέτει ότι ένας επιπλέον τέτοιος παράγοντας είναι το ίδιο το σχολείο και ειδικότερα οι σχολικές διεργασίες και οι δυνατότητες συμμετοχής του μαθητή στην εκπαιδευτική διαδικασία. «Από τις έρευνες επισημαίνεται ότι οργανωτικοί ή περιβαλλοντικοί παράγοντες στον χώρο του σχολείου, όπως χαμηλό επίπεδο συνεργασίας μεταξύ δασκάλων και μαθητών μέσα στην τάξη και μεταξύ των ίδιων των δασκάλων, χαμηλό επίπεδο απόδοσης των μαθητών, αδιαφορία και μη τήρηση των κανόνων της τάξης, αποτελούν μερικούς από τους παράγοντες υψηλού κινδύνου για την εκδήλωση βίαιης συμπεριφοράς από την πλευρά των μαθητών», προσθέτει η καθηγήτρια Εγκληματολογίας. Πάντως, και η εθνικότητα παίζει σημαντικό ρόλο, όπως έχουν αποδείξει οι έρευνες σε περιστατικά σχολικής βίας.

  • Ψάχνουν για «βοηθό» στο Ίντερνετ

«ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ» από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή- όπου περνούσε τις περισσότερες ώρες του- αναζητά η αστυνομία στα ερωτηματικά που παραμένουν γύρω από την πρωτοφανή επίθεση στη σχολή του ΟΑΕΔ. Από την εξέταση του υπολογιστή οι αξιωματικοί της Ασφάλειας προσδοκούν να διαπιστώσουν με ποιους ερχόταν σε επαφή στο Διαδίκτυο ο 19χρονος Δημήτρης Πατμανίδης και κατά πόσο τον «βοήθησαν» να κάνει ό,τι έκανε, είτε παρακινώντας τον είτε απλώς ενθαρρύνοντάς τον και ίσως βρουν στοιχεία για την προέλευση των δύο όπλων του.

Μάλιστα ένα από τα ζητήματα που εξετάζονται είναι αν είχε βοήθεια στη σύνταξη του σημειώματος με το οποίο προανήγγειλε το μακελειό, αφού σύμφωνα με μαρτυρίες το επίπεδο των ελληνικών του δεν ήταν τέτοιο που να του επιτρέπει να συντάξει αυτό το κείμενο. Η επικρατέστερη άποψη είναι ότι έκανε συρραφή ανάλογων κειμένων που υπάρχουν στο Διαδίκτυο στα αγγλικά.

Ένα μεγάλο ζήτημα για την Αστυνομία είναι η προέλευση των δύο όπλων του, που όπως προέκυψε ήταν πιστόλια κρότου- λάμψης, μετασκευασμένα όμως σε πυροβόλα όπλα. Το θέμα είναι αν τα προμηθεύθηκε όπως βρέθηκαν, αν τα μετασκεύασε ο ίδιος ή αν τον βοήθησε κάποιος στη μετασκευή.

  • Αδύνατη η μετατροπή

Όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Φάνης Ρωμαίος, υπεύθυνος εταιρείας εμπορίας όπλων, «είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο για έναν δεκαεννιάχρονο να καταφέρει μόνος του να κάνει μια τέτοια μετατροπή. Υποθέτω, με κάθε επιφύλαξη, ότι τα προμηθεύτηκε μετασκευασμένα από τη μαύρη αγορά. Τέτοια όπλα και φθηνότερα είναι και πιο εύκολα μπορεί κάποιος να τα προμηθευτεί. Κάποιος με γνώσεις γύρω από τα όπλα, ακόμη κι αν δεν είναι οπλουργός, μπορεί να κάνει μια τέτοια μετατροπή. Η διαδικασία δεν είναι πολύπλοκη αλλά δεν είναι και εύκολη, αφού απαιτούνται γνώσεις, που δεν πιστεύω ότι είχε ένα παιδί 19 χρονών».

Το σπίτι της οικογένειας Πατμανίδη ήταν ερμητικά κλειστό το Σαββατοκύριακο. Ακόμη και οι γείτονες, μετά το πρώτο σοκ, προτίμησαν να περιορίσουν τις δηλώσεις τους και έμειναν στις περιγραφές του Δημήτρη Πατμανίδη ως ενός παιδιού που περπατούσε πάντα με τα μάτια χαμηλωμένα, ντυμένο στα μαύρα, απόμακρο και μοναχικό.

Σχετικά Άρθρα

Ετοιμόρροπη χώρα

Ιανουαρίου 13, 2009 Γράψτε ένα σχόλιο

γνώμη

Αντώνης Καρακούσης | Το Βήμα, Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2009. Κάθε μέρα και μια έκπληξη, κάθε μέρα και ένα νέο ανησυχητικό για τη χώρα και τους πολίτες της. Τις προάλλες ήταν τα Καλάσνικοφ των τρομοκρατών που ανέστησαν την απειλή της τρομοκρατίας, την περασμένη Παρασκευή ήταν η Standard & Ρoors που μας θύμισε τον κίνδυνο της πτώχευσης και χθες η απαγωγή του εφοπλιστή κ. Π. Παναγόπουλου που επέτεινε την ατμόσφαιρα ανασφάλειας στην επιχειρηματική κοινότητα.

Είχαν προηγηθεί την περασμένη εβδομάδα οι προκλητικές κινήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο και τον περασμένο Δεκέμβριο οι ταραχές. Και μαζί όλη αυτή η ατμόσφαιρα υποχώρησης που τα πάντα μικραίνει, από το μέγεθος της οικονομίας και τις δυνατότητες των επιχειρηματικών ομίλων έως τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων.

Η εμπιστοσύνη κλονίστηκε, η αξιοπιστία εξέλιπε και οι κάθε λογής ηγεσίες φαντάζουν μικρές και ανήμπορες να κατανοήσουν και να διαχειρισθούν το όλον. Μικρορυθμίσεις προωθούν και μικροσυμφέροντα υπηρετούν, για την εξουσία και τα αγαθά της παλεύουν, για τον τόπο δεν νοιάζονται, παρά τους όρκους και τις μεγαλοστομίες.

Οπως ακριβώς τούτες τις ημέρες συμβαίνει. Η χώρα απειλείται, η οικονομία της κινδυνεύει, η εσωτερική ασφάλεια καταρρέει και η κυβέρνησή μας απλώς επικοινωνεί τον μέγα ανασχηματισμό, προσβλέποντας σε δημοσκοπική ανάκαμψη και εκλογικό αιφνιδιασμό. Παραμύθι στο παραμύθι, παιχνίδι με τον φόβο και λίγες ανασφαλείς θεσούλες στο ετοιμόρροπο κράτος συνθέτουν το νέο σχέδιο των επικοινωνιολόγων της συμφοράς που συγκυβερνούν. Η χώρα είναι ετοιμόρροπη. Οποιοι δεν το βλέπουν απλώς στρουθοκαμηλίζουν. Μέσα στον μήνα θα κριθεί η ικανότητά της για δανεισμό, η ικανότητά της για επιβίωση στο διαταραγμένο διεθνές πιστωτικό περιβάλλον. Σε μια θεσμικώς συγκροτημένη χώρα το θέμα της αναχρηματοδότησης του δημόσιου χρέους θα αντιμετωπιζόταν ως ζήτημα εθνικής ανεξαρτησίας, όπως ακριβώς είναι.

Αλλού τέτοιες ημέρες θα είχε σημάνει συναγερμός, θα είχαν εκπονηθεί σχέδια ανόρθωσης της οικονομίας και προγράμματα επανάκτησης της χαμένης αξιοπιστίας, ο πρωθυπουργός της χώρας θα τα είχε παρουσιάσει, θα είχε εγγυηθεί ο ίδιος τη μείωση των ελλειμμάτων σε συγκεκριμένο χρόνο και θα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του προκειμένου να πείσει τους διεθνείς πιστωτές για τη συνέπεια και τη συνέχεια της προσπάθειας.

Εδώ είτε αγνοούμε τον κίνδυνο είτε περιμένουμε το μοιραίο. Για να αναληφθούν πρωτοβουλίες πρέπει να βρεθούμε με την πλάτη στον τοίχο. Μόνο που τότε θα είναι αργά. Το ελληνικό κράτος θα έχει βυθισθεί στην απόλυτη ανυποληψία και οι απώλειες θα θυμίζουν το «μαύρο 1897». Αυτό δυστυχώς θα είναι το τίμημα της απρονοησίας μιας μικρής τελικά ηγεσίας.

Ο φόνος και το ξέσπασμα

Δεκεμβρίου 28, 2008 Γράψτε ένα σχόλιο

Του Χαριδημου Κ. Τσουκα *, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Ακόμα και για μια χώρα εθισμένη στην υπερβολή, η κοινωνική αναταραχή που προκάλεσε ο φόνος του εφήβου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό, στα Εξάρχεια, ήταν πρωτοφανής. Πώς εξηγείται; Δύο παράγοντες πρέπει να ληφθούν, καταρχήν, υπόψη: η δύναμη του τυχαίου γεγονότος και η ιστορική έλλειψη εμπιστοσύνης σε βασικούς κρατικούς θεσμούς, ιδιαίτερα την Αστυνομία.

Ο καθένας θα μπορούσε να είναι στη θέση του Αλέξανδρου. Ούτε ταραχές υπήρχαν στα Εξάρχεια εκείνες τις μέρες ούτε ο μαθητής μετείχε σε βίαιες πράξεις κατά της Αστυνομίας. Τυχαία ήταν εκεί. Ο τυχαίος φόνος σοκάρει ιδιαίτερα γιατί μας καταλαμβάνει απροετοίμαστους – δεν διαθέτουμε έτοιμα σχήματα να τον ερμηνεύσουμε. Το γεγονός του τραγικού θανάτου, ιδιαίτερα όταν μεταδίδεται δραματοποιημένο από τα ΜΜΕ, δημιουργεί ένα κοινό για όλους σημείο αναφοράς, μας κάνει συμμέτοχους στην τρωτότητα της ύπαρξης, νιώθουμε παρόμοια συναισθήματα.

Τι νιώσαμε; Σοκ, απορία, οργή. Αυτά τα συναισθήματα διακατείχαν πολλούς νέους, ιδιαίτερα όσους ξεχύθηκαν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων το Σαββατόβραδο του φόνου, την Κυριακή και τη Δευτέρα, όταν το σοκ ήταν νωπό και οι διαμαρτυρίες αυθόρμητες. Οι νέοι που συμμετείχαν σε εκείνες τις εκδηλώσεις εξέφρασαν πένθος, θυμό, ακόμη και μίσος. Εναντίον τίνος; Κατά της Αστυνομίας και εναντίον αυτών που συμβολίζει η Αστυνομία – τη δημόσια τάξη, την κρατική εξουσία, και, συνεκδοχικά, την κοινωνική οργάνωση που υπηρετεί η κρατική εξουσία. Το χρόνιο ελλαδικό έλλειμμα εμπιστοσύνης στο κράτος και τους θεσμούς εμφανίστηκε, σε πλήρη ανάπτυξη, ξανά.

Τα συνθήματα στους τοίχους της Αθήνας ήταν αποκαλυπτικά: «Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη»· «6/12/08 – Αυτή η ημερομηνία θα γραφεί με αίμα μπάτσων»· «Αλέξη μη φοβάσαι, είμαστε μαζί σου. Αυτό το κωλοκράτος θα πέσει προς τιμήν σου». Μια μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου ομολόγησε: «Πέθανε σας λέω – εκδίκηση. […] Σπάστε τα όλα. Σπάστε, σπάστε να γίνει η Αθήνα μαύρη σ’ ένα βράδυ. Να μην υπάρχει τίποτα αύριο. Να ξεκινήσουν όλα από το μηδέν» («Ελευθεροτυπία», 9/12/2008). Ενα τέτοιο «κωλοκράτος» δεν μπορεί παρά να εδράζεται σε μια σάπια κοινωνική οργάνωση: «Η δημοκρατία σας βρωμάει δακρυγόνο», «Να καεί, να καεί το μπου…λο η Βουλή», «Τα πλούτη τους είναι το αίμα μας».

Αυτή η μηδενιστική στάση, υποβοηθούμενη από την εύκολη προσφυγή σε βίαιες μορφές διαμαρτυρίας που παραδοσιακά χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις κοινωνικών ομάδων, οδήγησε σε επιθέσεις κατά Αστυνομικών Τμημάτων, δημοσίων κτιρίων και «αντιπαθών», στην παρούσα συγκυρία, εταιρειών όπως οι τράπεζες. Σε ένα τέτοιο κλίμα, οι ομάδες των εκ συστήματος καταστροφολάγνων ολοκλήρωσαν τον κύκλο της βίας με πυρπολήσεις και λεηλασίες ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας.

Τι εξηγεί τη μηδενιστική έκρηξη; Προσέξτε τα συνθήματα των διαδηλωτών και τα γκράφιτι στους τοίχους. Χαρακτηρίζονται από «έμμεση διαλογικότητα» – ο λόγος τους αρθρώνεται σε συνάφεια με τον περιβάλλοντα λόγο. Οι αστυνομικοί είναι «μπάτσοι», το κράτος είναι «κωλοκράτος», η δημοκρατία «βρωμάει», η Βουλή είναι «μπου…λο», οι επιχειρήσεις μάς ρουφάνε το «αίμα». Η έλλειψη εκτίμησης σε θεσμούς είναι διάχυτη. Σας θυμίζει κάτι αυτός ο λόγος; Ετσι, λίγο – πολύ, ίσως πιο κόσμια (αν και δεν είμαι σίγουρος…), δεν μιλάμε οι περισσότεροι στην καθημερινότητά μας; Ετσι δεν αισθανόμαστε για τους θεσμούς της χώρας; Οι νέοι επιστρέφουν με αιχμηρή και απροσχημάτιστη ευθύτητα τον τύπο λόγου στον οποίο είναι εκτεθειμένοι στον κόσμο των μεγάλων.

Εμείς οι μεγάλοι γιατί μιλάμε τόσο απαξιωτικά για τη χώρα; Γιατί έτσι, κυρίως, νιώθουμε. Διότι ζούμε σε μια ευρωπαϊκή χώρα με σχεδόν τρικοκοσμικό δημόσιο βίο: μια χώρα που παράγει συστηματικά χαμηλή ποιότητα ζωής, αναξιοπρέπεια, ευνοιοκρατία, σκάνδαλα, και διαφθορά. Πώς να αισθανθείς στη χώρα του Μαγγίνα και του Κεφαλογιάννη, του Βουλγαράκη και του Εφραίμ, του Τσουκάτου, της «Μίζενς» και της «Μιζοκόμ»; Τι να νιώσεις όταν βλέπεις γενικευμένη αυθαιρεσία, απίστευτη ατιμωρησία, διαβρωτικό κομματισμό, κι ένα ανυπόληπτο κράτος;

Τα περισσότερα προβλήματα, βέβαια, δεν είναι καινούργια αλλά επιτείνουν χρόνια προβλήματα, τα οποία το πολιτικό σύστημα αποδεδειγμένα δεν θέλει να αντιμετωπίσει. Το καινούργιο είναι ότι, τα τελευταία τρία χρόνια, η συσσώρευση των προβλημάτων μεγάλωσε την απογοήτευση και παρόξυνε τις αντιδράσεις. Η δυσάρεστη ατμόσφαιρα διαποτίζει το λόγο των νέων μέσα από τον κυρίαρχο λόγο των μεγάλων – τις εφημερίδες, τα ΜΜΕ, τις συζητήσεις στην οικογένεια, τις κουβέντες στο πόδι. Κυριαρχεί η απαξίωση, η αηδία, η κατήφεια, η ιδιώτευση και η μοιρολατρία.

Και οι «διεκδικήσεις» των νέων; Οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες των τριών πρώτων ημερών δεν περιείχαν διεκδικήσεις, μόνο θυμό και οργή για «το κράτος που δολοφονεί». Οι «διεκδικήσεις» προέκυψαν εκ των υστέρων, με την οικειοποίηση του αυθόρμητου νεανικού λόγου από κόμματα και οργανωμένους φορείς. Η γενικευμένη «αντίσταση» (και τα συνοδευτικά αιτήματα) προβλήθηκε αναδρομικά, σε μια προσπάθεια να εκλογικευτεί η αυθόρμητη διαμαρτυρία. Προβάλλοντας πάνω του τα «αιτήματα» που «θα έπρεπε» να έχει, το ξέσπασμα μεταποιήθηκε σε «κίνημα». Η διαδικασία της εκλογίκευσης είναι ρευστή και συνιστά η ίδια ένα διακύβευμα.

Ο Αλέξανδρος ήθελε απλώς να πιει μια μπίρα με τους φίλους του στα Εξάρχεια, τίποτα παραπάνω. Το τραγικό είναι ότι «χρειαζόμασταν» το θάνατό του για να φωνάξουμε δυνατά για όλα αυτά που χρόνια μας πνίγουν. Το δράμα της χώρας είναι η αυτο-καταστροφική μανία που συχνά την καταλαμβάνει: «χρειάζεται» αίμα αθώων, «εμφυλιοπολεμικό» κλίμα, και καταστροφές περιουσιών για να ταρακουνηθεί το σάπιο πολιτικό της σύστημα – αν ταρακουνηθεί…

* Ο κ. Χαρίδημος Κ. Τσούκας είναι καθηγητής στο ALBA και στο Πανεπιστήμιο Warwick.

Η συνωμοσία της βλακείας

Δεκεμβρίου 24, 2008 Γράψτε ένα σχόλιο

Του Αλεξη Παπαχελα, Η Καθημερινή, 24/12/2008

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες ο εγγονός του ιστορικού σταθμάρχη της CIA Toμ Καραμεσίνη, ο Τζέρι Καραμεσίνης, εμφανίσθηκε προχθές στη Νομική Σχολή και πέταξε δύο μολότοφ στη Σόλωνος. Ανήκε σε μια ειδική επιχειρησιακή ομάδα του αμερικανικού Πενταγώνου, που έχει ως σχέδιο να κάψει σιγά – σιγά ένα μεγάλο μέρος ελληνικού εδάφους και στο τέλος να πυρπολήσει το ελληνικό κομμάτι του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη. Πρόκειται για καλά μελετημένο σχέδιο αποσταθεροποίησης της χώρας…

Αφου διευκρινίσουμε –για παν ενδεχόμενο– ότι οι παραπάνω πληροφορίες αποτελούν αποκύημα φαντασίας, θα πρέπει να σημειώσουμε πως δυστυχώς υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι στην Ελλάδα του 2008 οι οποίοι κυκλοφορούν βλακώδη σενάρια, εμπλέκοντας ξένες δυνάμεις στην κρίση βίας που βιώνουμε αυτές τις μέρες.

Δεν είναι η πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική μας ιστορία που αρνούμεθα να αντιμετωπίσουμε με ωριμότητα ένα φαινόμενο. Οταν η «17 Νοέμβρη» βρισκόταν στο απόγειό της, ανθούσαν δεκάδες θεωρίες συνωμοσίας: ο Ανδρέας ήταν ο αφανής αρχηγός της οργάνωσης, επρόκειτο για παρακρατικό παρακλάδι της «Κόκκινης Προβιάς», ειδική ομάδα με Αμερικανούς πράκτορες κ.λπ κ.λπ. Οι εφημερίδες της εποχής ήταν γεμάτες από τέτοιου είδους θεωρίες και ερμηνείες που βόλευαν τους πάντες, ειδικά αυτούς που δεν ήθελαν ή δεν ήξεραν να κάνουν τη δουλειά τους.

Με την εξάρθρωση της «17 Νοέμβρη» αποδείχθηκε εν τέλει το αυτονόητο. Το ελληνικό κράτος ήταν παντελώς διαλυμένο και ανέτοιμο να αντιμετωπίσει μια σοβαρή κρίση τρομοκρατίας. Οι αστυνομικοί δούλευαν σαν παλιοί χωροφύλακες ψάχνοντας πάντοτε μοτοσυκλέτα διαφυγής, ενώ οι τρομοκράτες έπαιρναν απλώς ταξί ή λεωφορείο. Οι αξιωματικοί απέδιδαν μονίμως τη μη σύλληψη των τρομοκρατών στην «κακή τους τύχη». Οι πολιτικοί φοβόντουσαν να κάνουν τη δουλειά τους για να μην κάνουν κάποια γκάφα προκαλώντας μερίδα του Τύπου. Η ελληνική κοινωνία αδιαφορούσε για το πρόβλημα και τα θύματά του. Στο τέλος δηλαδή της ιστορίας δεν υπήρχε καμιά μεγάλη συνωμοσία, αλλά απλή ανικανότητα πολιτικών αλλά και κρατικών λειτουργών καθώς και έλλειψη πολιτικής βούλησης. Οταν το πράγμα σοβάρεψε, λόγω Βρετανών και Ολυμπιακών, το πρόβλημα λύθηκε.

Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τα τελευταία χρόνια έχουν συμβεί σημαντικά γεγονότα: η δολοφονία του ειδικού φρουρού τον Δεκέμβριο του 2005, οι βομβιστικές επιθέσεις κατά Βουλγαράκη και άλλων στόχων, δολοφονικές επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα κ.λπ. Η πολιτική ηγεσία δεν κατάλαβε ποτέ το πρόβλημα και δεν του απέδωσε σημασία, παροπλίζοντας πολύτιμα στελέχη του κρατικού μηχανισμού. Οσοι, θεωρούμενοι «παράφρονες», προέβλεπαν πως τα φαινόμενα βίας και τρομοκρατίας θα αναζωπυρώνονταν, δικαιολογημένα τώρα ανησυχούν. Γιατί όταν η ανικανότητα κράτους και πολιτικών συνδυάζεται με μια περίοδο σήψης και απονομιμοποίησης της αστυνομίας και του κράτους, τα πράγματα γίνονται πιο επικίνδυνα.

Θα ήταν κρίμα να γυρίσουμε στη δεκαετία του ’80 αναζητώντας πάλι προβοκάτορες και ξένες δυνάμεις σε ένα εγχώριο πρόβλημα προκειμένου να δικαιολογήσουμε τις δικές μας αδυναμίες. Το ανησυχητικό δεν είναι ότι όσα ζούμε συντονίζονται από κάποιο σκοτεινό κέντρο, το ανησυχητικό είναι πως αν πράγματι μια ξένη δύναμη ήθελε να μας αποσταθεροποιήσει, θα καταλάβαινε πόσο εύκολο είναι. Και κάτι ακόμη: ελπίζουμε όλοι ότι οι τριτοκοσμικές θεωρίες συνωμοσίας περί ξένων δυνάμεων δεν προέρχονται από παρακυβερνητικούς κύκλους. Γιατί αυτό θα σήμαινε πως δεν μπορούν να προστατεύσουν τη χώρα ούτε απέναντι σε εσωτερικό ούτε σε εξωτερικό κίνδυνο, αλλά ούτε εν τέλει και απέναντι στη βλακεία…

Βία στη βία, τίνος ακριβώς;

Δεκεμβρίου 24, 2008 Γράψτε ένα σχόλιο

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 24/12/2008

Tο να ζει κάποιος σε μια πόλη πλημμυρισμένη από αυτοκίνητα δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα. Ειδικά, όταν τα αυτοκίνητα είναι των άλλων. Ομως ένα σύνθημα στις μέρες της ταραχής πρέπει να μας προβληματίσει. «Βία, στη βία των αυτοκινήτων», έγραψαν κάποιοι στον τοίχο και ίσως να είναι οι ίδιοι που πυρπόλησαν δεκάδες Ι.Χ.

Ασκούν λοιπόν τα αυτοκίνητα βία; Μεταφορικώς ναι, αλλά πάλι σ’ αυτή τη χώρα η έννοια της βίας έχει ξεχειλώσει τόσο πολύ που τα πάντα ασκούν βία. Ο λόγος, έχει ειπωθεί, ασκεί βία και γι’ αυτό φροντίζουμε να τον περιορίσουμε. Τα σχολεία, λέγεται, ασκούν βία και γι’ αυτό τα καταλαμβάνουμε. Η εξουσία ασκεί βία και γι’ αυτό θέλουμε να την καταλύσουμε. Οι νόμοι ασκούν βία και γι’ αυτό τους καταργούμε στην πράξη. Το θέμα όμως είναι ότι με τόση πολύ μεταφορική βία, δεν χάνει απλώς η έννοια τη σημασία της. Παύουν να ιεραρχούνται και οι πράξεις. Αν όλα είναι βία, τότε κάθε βία είναι δικαιολογημένη. Αν τ’ αυτοκίνητα είναι βία, τότε η καταστροφή τους είναι αυτοάμυνα.

Ενα από τα βασικά προβλήματα της χώρας είναι ότι αδυνατούμε να ιεραρχήσουμε και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε. Οι μεταφορές έχουν πάρει τη θέση των επιχειρημάτων, οι απολυτότητες γίνονται κανόνες και τα κλισέ πολιτική. Τίποτε δεν διηθείται από τη σκέψη και όλα οδηγούν στην απελπισία.

Αυτές οι εύκολες και ως εκ τούτου γοητευτικές απολυτότητες δεν εκστομίζονται μόνο από περιθωριακές ομάδες. Aναπαράγονται σε κάθε επίπεδο του δημόσιου διαλόγου. Η φράση «η κοινωνία σας είναι η φυλακή μας», μπορεί να γράφτηκε με μαύρο μαρκαδόρο, αλλά αναπαράγεται δίκην επιχειρήματος σε όλα τα επίπεδα. Από το κουβεντολόι της τηλεόρασης, μέχρι και στα βιβλία των μεταμοντέρνων στοχαστών· εκείνων που δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά των φυσικών νόμων από τους θεσμοθετημένους κανόνες. Το σύνθημα «να καεί, να καεί, το μπ… η Βουλή» ακούγεται λογικό όταν κυρίαρχο κλισέ στον δημόσιο διάλογο είναι το «όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι» ή «τα κόμματα κάνουν κακό στην κοινωνία» κ.ο.κ. Το γραμμένο με σπρέι «το σύστημα διδασκαλίας, είναι η διδασκαλία του συστήματος», ξεκινά από δεκάδες αναλύσεις για το πώς η εκπαίδευση αναπαράγει τις αξίες της κυρίαρχης ιδεολογίας, λες και η Παιδεία θα μπορούσε να έχει ως κεντρικό της άξονα τις αξίες των Σουαχίλι.

Οι μεταφορικές απολυτότητες αυτού του τύπου αποτελούν προνομιακό όπλο της Αριστεράς -είναι, εξάλλου, η πρώτη διδάξασα της μεταμοντέρνας ανοησίας- αλλά δεν περιορίζονται στην Αριστερά. Ετσι η συμβολική διαμαρτυρία στην ΕΡΤ θεωρήθηκε «πραξικόπημα» και η ανάρτηση πανό στην Ακρόπολη εξισώθηκε με τις λεηλασίες και τις καταστροφές. Παράνομα είναι όλα, όπως παράνομο μπορεί να είναι το παρκάρισμα κάπου και παράνομη είναι η παραβίαση ερυθρού σηματοδότη. Σε μια ευνομούμενη κοινωνία κάθε παράβαση πρέπει να τιμωρείται, αλλά για να συνεννοούμαστε πρέπει να τα διακρίνουμε το μικρό από το μεγάλο.

Το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος είναι η ακριβής περιγραφή του. Οταν στη συζήτηση κυριαρχούν οι ανερμάτιστες μεταφορές, όχι μόνο δεν βρίσκουμε άκρη, αλλά απλώς σωρεύουμε προβλήματα. Μέχρι το κρίσιμο σημείο που η κοινωνία εκρήγνυται. Κυριολεκτικώς…

«Σε λάθος κατεύθυνση» κινείται η χώρα

Δεκεμβρίου 21, 2008 Γράψτε ένα σχόλιο

Συνεχίζεται η φθορά της κυβέρνησης – Εξι μονάδες η διαφορά υπέρ του ΠΑΣΟΚ – Καταλληλότερος πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου

Του Κ. Π. Παπαδιοχου, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Ηχηρό μήνυμα προς την κυβέρνηση για αλλαγή πλεύσης αποτελεί το Βαρόμετρο της Public Issue, για λογαριασμό της «Κ» και του ΣΚΑΪ. Σύμφωνα με το Βαρόμετρο, που πραγματοποιήθηκε σε δύο «κύματα», πριν και μετά το κλίμα έντασης που βιώνει ακόμη η χώρα, το 86% των ερωτηθέντων εκτιμά πως «τα πράγματα στην Ελλάδα κινούνται σε λάθος κατεύθυνση».

Παράλληλα, η κυβέρνηση εμφανίζει συνεχιζόμενη φθορά, με αποτέλεσμα το ΠΑΣΟΚ να διευρύνει τη διαφορά έναντι της Ν.Δ. στην εκτίμηση εκλογικής επιρροής στις έξι ποσοστιαίες μονάδες: Ειδικότερα, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συγκεντρώνει ποσοστό 38,5% και ακολουθούν η Ν.Δ. με 32,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ με 12%, το ΚΚΕ με 8%, ο ΛΑΟΣ με 4% και οι Οικολόγοι με 3,5%.

Πάντως, παρά την πτωτική πορεία της κυβέρνησης και την καταγραφόμενη δυσφορία της κοινής γνώμης για την πορεία της χώρας, το σώμα των ψηφοφόρων είναι διχασμένο για την αναγκαιότητα της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Το 50% των ερωτηθέντων εκτιμά πως «μάλλον δεν χρειάζεται να γίνουν σήμερα εκλογές» και το 46% διατυπώνει αντίθετη άποψη λέγοντας πως «μάλλον χρειάζεται». Παράλληλα, η πλειονότητα της κοινής γνώμης εμφανίζεται να πιστεύει ότι με τα υφιστάμενα δεδομένα η κυβέρνηση δύσκολα θα επιτύχει να εξαντλήσει την τετραετία παρότι μόλις προ τριμήνου συμπληρώθηκε ένας χρόνος πριν από τις προηγούμενες εκλογές. Συγκεκριμένα το 59% θεωρεί πως «μάλλον θα γίνουν πρόωρες εκλογές», έναντι μόλις του 32% που πιστεύει πως «μάλλον η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία». Επίσης, αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος, κυρίαρχη επιλογή των ερωτηθέντων (με ποσοστό 29%) είναι ο σχηματισμός οικουμενικής κυβέρνησης.

Τέλος, αντικείμενο προβληματισμού για την κυβέρνηση συνιστά εκ των πραγμάτων ότι μετά τα γεγονότα των ημερών οι επιδόσεις της σε όλους τους βασικούς δείκτες του Βαρομέτρου υποχωρούν, παρότι μεσολάβησε το mea culpa του πρωθυπουργού για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Μάλιστα, στο δεύτερο «κύμα» της έρευνας ο κ. Γιώργος Παπανδρέου εμφανίζεται να προηγείται για πρώτη φορά του κ. Κώστα Καραμανλή στο ερώτημα της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία, έστω κατά μια ποσοστιαία μονάδα.

[+] ΓPAΦHMATA


ΣXETIKA ΘEMATA


Πώς επηρεάζει η κοινωνική έκρηξη το κομματικό σύστημα

Ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες

Δεκεμβρίου 21, 2008 Γράψτε ένα σχόλιο

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Στις παρέες του καθενός μας, εκεί όπου αναζητήσαμε νόημα μέσα στην τόση διάλυση, αλλά και στα αμέτρητα τηλεφωνήματά μας, οι συζητήσεις ήταν πολύ πιο ζωηρές και ζουμερές από αυτές που έγιναν και γίνονται τούτες τις φλογισμένες ημέρες στα γραφεία των κομμάτων, στις αίθουσες του Κοινοβουλίου, στα στούντιο της τηλεόρασης, η οποία παραμένει μέγας σκηνοθέτης της μικροϊστορίας μας. Απλή η εξήγηση: στα κόμματα, όσα, ανεξαρτήτως τίτλου και προϊστορίας, συγκροτούν το πολιτικό κατεστημένο, και στην τηλεόραση επίσης, κάποια στιγμή, την ώρα που γκρεμίζονταν όλες οι βιτρίνες του μέχρις υπνώσεως βαυκαλιστικού αυτοθαυμασμού μας, φάνηκε ότι αλλάζουν πολλά. Φάνηκε προς στιγμήν ότι ο πρωτότυπος, ανέκδοτος χαρακτήρας των γεγονότων και η ισχύς τους, η πανελλαδική εξάπλωσή τους, ο διεθνής τους αντίκτυπος και ο σαρωτικός αυθορμητισμός που τα διέκρινε έβγαλε για λίγο από τη νάρκη τους τους θεσμούς (και η τηλεόραση, στους θεσμούς συναριθμείται πια, αυτή είναι η μετανεωτερκή Βουλή, αυτήν έβλεπε και ο πρωθυπουργός, κι όχι μόνο για να πληροφορείται, αλλά και για να κρίνει αν πρέπει να δράσει και πώς, αφού ανήκει κι αυτός στην τάξη των πολιτικών που γνωρίζει τον δήμο μόνο από τις δημοσκοπήσεις και τις εικονικές του αναπαραστάσεις).

Αλλά τελικά επρόκειτο για ψευδαίσθηση. Τίποτε δεν είχε αλλάξει, διότι τίποτε δεν είναι δυνατόν να αλλάξει. Ακόμα και ο τόσος έπαινος που επιδαψίλευσαν στο «υπεύθυνο ΚΚΕ» οι κυβερνητικοί προύχοντες και οι λαϊκορθόξοξοι «συναγερμένοι» της ακροδεξιάς, αναμενόμενος ήταν, ενδοσυστημικός. Ενα κόμμα που τρέμει το αυθόρμητο και βδελύσσεται το ακαπέλωτο, και οι πορείες του οποίου γίνονται έξω από τον πραγματικό κόσμο, σε έναν άλλον κόσμο, παράλληλο, αυτόκλειστο και αυτοσυντηρούμενο, ποιον άλλον να ενοχλήσει εκτός ίσως από τα μέλη του εκείνα που έχουν αρχίσει να κατανοούν ότι η αναμονή του «καθαρού προλεταριακού κινήματος» δεν διαφέρει σε πολλά από την αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας και ότι εκείνη η διά της «Πανσπουδαστικής Νο 8 οξύτατη καταγγελία της ίδιας της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το 1973, σαν «προβοκάτσιας», έχει αφήσει ανεξίτηλα και καθοδηγητικά τα σημάδια της;

Κάποιες ανούσιες μικροαλλαγές ήταν βέβαια ευδιάκριτες: Τα βαριά στελέχη των δύο πυλώνων του κυβερνητισμού, της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, χάθηκαν από τη γυάλινη επικράτεια τις πρώτες ημέρες κι ώσπου να καταλαγιάσουν κάπως τα πράγματα, προφανώς για να μην καούν αναμασώντας τις κοινοτοπίες της ένοχης αμηχανίας τους. Κι έμεινε έτσι ολόκληρη κυβέρνηση «της κεντροδεξιάς και του μεσαίου χώρου» να εκπροσωπείται από ό,τι χαμηλότερο πολιτικά και αντιδραστικότερο, τον κ. Αργύρη Ντινόπουλο και τον κ. Γεράσιμο Γιακουμάτο· από την πλευρά του, το ΠΑΣΟΚ, που οι Πάγκαλοί του κι οι Βενιζέλοι του είχαν χαθεί από το προσκήνιο καίτοι φανατικοί της δημοσιότητας, το εκπροσωπούσε ο κ. Νίκος Μπίστης, που λοιδόρησε σκαιότατα το αίτημα να διαλυθούν τα ΜΑΤ, προφανώς επειδή έχει λησμονήσει ότι κάποτε το φώναζε και αυτός μέσα από τις τάξεις του τότε ιδεολογικού του χώρου. Α, ναι, έκανε κάποιες δηλώσεις και ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, που πήγαινε ψάχνοντας, περισσότερο ασαφής και με περισσότερο ανελλήνιστη γλώσσα από κάθε άλλη φορά, έντρομος μπροστά στην πιθανότητα να πάρει την εξουσία, μια εξουσία που (αυτό μοιάζει να το καταλαβαίνει κι ο ίδιος ώρες ώρες) κανένας δεν τη δικαιούται λόγω ονόματος και μόνο, λόγω κληρονομίας. Το μόνο που φαίνεται ότι θυμόταν πολύ καλά ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου είναι ότι ο πατέρας του, ο Α. Γ. Παπανδρέου, χρωστούσε ένα κομμάτι της εξουσίας που κατέκτησε το 1981 στο γεγονός ότι τον Νοέμβριο του 1980, μετά την (ατιμώρητη βέβαια) δολοφονία του Ιάκωβου Κουμή και της Σταματίνας Κανελλοπούλου από τα κλομπ και τις σφαίρες των ΜΑΤ, αυτός και το κόμμα του εμφανίστηκαν σαν η δύναμη της τάξης, της πυγμής και του νόμου (η πυγμή αυτή αποκαλύφθηκε τον Νοέμβριο του 1985 με την επίσης ατιμώρητη διολοφονία του δεκαπεντάχρονου Μιχάλη Καλτεζά), αποσπώντας έτσι την εμπιστοσύνη και την ψήφο των «νοικοκυραίων». Αυτό ακριβώς το πατρικό παράδειγμα υπαγόρευσε τη (μη) δράση του σημερινού αρχηγού του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος, μετά τον έναν νεκρό τώρα, τον δεκαπεντάχρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, εμφάνισε επίσης το κόμμα του σαν δύναμη πυγμής, τάξης και ασφάλειας, αλιεύοντας στην ίδια δεξαμενή ψήφων, των έμφοβων «μέσων Ελλήνων»· για τούτο και η δημόσια «παρέμβασή» του περιορίστηκε στο άναμμα κεριών στο Περιστέρι.

Συμβατική, συμβατικότατη και ολίγιστη υπήρξε η σκέψη που παρήχθη στο εσωτερικό των κυβερνητικών κομμάτων τούτες τις μέρες, πιθανότατα επειδή συμβατικά, ρηχά, επιπόλαια ήταν και τα αισθήματα που τους προκάλεσε η αλληλουχία των γεγονότων. Για όσους έχουν μάθει να εξουσιάζουν, για όσους δηλαδή έχουν μάθει να μετρούν και τις ψυχές σαν αριθμούς, ακόμα κι ένας θάνατος, μια δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου, είναι αφομοιώσιμο γεγονός, μια «παράπλευρη απώλεια» που κοστίζει όσο μια ανακοίνωση συλλυπητηρίων. Δεν συγκινήθηκαν, δεν ταρακουνήθηκαν, απλώς υποκρίθηκαν. Και δίχως αισθήματα, νέα, θερμά, γνήσια αισθήματα, δεν παράγεται σκέψη, δεν παράγεται άλλη σκέψη από εκείνη τη χαμηλότατης στάθμης που παραγόταν ώς τώρα. Εσπευσαν βέβαια πάμπολλα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, όσα είναι ήδη θρονιασμένα στην εξουσία κι όσα ελπίζουν ότι έρχεται η ώρα τους, αφού το απελπιστικό εκκρεμές Καραμανλής-Παπανδρέου-Καραμανλής-Παπανδρέου έδειξε να κινείται πάλι, να δηλώσουν με θεατρικά σπασμένη φωνή ότι «πρέπει ν’ ακούσουμε τα παιδιά» (οι πιο «λαϊκοί» προτιμούσαν το ρήμα «αφουγκραστούμε»). Και ενόσω υποτίθεται ότι τέντωναν τ’ αυτιά τους για ν’ ακούσουν καλύτερα, μίλαγαν, μίλαγαν ακατάπαυστα, μηρυκάζοντας λέξεις που τους έχουν υπεξαιρέσει όλο το νόημα («μέλλον», «αυτοκριτική», «σεβασμός», «δημοκρατία», «ισονομία», «αξιοκρατία», «όνειρο, «δικαιώματα, «ελευθερίες»), λέξεις που ποτέ δεν τις πίστεψαν και ποτέ δεν θα τις πιστέψουν. Κι όταν πια οι κάμερες αποσύρθηκαν συντονισμένες από τους δρόμους, οι «ευήκοοι» βιάστηκαν να πετάξουν τη μάσκα και να επιστρέψουν στο βαλτωμένο λιμάνι της εγωπάθειάς τους, ν’ ακούνε μόνο τον εαυτό τους, να μαγεύονται. Το ίδιο ακριβώς έπραξαν και οι προεστοί της τηλεόρασης, της πρωινής ζώνης της μεσημεριάτικης, των ειδήσεων: κουράστηκαν γρήγορα κι αυτοί να παριστάνουν ότι «ακούνε τα παιδιά» και να προσπαθούν να μιλήσουν μια γλώσσα που τους προκαλεί αλλεργία και επανέκαμψαν στην πεπατημένη τους η οποία, σαν γυάλινη, είναι πια ραγισμένη, αν και οι ίδιοι δεν φαίνεται να το έχουν συνειδητοποιήσει.

Στις συζητήσεις των «ανωνύμων», ωστόσο, γύρω από ένα τραπέζι ή και διά του τηλεφώνου, ανταλλάσσονταν αισθήματα, γι’ αυτό και σχηματίζονταν σκέψεις, μπερδεμένες ίσως και θυμικής καταγωγής, πάντως ζεστές, ανθρώπινες, με την αυθεντική αγωνία τους και την ουσιαστική έγνοια τους, με τη σκληρή κριτική τους και τη σκληρότερη αυτοκριτική τους, συμπυκνωμένη σε τούτη τη φρασούλα: «Τα μούτρα μας σπάνε με τις πέτρες τους τα παιδιά», όσα τέλος πάντων τις πετάνε. Τα μούτρα μας, δηλαδή και τα δικά τους μούτρα, τα μελλοντικά, αν μείνουν εγκλωβισμένα στη δική μας διαδρομή, μέσα στον κόσμο που ετοιμάσαμε και τους παραδώσαμε· έναν κόσμο που εκλύει βία, αυθαιρεσία, ατομικισμό, αγοραφοβία και υλοφροσύνη σχεδόν από όλους τους πόρους του, και οπωσδήποτε από όλους τους θεσμούς του. Εμείς πάντως, οι «μεγάλοι», οι «ώριμοι», μετά το πρώτο ξάφνιασμα και την αρχική υποκριτική εκδήλωση ενδιαφέροντος, κάνουμε ό,τι μπορούμε να τα κρατήσουμε εγκλωβισμένα. Γέμισε πάλι παιδονόμους ο τόπος· με αυστηρότερους ανάμεσά τους εκείνες τις «ψυχές τις μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες» του Σεφέρη που μια βδομάδα πριν παρίσταναν ότι «αφουγκράζονται τα παιδιά».

Οσμή παρακράτους από τη δεύτερη σφαίρα

Δεκεμβρίου 20, 2008 Γράψτε ένα σχόλιο

Ο νέος πυροβολισμός στην καρδιά της δημοκρατίας παραπέμπει σε επαγγελματία των όπλων ή ακροδεξιό

ΡΕΠΟΡΤΑΖ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ | Το Βήμα,  Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2008

Η σφαίρα που στέρησε τη ζωή στον Αλέξη Γρηγορόπουλο δεν έμεινε, δυστυχώς, «ανάδελφη». Την Τετάρτη το βράδυ, στον πεζόδρομο της οδού Εθνικής Αντιστάσεως, στο Περιστέρι, μια σφαίρα τραυμάτισε στο χέρι τον 16χρονο μαθητή Γιώργο Παπλωματά , προκαλώντας μια σειρά ερωτηματικά για την ταυτότητα και τα κίνητρα του δράστη, ενώ η όλη πράξη προσιδιάζει σε δράση χαρακτηριστική παρακρατικών μηχανισμών από το σκοτεινό παρελθόν.

Και αν η πρώτη βολή από το όπλο του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα έχει τινάξει στον αέρα κάθε έννοια ομαλότητας στη χώρα, η δεύτερη από το όπλο του άγνωστου δράστη μόνο από καθαρή τύχη δεν οδήγησε σε ένα νέο, αμούστακο θύμα με απρόβλεπτες συνέπειες για την ήδη τεταμένη και εν πολλοίς εκρηκτική ατμόσφαιρα.

Τ ην ίδια στιγμή, τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης της σφαίρας που σκότωσε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο διχάζουν το νομικό κόσμο και εγείρουν νέο κύκλο αντιπαραθέσεων, όταν όλα τα στοιχεία για την ένοπλη επίθεση στο Περιστέρι καταδεικνύουν βολή «στην ευθεία της σκόπευσης». Με άλλα λόγια, όποιος τράβηξε τη σκανδάλη στο Περιστέρι χτύπησε «στο σωρό» – την παρέα του Γιώργου Παπλωματά- αλλά για να φονεύσει.

Το όπλο που πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε ταιριάζει μάλιστα στην εικόνα φορητού οπλισμού (πιστόλι 357 Μagnum ή περίστροφο 38άρι) που ακόμη και ένστολοι, αστυνομικοί και στρατιωτικοί, προτιμούν για προσωπικό τους οπλισμό. Αλλά και η ίδια, η παρ΄ ολίγον μοιραία σφαίρα, καθώς το χέρι του Παπλωματά βρισκόταν μέσα στην τσέπη του μπουφάν, στο ύψος όπου στο ανθρώπινο σώμα εσωτερικά βρίσκεται το συκώτι, είχε πολλά να πει στη διάρκεια της βαλλιστικής της εξέτασης. Το φαινόμενο η σφαίρα να έχει αναγομωθεί είναι σπάνιο, δείγμα ότι ο δράστης δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Ετσι, αν ο ίδιος δεν διαθέτει γνώσεις οπλουργού, πιθανώς συνδέεται με πρόσωπα που τις κατέχουν ή προμηθεύεται το υλικό του από σκοτεινούς διαύλους. Σε πολλούς παλαιότερους ξύπνησαν μνήμες από τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, όταν νοσταλγοί της χουντικής διακυβέρνησης των συνταγματαρχών και άλλες ομάδες ακροδεξιών διακινούσαν μεγάλες ποσότητες εκρηκτικών υλών και οπλισμού, πραγματοποιώντας κατά καιρούς και διάφορες επιθέσεις, κυρίως σε κομματικούς ή συνδικαλιστικούς χώρους και γραφεία.

Ο “χαμός” συνεχίζεται με νέα επεισόδια…

Δεκεμβρίου 19, 2008 Γράψτε ένα σχόλιο

Πυροβόλησαν 16χρονο μαθητή στο Περιστέρι

Νέα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας

Τελευταία ενημέρωση: 18/12/2008 21:14
Νέος γύρος επεισοδίων σημειώθηκε το μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας, παράλληλα με το συλλαλητήριο που διοργανώθηκε στην πλατεία Συντάγματος. Αυτή την ώρα επικρατεί ένταση στα Προπύλαια, όπου ένα αυτοκίνητο τυλίχθηκε στις φλόγες. Νωρίτερα, στο στόχαστρο των αντιεξουσιαστών βρέθηκε για ακόμη μια φορά το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Στο μεταξύ, βλήμα από πυροβόλο όπλο στο δεξί του καρπό δέχθηκε χθες το βράδυ μαθητής της Β’ Λυκείου στο 1ο Λύκειο Περιστερίου. Συμμαθητές του αναφέρουν ότι υπήρξε και δεύτερος πυροβολισμός, ενώ ο μαθητής υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση.

Διαβάστε επίσης

Τι είναι αυτό που έβγαλε τους νέους στον δρόμο

Δεκεμβρίου 19, 2008 Γράψτε ένα σχόλιο

Μια τραγική σπίθα εξωτερίκευσε την οργή των μαθητών, των φοιτητών και των «απασχολήσιμων» εργαζομένων για τη ζωή που τους προσφέρεται

ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2008

O Δεκέμβρης της αμφισβήτησης γεννήθηκε από μια τραγική σπίθα. Ο θάνατος του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου απελευθέρωσε το αίσθημα αδικίας που νιώθουν χιλιάδες νέοι μπροστά σε ένα μέλλον «μισό» και σε ένα παρόν που κινδυνεύει να εκτελεστεί. Σαν ένα συμπιεσμένο ελατήριο, χιλιάδες μαθητές και φοιτητές βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν κατά των μηχανισμών της κρατικής καταστολής, αλλά και κατά μιας κατασταλμένης ζωής. Μαθητές από σχολεία όλης της Αθήνας, ακόμα και των λεγόμενων καλών προαστίων, ενώθηκαν με παιδιά από λαϊκά στρώματα και προσπάθησαν να δημιουργήσουν ουσιαστικά ένα «αλεξίσφαιρο» απέναντι στην πίεση του χρόνου που τους υπόσχεται να είναι αύριο ως ανειδίκευτοι εργάτες ή ως κακοπληρωμένοι ειδικευμένοι «αριθμοί» στην παραγωγή, απέναντι στα κυρίαρχα καταναλωτικά πρότυπα και στη θεαματική ΤV, απέναντι στην Παιδεία, που και δωρεάν δεν είναι και η δημόσια απαξιωμένη είναι, απέναντι στους μεγάλους που είναι «κουφοί», απέναντι σε αυτό που ζητάνε και που τους το χαλάνε τα συνεχή «πρέπει» χωρίς απαντημένα «διότι».

Οργή, θυμός, αγανάκτηση μετατράπηκαν σε ειρηνικές πορείες, καταλήψεις σε σχολεία και πανεπιστήμια, αλλά και πέτρες και πορτοκάλια στους φύλακες τους κράτους. Υπήρξαν όμως και φωτιές, σχεδιασμένες επιθέσεις σε βιτρίνες, κτίρια, τσιμέντα που στέγαζαν αλυσίδες.

Oι ακραίες συμπεριφορές συνυπήρξαν με ευφάνταστες πρωτοβουλίες και έξυπνες δράσεις αφύπνισης. Χθες, στην οδό Ερμού, στο κέντρο της Αθήνας, ομάδες νέων έσπασαν οθόνες τηλεόρασης τις οποίες περιέλουσαν με μπογιά. Στους δρόμους βγήκαν και εργαζόμενοι, σωματεία, άνεργοι, «απασχολήσιμοι», εκείνοι που έχουν προσωρινή δουλειά και συνεχώς αυξάνονται. Είχε μαζικότητα η αντίδραση, εκφράστηκε σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, και η σπίθα δεν έχει σβήσει.

Σήμερα, στις 12 το μεσημέρι διοργανώνεται στα Προπύλαια πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών, εργαζόμενων του Δημοσίου. Την ίδια ώρα στην Ομόνοια μαθητές του Συντονιστικού Αγώνα Σχολείων Αθήνας, φοιτητές και σπουδαστές της Πανσπουδαστικής Κίνησης Συνεργασίας (ΠΚΣ) θα διαδηλώσουν μαζί με εργαζομένους.

Διαβάστε Επίσης

Από τις προκηρύξεις του πολύγραφου στο Facebook

Ντουντούκες στο Ιnternet

Οι φυλές των τριών (αναρχικών) καταλήψεων

Τα κουδούνια χτυπάνε ακόμη «διάλειμμα» (αλλά μάταια)

Ενταση σε πολλά μέτωπα και χθες

Σοβαρά επεισόδια στην Αθήνα στο περιθώριο του συλλαλητηρίου

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.