Σαμαράς: «Σήμερα η κρίση δοκιμάζει όλους»

• Ομιλία του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά στην εκδήλωση που διοργανώνει το Παρατηρητήριο Οικογενειακού Προϋπολογισμού με τη Γραμματεία Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Συνοχής της Νέας Δημοκρατίας για την Παγκόσμια Ημέρα για την Οικογένεια στο Ζάππειο.

Στην πρωτοφανή οικονομική κρίση και την ανάγκη ενίσχυσης της οικογένειας για τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής, αναφέρθηκε ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς, μιλώντας σε εκδήλωση με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Οικογένειας, που διοργάνωσαν το Παρατηρητήριο Οικογενειακού Προγραμματισμού και η Γραμματεία Κοινωνικής Αλληλεγγύης του κόμματος.

«Ύψιστη προτεραιότητά μας είναι να αποφύγουμε εξελίξεις που γονατίζουν την οικονομία και την κοινωνία, ύψιστη προτεραιότητα είναι η οικογένεια γιατί αυτός είναι ο πυρήνας της κοινωνίας και της κοινωνικής συνοχής και γιατί η οικογένεια σήμερα δοκιμάζεται περισσότερο», είπε ο κ. Σαμαράς.

Ο πρόεδρος της ΝΔ τόνισε ότι οι σοβαρότερες συνέπειες της κρίσης είναι οι κοινωνικές και ότι στο πλαίσιο αυτό η οικογένεια είναι ασπίδα και όπλο για την αντιμετώπιση της κρίσης. Η διάλυση της οικογένειας -σημείωσε ο πρόεδρος της ΝΔ- οδηγεί πάντα σε παρακμιακά φαινόμενα. Αναφερόμενος στην κρίση της οικονομίας, είπε ότι δοκιμάζονται οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί και πλήττεται η οικογένεια γιατί έχει ανελαστικές δαπάνες, κυρίως όταν υπάρχουν παιδιά. Τόνισε ότι «αποδείχθηκε ιδιαίτερα εύστοχη η συγκρότηση παρατηρητηρίου για τον οικογενειακό προϋπολογισμό», που αποφάσισε η ΝΔ, και έχει τρεις στόχους:

-Πρώτον, να δώσει έμφαση στο πώς εξελίσσεται η οικογενειακή δαπάνη ανάλογα με την κοινωνική διαστρωμάτωση για να γνωρίζουν όλοι επακριβώς τον βαθμό πίεσης που ασκείται σε μια οικογένεια και την στήριξη, που χρειάζεται, για να αντέξει.

-Δεύτερον, αντιλαμβανόμαστε τις αδικίες της φορολογικής πολιτικής γιατί αυτή τη στιγμή δεν στηρίζει την οικογένεια και όταν έχουμε αίσθηση της συνολικής επιβάρυνσης ενός νοικοκυριού μπορούμε να αντιληφθούμε ποιές φοροαπαλλαγές έχουν νόημα.

- Τρίτον, αντιλαμβανόμαστε τις πραγματικές ανάγκες της προνοιακής πολιτικής, δηλαδή πόση στήριξη χρειάζονται τα νοικοκυριά με παιδιά. Με τον τρόπο αυτό -είπε ο κ. Σαμαράς- η άσκηση κοινωνικής πολιτικής για την στήριξη της οικογένειας μπορεί να γίνει συγκεκριμένη σαφής και με απόλυτη διαφάνεια.

Ο πρόεδρος της ΝΔ επανήλθε στην παλαιότερη πρότασή του για «μελλοντικό υπουργείο Οικογένειας». «Κάποιοι προσπάθησαν να απαξιώσουν την πρόταση αυτή μέχρι που τους θυμήσαμε ότι πολύ σημαντικές και σύγχρονες χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ολλανδία, ο Καναδάς, έχουν υπουργεία Οικογένειας.

Κλείνοντας, ανέφερε ότι η πορεία προς τον λαό δεν γίνεται μόνο με αρχηγικές ομιλίες από τα μπαλκόνια, με πολιτικούς διαξιφισμούς στη Βουλή και τα μέσα ενημέρωσης, αλλά μέσα στο λαό και δίπλα του και κοντά στα προβλήματά του και αυτό ακριβώς κάνει η Γραμματεία Κοινωνικής Συνοχής της Νέας Δημοκρατίας και το Παρατηρητήριο Οικογενειακού Προγραμματισμού

• www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

Τα «3Α» (της οικονομίας) του Αντώνη Σαμαρά

• Απασχόληση, ανταγωνιστικότητα και ανάπτυξη το τρίπτυχο που θα προβάλει ο πρόεδρος της ΝΔ στη Βουλή

Σε ρυθμούς προϋπολογισμού κινείται ο πρόεδρος της ΝΔ κ. Α. Σαμαράς, ο οποίος ετοιμάζεται για την πρώτη κοινοβουλευτική μάχη του ενάντια στην κυβέρνηση που αρχίζει μεθαύριο στη Βουλή. Ο κ. Σαμαράς, ο οποίος θα μιλήσει δύο φορές στην κοινοβουλευτική διαδικασία, επεξεργάζεται συγκεκριμένο πλαίσιο προτάσεων για μια εναλλακτική οικονομική πολιτική ως διέξοδο από την κρίση. Κυρίως προτάσσει την επιστροφή από τη μακροοικονομία στη μικροοικονομία και έχει ως οδηγό του τη φράση «δεν θα πνιγεί η αγορά, για να “σωθούν” τα δημόσια οικονομικά», ενώ προκρίνει τον ρυθμιστικό ρόλο του κράτους.

Σύμφωνα με πληροφορίες του «Βήματος», το σχέδιο του κ. Σαμαρά επικεντρώνεται ιδιαίτερα στις αποκαλούμενες κατ΄ αυτόν «μικροοικονομικές μεταρρυθμίσεις», οι οποίες θα απελευθερώσουν, όπως εκτιμά, την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων και της οικονομίας. Παράλληλα, προτάσσοντας τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό», δίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στην παρέμβαση του κράτους, όπως υποστηρίζουν οι κεϊνσιανές ιδέες, ώστε να εξομαλυνθεί σταδιακά ο οικονομικός κύκλος και να αποφευχθεί περίοδος ύφεσης μεγάλης διάρκειας, μέσω της ενίσχυσης της λεγόμενης «ενεργούς ζήτησης».

Οπως έχει τονίσει σε συνομιλητές του ο κ. Σαμαράς, πρέπει να μειωθεί το κόστος των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, το οποίο για να επιτευχθεί πρέπει να υπάρξει μείωση, όπου είναι εφικτό, του ΦΠΑ, του φόρου επί των κερδών, κ.ά. Επίσης είναι της άποψης ότι σε συνθήκες υψηλού ελλείμματος μπορούν να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές και οι εργοδοτικές εισφορές, παρά τη μείωση των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων.

Αρνείται τη «φοροεπιδρομή», όπως λέει, στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις, αφού μια τέτοια πρακτική εκτιμά ότι δεν θα φέρει περισσότερα έσοδα, αλλά θα ενισχύσει τα «λουκέτα» των επιχειρήσεων, την ανεργία και θα επιτείνει την κρίση ρευστότητας στην αγορά, που θα αυξήσει τους ρυθμούς απώλειας των εσόδων. «Μια πίεση στην αγορά και στην κοινωνία σε συνθήκες κρίσηςθα επιφέρει μείωση δημοσίων εσόδων και αύξηση κυκλικών δαπανών, δηλαδήθα διογκωθούν τα ελλείμματα» έχει υποστηρίξει. Ως διέξοδο από την κρίση προτείνει τα «τρία άλφα»: την απασχόληση, την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη. Υπεραμύνεται της ενίσχυσης της απασχόλησης με δημιουργία μακροπρόθεσμων και διατηρήσιμων θέσεων εργασίας, αφού εκτιμά ότι με αύξηση της ανεργίας θα μειωθούν τα ελλείμματα. Για την αποτροπή «λουκέτων» σε οικονομικές μονάδες, ώστε να διαφυλαχθούν και οι θέσεις εργασίας, προτείνει τη μείωση των φορολογικών και άλλων επιβαρύνσεων σε επιχειρήσεις, για τις οποίες έχει επισημάνει ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί το «εξωγενές κόστος» τους. Υποστηρίζει την ανάγκη «ποιοτικού ελέγχου» σε όλες τις δαπάνες, ώστε να διατηρηθούν όσες έχουν υψηλότερο πολλαπλασιαστή και υψηλότερη απόδοση και να περικοπούν δραστικά όλες οι υπόλοιπες, οι οποίες αποτελούν ουσιαστικά «σπατάλες». Ε πιμένει ιδιαίτερα στην ενδυνάμωση της ανάπτυξης και στην εξάλειψη των στρεβλώσεων, αφού μέσω της αναπτυξιακής τροχιάς μπορεί να δημιουργηθούν υγιείς πόροι για την εξυπηρέτηση του χρέους άμεσα, για να εξισορροπηθούν τα ελλείμματα βραχυπρόθεσμα, ώστε να επέλθει μεσοπρόθεσμα μηδενισμός των ελλειμμάτων. Ως εκ τούτου προσδιορίζει τα πεδία δράσης: α) στον τομέα των μη φορολογικών εσόδων, β) στη δραστική περικοπή δαπανών από το μη μισθολογικό κόστος του δημοσίου τομέα και γ) στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης (ένα σκέλος είναι ο περιορισμός της φοροδιαφυγής με τη μέθοδο των «τεκμηρίων κατανάλωσης».

Η ΝΔ ανεβάζει και τους αντιπολιτευτικούς τόνους στην οικονομία, με τον κ. Σαμαρά που έδωσε προχθές με την ομιλία του στην ΚΟ το σύνθημα, ενώ ο αναπληρωτής τομεάρχης Οικονομίας κ. Χρ. Σταϊκούρας επέκρινε την κυβέρνηση για τον προχθεσινό προδανεισμό 2 δισ. ευρώ, με την καταβολή υψηλότερου τιμήματος.

• ΑΡΗΣ ΡΑΒΑΝΟΣ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009

«Μόνη λύση τα σκληρά μέτρα» λέει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης

• Υποβαθμίζει τη συνεισφορά της διαφθοράς στη διαμόρφωση συνθηκών κρίσης
• Επιρρίπτει ευθύνες σε ΠΑΣΟΚ – Καραμανλή για χρέος και έλλειμμα, «εξαιρεί» την περίοδο 1990-1993

Χρέος της πολιτικής ηγεσίας είναι να πει τη γυμνή αλήθεια στον ελληνικό λαό για την κατάσταση των δημοσίων οικονομικών, που δυστυχώς είναι ακόμη χειρότερα και από ότι σήμερα την παρουσιάζουμε δήλωσε ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης, με αφορμή την αυριανή σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Χωρίς αυτή την έντιμη και ειλικρινή εξήγηση, «τα επώδυνα μέτρα -που ούτως ή άλλως υπό την πίεση της ανάγκης θα ληφθούν- θα οδηγήσουν σε επικίνδυνες κοινωνικές αναταράξεις» τόνισε ο κ. Μητσοτάκης.

Η δήλωση του πρώην πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη έχει ως εξής:

“Το πρόβλημα της διαφθοράς είναι μέγα και ασφαλώς έχει άμεσες επιπτώσεις και στην οικονομία. Δεν είναι όμως το κύριο αίτιο της σημερινής κρίσης. Η αιτία της χρεοκοπίας της Ελλάδος είναι ότι από το 1981 έως σήμερα, με εξαίρεση την περίοδο 1990 -1993 μάθαμε να ζούμε, πάνω από τις δυνατότητες μας, με δανεικά, επιβαρύνοντας τις επόμενες γενιές και την ίδια περίοδο αρνηθήκαμε με πείσμα να κάνουμε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, που έκαναν όλες οι χώρες της Ευρώπης, για να γίνουμε ανταγωνιστικοί. Και τώρα έφτασε η ώρα της αλήθειας.

Πρέπει να ζήσουμε με αυτά που έχουμε και ταυτόχρονα να αρχίσουμε να εξοφλούμε το ανατριχιαστικό χρέος που αφρόνως σωρεύσαμε.

Χρέος της πολιτικής ηγεσίας και αυτό πρέπει να είναι το κύριο μέλημα της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών, υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι να πει επιτέλους την πλήρη, τη γυμνή αλήθεια στον ελληνικό λαό για την κατάσταση των δημοσίων οικονομικών, που δυστυχώς είναι ακόμη χειρότερα και από ότι σήμερα την παρουσιάζουμε.

Να εξηγήσει με αριθμούς, που δεν αμφισβητούνται, γιατί δεν έχουμε κανένα περιθώριο αναβολής. Να θέσει όλους ενώπιων των ευθυνών τους. Να πείσει ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Χωρίς αυτή την έντιμη και ειλικρινή εξήγηση, την οποία δυστυχώς κανένα κόμμα, μέχρι σήμερα, δεν επεχείρησε, τα επώδυνα μέτρα -που ούτως ή άλλως υπό την πίεση της ανάγκης θα ληφθούν- θα οδηγήσουν σε επικίνδυνες κοινωνικές αναταράξεις.

Στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ένα άλλο μεγάλο θέμα πρέπει να ξεκαθαρίσει. Κατεξοχήν αυτή τη δύσκολη και κρίσιμη περίοδο, όλοι ανεξαιρέτως, κόμματα και κοινωνικοί φορείς, μικρότεροι ή μεγαλύτεροι- πρέπει να σεβαστούμε τη δημοκρατική νομιμότητα.

Ο νόμος της δημοκρατίας πρέπει να είναι σεβαστός από όλους. Το να θέλουν στενότερες ή ευρύτερες μειοψηφίες να επιβάλλουν με τη βία την άποψή τους είναι κατάλυση της Δημοκρατίας, είναι φασισμός. Και πικρή ελληνική εμπειρία μας διδάσκει ότι η πολιτική αυτή εγκυμονεί δεινά. [enet.gr, 10:23 Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009]

Υπερασπιστής της οικονομικής πολιτικής Καραμανλή ο Κ. Μαρκόπουλος

• «Τολμώ να πω ότι ο σχεδιασμός πήγε καλά»

Στη νέα κυβέρνηση μετέθεσε το σύνολο των ευθυνών για την κατάσταση της οικονομίας, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Κώστας Μαρκόπουλος. Σε συνέντευξή του στη «Real News», υποστήριξε ότι η Ελλάδα παρουσίαζε μέχρι τις εκλογές του Οκτωβρίου «ικανοποιητική προσαρμογή στην κρίση».

Ο Κ. Μαρκόπουλος (Δ), με τον τέως υπουργό Οικονομίας, Γ. Παπαθανασίου “Τολμώ να πω ότι ο σχεδιασμός πήγε καλά”, πρόσθεσε. Δήλωσε ότι η κυβέρνηση Καραμανλή είχε καταφέρει να διατηρήσει την αξιοπιστία της χώρας, με το πρόγραμμα που είχε καταθέσει στο Ecofin, ώστε να έχει χαμηλά επιτόκια δανεισμού. Κατηγόρησε  την κυβέρνηση ότι έχει οδηγήσει την αγορά σε ακινησία και διακατέχεται από πανικό. Παράλληλα, εκτίμησε ότι η κυβέρνηση θα υιοθετήσει αναγκαστικά την προεκλογική ατζέντα της Νέας Δημοκρατίας.

Όσον αφορά στο νέο εκλογικό σύστημα, τοποθετήθηκε αρνητικά απέναντι στο ενδεχόμενο υιοθέτησης παραλλαγής του γερμανικού μοντέλου, λέγοντας ότι μάλλον προβλήματα δημιουργεί, αντί να επιλύει.

Απαντώντας σε ερωτήσεις για την κατάσταση στο εσωτερικό της Ν.Δ. ύστερα από την εκλογή Σαμαρά, ο τέως υπουργός Τουρισμού υποστήριξε ότι δεν υπάρχουν πλέον “στραρτόπεδα”, το κλίμα είναι εξαιρετικό και οι καχυποψίες έχουν παρέλθει.

Ετοιμόρροπη χώρα

γνώμη

Αντώνης Καρακούσης | Το Βήμα, Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2009. Κάθε μέρα και μια έκπληξη, κάθε μέρα και ένα νέο ανησυχητικό για τη χώρα και τους πολίτες της. Τις προάλλες ήταν τα Καλάσνικοφ των τρομοκρατών που ανέστησαν την απειλή της τρομοκρατίας, την περασμένη Παρασκευή ήταν η Standard & Ρoors που μας θύμισε τον κίνδυνο της πτώχευσης και χθες η απαγωγή του εφοπλιστή κ. Π. Παναγόπουλου που επέτεινε την ατμόσφαιρα ανασφάλειας στην επιχειρηματική κοινότητα.

Είχαν προηγηθεί την περασμένη εβδομάδα οι προκλητικές κινήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο και τον περασμένο Δεκέμβριο οι ταραχές. Και μαζί όλη αυτή η ατμόσφαιρα υποχώρησης που τα πάντα μικραίνει, από το μέγεθος της οικονομίας και τις δυνατότητες των επιχειρηματικών ομίλων έως τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων.

Η εμπιστοσύνη κλονίστηκε, η αξιοπιστία εξέλιπε και οι κάθε λογής ηγεσίες φαντάζουν μικρές και ανήμπορες να κατανοήσουν και να διαχειρισθούν το όλον. Μικρορυθμίσεις προωθούν και μικροσυμφέροντα υπηρετούν, για την εξουσία και τα αγαθά της παλεύουν, για τον τόπο δεν νοιάζονται, παρά τους όρκους και τις μεγαλοστομίες.

Οπως ακριβώς τούτες τις ημέρες συμβαίνει. Η χώρα απειλείται, η οικονομία της κινδυνεύει, η εσωτερική ασφάλεια καταρρέει και η κυβέρνησή μας απλώς επικοινωνεί τον μέγα ανασχηματισμό, προσβλέποντας σε δημοσκοπική ανάκαμψη και εκλογικό αιφνιδιασμό. Παραμύθι στο παραμύθι, παιχνίδι με τον φόβο και λίγες ανασφαλείς θεσούλες στο ετοιμόρροπο κράτος συνθέτουν το νέο σχέδιο των επικοινωνιολόγων της συμφοράς που συγκυβερνούν. Η χώρα είναι ετοιμόρροπη. Οποιοι δεν το βλέπουν απλώς στρουθοκαμηλίζουν. Μέσα στον μήνα θα κριθεί η ικανότητά της για δανεισμό, η ικανότητά της για επιβίωση στο διαταραγμένο διεθνές πιστωτικό περιβάλλον. Σε μια θεσμικώς συγκροτημένη χώρα το θέμα της αναχρηματοδότησης του δημόσιου χρέους θα αντιμετωπιζόταν ως ζήτημα εθνικής ανεξαρτησίας, όπως ακριβώς είναι.

Αλλού τέτοιες ημέρες θα είχε σημάνει συναγερμός, θα είχαν εκπονηθεί σχέδια ανόρθωσης της οικονομίας και προγράμματα επανάκτησης της χαμένης αξιοπιστίας, ο πρωθυπουργός της χώρας θα τα είχε παρουσιάσει, θα είχε εγγυηθεί ο ίδιος τη μείωση των ελλειμμάτων σε συγκεκριμένο χρόνο και θα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του προκειμένου να πείσει τους διεθνείς πιστωτές για τη συνέπεια και τη συνέχεια της προσπάθειας.

Εδώ είτε αγνοούμε τον κίνδυνο είτε περιμένουμε το μοιραίο. Για να αναληφθούν πρωτοβουλίες πρέπει να βρεθούμε με την πλάτη στον τοίχο. Μόνο που τότε θα είναι αργά. Το ελληνικό κράτος θα έχει βυθισθεί στην απόλυτη ανυποληψία και οι απώλειες θα θυμίζουν το «μαύρο 1897». Αυτό δυστυχώς θα είναι το τίμημα της απρονοησίας μιας μικρής τελικά ηγεσίας.

Χωρίς πολιτική η κυβέρνηση

Του Πάνου Μαραγκού

ΕΙΝΑΙ επίμονη και εύλογη η προσπάθεια της κυβέρνησης να καλλιεργήσει την εντύπωση ότι η διεθνής κρίση είναι η κύρια, αν όχι και η μοναδική, αιτία των προβλημάτων της οικονομίας μας. Αλλωστε, κάποιοι έχουν ακόμη το θράσος να διατείνονται ότι βρισκόμαστε σε πλεονεκτική θέση έναντι άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

ΩΣΤΟΣΟ, οι πληροφορίες από τις Βρυξέλλες άλλα λένε. Και τα πολλά και άσχημα που προοιωνίζονται δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία ότι η κρίση που συγκλονίζει την παγκόσμια οικονομική κοινότητα επιδεινώνει στη χώρα μας μια ήδη δύσκολη κατάσταση, την οποία η πολιτική της κυβέρνησης έχει δημιουργήσει.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ εκείνο που αποδεικνύεται είναι ότι ο Κ. Καραμανλής και οι συνεργάτες του έχουν χάσει τον έλεγχο της κατάστασης και έχουν μεταβληθεί σε απλούς θεατές των εξελίξεων. Και οι όποιες, ενδεχομένως, αμφιβολίες ότι έτσι είναι διαλύονται από την αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι ο προϋπολογισμός που μόλις πριν από μερικά εικοσιτετράωρα ψηφίστηκε έχει ήδη καταστεί ένα κείμενο χωρίς ουσιαστική αξία.

ΑΛΛΩΣΤΕ, αμφίβολης σοβαρότητας ήταν και από τη μέρα της κατάθεσής του, μια και τα όσα προέβλεπε ελάχιστη σχέση είχαν με την πραγματικότητα. Ακόμη και ο ίδιος ο Γ. Αλογοσκούφης έχει ομολογήσει ότι θα αποδειχθεί αναγκαία η αναθεώρηση ορισμένων στόχων του. Αλλά με τα όσα διαφαίνεται ότι θα υποχρεωθούμε από τις Βρυξέλλες να εφαρμόσουμε δεν μένει τίποτα όρθιο από το κείμενο που οι 151 της κυβερνητικής πλειοψηφίας ψήφισαν ως προϋπολογισμό του 2009.

ΓΙ ΑΥΤΟ και καμιά σημασία δεν έχει αν θ αλλάξει ή δεν θ αλλάξει ο επικεφαλής του υπουργείου Οικονομίας ή αν θα είναι μικρότερης ή μεγαλύτερης έκτασης ο ανασχηματισμός που επί μήνες προαναγγέλλεται. Το ουσιαστικό είναι ότι η κυβέρνηση πορευόταν χωρίς οικονομική πολιτική και είναι πλέον αργά για να χαράξει νέα και αξιόπιστη και με βάση αυτή να διαπραγματευτεί τις όποιες παρεμβάσεις των Βρυξελλών. [ΕΘΝΟΣ ΓΝΩΜΗ, 27/12/2008]

Σε αδιέξοδο η ελληνική οικονομία

Κουβαλάει τα βάρη ενός ασύμβατου με τις περιστάσεις προϋπολογισμού και τα λάθη δέκα χρόνων σπάταλης δημοσιονομικής πολιτικής

Του Νικου Νικολαου, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Ο προϋπολογισμός του 2009 που θα ψηφίσουν απόψε οι 151 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας κρινόμενος σε σχέση με την οικονομική κρίση που θα είναι σφοδρή το επόμενο έτος, αλλά και με την κοινωνική αναταραχή που τώρα ξεκινά και είναι άδηλο τι διαστάσεις θα πάρει στους επόμενους μήνες, είναι ένα λάθος μέτρο οικονομικής πολιτικής που λαμβάνεται σε μια λάθος στιγμή. Η ελληνική οικονομία, λοιπόν, χωρίς σχέδιο και χωρίς καθοδηγητική ηγεσία και επιτελείο θα βαδίσει το 2009 όχι στον δρόμο που επέλεξε η κυβέρνηση, αλλά στα δύσκολα μονοπάτια που θα τη σπρώξουν άλλα ισχυρά κέντρα, όπως π.χ. οι διεθνείς αγορές που μας δανείζουν, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τους περιορισμούς που θα θέσει στην άσκηση της δημοσιονομικής πολιτικής, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με τις αυστηρές εκθέσεις του κ.λπ.

Αυτή δυστυχώς είναι τώρα η μόνη ρεαλιστική προοπτική για την οικονομία μας, μια και σηκώνει τα βάρη όχι μόνο ενός ασύμβατου με τις περιστάσεις προϋπολογισμού, αλλά και τα συσσωρευμένα λάθη μιας σπάταλης και ανερμάτιστης δημοσιονομικής πολιτικής που ακολούθησε τα πέντε χρόνια της εξουσίας της η Νέα Δημοκρατία αντιγράφοντας την πολιτική της κυβέρνησης Σημίτη, παρ’ ότι στα λόγια την εξόρκιζε. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο τελευταίο εβδομαδιαίο Δελτίο της Alpha Bank στην περίοδο 2002-2008 οι πρωτογενείς δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού (δηλαδή οι δαπάνες αφαιρουμένων των τόκων) αυξάνονταν με μέσο ετήσιο ρυθμό 9,7%, ενώ τα έσοδα με ετήσιο ρυθμό 6,2%! Αν σκεφθεί κανείς ότι τα χρόνια αυτά, όπως και τα προηγούμενα δύο (2000-2002) που η κατάσταση ήταν ακόμη χειρότερη, ήσαν από τα καλύτερα που γνώρισε η διεθνής οικονομία, αλλά και η ελληνική, με ρυθμούς ανάπτυξης 4% και επιτόκια 2%-3%, αντιλαμβανόμαστε ότι οι κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας εγκλημάτησαν κυριολεκτικά στα δημόσια οικονομικά, αφού αντί να τα νοικοκυρέψουν και να μειώσουν έτσι το δυσβάστακτο δημόσιο χρέος (που ήδη το 2000 έφθανε στο 101,8% του ΑΕΠ) έκαναν ακριβώς το αντίθετο.

Νομίζω ότι στα δύο αυτά νούμερα, δηλαδή στην αύξηση των δαπανών κατά 9,7% και των εσόδων κατά 6,2% απεικονίζεται όλο το δημοσιονομικό δράμα της χώρας, αφού ο υψηλός ρυθμός αύξησης των δαπανών αποκαλύπτει σπατάλη, κομματικές προσλήψεις και σκανδαλώδεις παροχές, ενώ ο χαμηλός ρυθμός αύξησης των εσόδων αναδεικνύει την ανικανότητα των κυβερνήσεων να οργανώσουν τους ελεγκτικούς και φοροτεχνικούς μηχανισμούς και να περιορίσουν την προκλητική φοροδιαφυγή. Αυτή η δημοσιονομική διάλυση της χώρας είναι η πρωτογενής αιτία διόγκωσης του δημοσίου χρέους, αύξηση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, υπονόμευση της ανταγωνιστικότητος της οικονομίας και μυρίων άλλων κακών!

Οπως σημειώνουν οι οικονομολόγοι της Alpha Bank: «Οι δυσμενείς αυτές δημοσιονομικές εξελίξεις σημειώθηκαν σε μια περίοδο δυναμικής ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Είναι δε ακριβώς αντίστροφες από τις εξελίξεις που θα έπρεπε να αναμένονται σε μια τέτοια περίοδο, ιδιαίτερα σε μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ πλησιάζει το 95%, με προοπτικές να αυξηθεί περαιτέρω στα επόμενα έτη με τη σταδιακή ενσωμάτωση του χρέους των νοσοκομείων, των συγκοινωνιακών οργανισμών και κυρίως του χρέους των οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης. Τέλος, οι ανωτέρω εξελίξεις αποτελούν τη βασική αιτία που η Ελλάδα δεν μπορεί να συμμετέχει στις ευρωπαϊκές πολιτικές δημοσιονομικής ενίσχυσης της οικονομίας στη σημερινή περίοδο που επιβαρύνεται από την παγκόσμια οικονομική κρίση».

Και ενώ λοιπόν Νέα Δημοκρατία αλλά και ΠΑΣΟΚ λεηλάτησαν κυριολεκτικά τα δημόσια οικονομικά τα τελευταία 10 χρόνια, σήμερα που η διεθνής κρίση βρίσκει ανήμπορη και καταχρεωμένη την οικονομία μας, αντί να καθήσουν γύρω από ένα τραπέζι οι ηγεσίες τους και με τη βοήθεια επιστημόνων και οικονομικών παραγόντων να συντάξουν ένα τριετές σταθεροποιητικό πρόγραμμα που θα διασώσει από τη χρεοκοπία την οικονομία, αλλά και θα στείλει στις αγορές ένα μήνυμα εμπιστοσύνης, συνεχίζουν μέχρι τα μεσάνυχτα τις κοινοβουλευτικές κοκορομαχίες, ενώ στους δρόμους ξεχειλίζει η οργή των νέων αλλά και η απελπισία των επιχειρηματιών και εργαζομένων.

Αλλά, όπως γράφουμε και στην αρχή, τα γεγονότα έχουν ήδη ξεπεράσει τα κόμματα και τις τελικές αποφάσεις για την ελληνική οικονομία θα τις πάρουν άλλα κέντρα που εδρεύουν στις Βρυξέλλες, στην Ουάσιγκτον και στο Λονδίνο όπου το κράτος συνάπτει τα δάνειά του! Μέσα σε αυτό το πιθανολογούμενο σκηνικό ο εν όψει ανασχηματισμός που σχεδιάζει ο κ. Κώστας Καραμανλής ή το πρόγραμμα παροχών με το οποίο αλιεύει ψήφους ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου, μοιάζουν περιθωριακές κινήσεις και οι έγκυροι οικονομικοί κύκλοι είναι πεπεισμένοι.

Πρώτον, ότι ο κ. Κώστας Καραμανλής όσο και αν αργήσει να κάνει εκλογές, δεν θα εφαρμόσει πάντως ούτε για ένα μήνα τον προϋπολογισμό που σήμερα ψηφίζουν οι βουλευτές του. Τον Ιανουάριο ο κ. Αλμούνια θα του ζητήσει να υποβάλει σταθεροποιητικό πρόγραμμα που θα περιλαμβάνει περικοπές δαπανών και αύξηση φορολογικών εσόδων. Δεύτερον, αν γίνουν μέσα στο 2009 εκλογές και τις κερδίσει το ΠΑΣΟΚ, ούτε αυτό θα έχει τη δυνατότητα να εφαρμόσει το πρόγραμμα παροχών που εξαγγέλλει. Θα κληθεί επίσης στις Βρυξέλλες για να εφαρμόσει ένα σταθεροποιητικό πρόγραμμα υπό την απειλή ότι η ελληνική οικονομία θα μπει πάλι σε επιτήρηση εξαιτίας υπερβολικού ελλείμματος. Αυτά είναι τα μόνα υπαρκτά σενάρια. Ολα τα υπόλοιπα είναι κουτσομπολιά κομματικής έμπνευσης.

«Σε λάθος κατεύθυνση» κινείται η χώρα

Συνεχίζεται η φθορά της κυβέρνησης – Εξι μονάδες η διαφορά υπέρ του ΠΑΣΟΚ – Καταλληλότερος πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου

Του Κ. Π. Παπαδιοχου, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Ηχηρό μήνυμα προς την κυβέρνηση για αλλαγή πλεύσης αποτελεί το Βαρόμετρο της Public Issue, για λογαριασμό της «Κ» και του ΣΚΑΪ. Σύμφωνα με το Βαρόμετρο, που πραγματοποιήθηκε σε δύο «κύματα», πριν και μετά το κλίμα έντασης που βιώνει ακόμη η χώρα, το 86% των ερωτηθέντων εκτιμά πως «τα πράγματα στην Ελλάδα κινούνται σε λάθος κατεύθυνση».

Παράλληλα, η κυβέρνηση εμφανίζει συνεχιζόμενη φθορά, με αποτέλεσμα το ΠΑΣΟΚ να διευρύνει τη διαφορά έναντι της Ν.Δ. στην εκτίμηση εκλογικής επιρροής στις έξι ποσοστιαίες μονάδες: Ειδικότερα, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης συγκεντρώνει ποσοστό 38,5% και ακολουθούν η Ν.Δ. με 32,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ με 12%, το ΚΚΕ με 8%, ο ΛΑΟΣ με 4% και οι Οικολόγοι με 3,5%.

Πάντως, παρά την πτωτική πορεία της κυβέρνησης και την καταγραφόμενη δυσφορία της κοινής γνώμης για την πορεία της χώρας, το σώμα των ψηφοφόρων είναι διχασμένο για την αναγκαιότητα της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Το 50% των ερωτηθέντων εκτιμά πως «μάλλον δεν χρειάζεται να γίνουν σήμερα εκλογές» και το 46% διατυπώνει αντίθετη άποψη λέγοντας πως «μάλλον χρειάζεται». Παράλληλα, η πλειονότητα της κοινής γνώμης εμφανίζεται να πιστεύει ότι με τα υφιστάμενα δεδομένα η κυβέρνηση δύσκολα θα επιτύχει να εξαντλήσει την τετραετία παρότι μόλις προ τριμήνου συμπληρώθηκε ένας χρόνος πριν από τις προηγούμενες εκλογές. Συγκεκριμένα το 59% θεωρεί πως «μάλλον θα γίνουν πρόωρες εκλογές», έναντι μόλις του 32% που πιστεύει πως «μάλλον η κυβέρνηση θα εξαντλήσει την τετραετία». Επίσης, αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος, κυρίαρχη επιλογή των ερωτηθέντων (με ποσοστό 29%) είναι ο σχηματισμός οικουμενικής κυβέρνησης.

Τέλος, αντικείμενο προβληματισμού για την κυβέρνηση συνιστά εκ των πραγμάτων ότι μετά τα γεγονότα των ημερών οι επιδόσεις της σε όλους τους βασικούς δείκτες του Βαρομέτρου υποχωρούν, παρότι μεσολάβησε το mea culpa του πρωθυπουργού για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Μάλιστα, στο δεύτερο «κύμα» της έρευνας ο κ. Γιώργος Παπανδρέου εμφανίζεται να προηγείται για πρώτη φορά του κ. Κώστα Καραμανλή στο ερώτημα της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία, έστω κατά μια ποσοστιαία μονάδα.

[+] ΓPAΦHMATA

---

ΣXETIKA ΘEMATA

---

Πώς επηρεάζει η κοινωνική έκρηξη το κομματικό σύστημα

Τέλος εποχής με την Ελλάδα βυθισμένη στην κρίση

Tου Κωστα Σημιτη, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Η συζήτηση του προϋπολογισμού που κλείνει σήμερα το βράδυ ήταν περισσότερο από ποτέ άλλοτε μια υποχρεωτική παράσταση ενός έργου, που όλοι συμπεριλαμβανομένων των κυβερνητικών πρωταγωνιστών τη θεωρούν χωρίς σημασία. Οι προϋποθέσεις πάνω στις οποίες στηρίζεται ο προϋπολογισμός είναι, κατά κοινή παραδοχή, εκτός πραγματικότητας. Για παράδειγμα, ο ρυθμός ανάπτυξης θα είναι πολύ κατώτερος του προβλεπόμενου 2,7%. Ισως χαμηλότερος του 2% και κατά άλλους γύρω στο 1%. Η συζήτηση αυτή, όπως διεξάγεται, μόνο και μόνο για τα μάτια του κόσμου, επιβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση έχει χάσει την ικανότητά της να διαβλέπει τι συμφέρει τη χώρα.

Πέρυσι, την ίδια εποχή, στη συζήτηση του προϋπολογισμού η κυβέρνηση εξέφρασε αλαζονικά την ενόχλησή της, γιατί είχα κάνει λόγο για «φαινομενική επιτυχία της οικονομικής πολιτικής». Ηταν πραγματική, όχι φαινομενική, μας είπε ο υπουργός Οικονομίας. Μάλιστα επικαλέστηκε την άρση της διαδικασίας επιτήρησης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και είπε εμφατικά ότι η κατάσταση υπερβολικού ελλείμματος ξεπεράστηκε κατά τρόπο αξιόπιστο και βιώσιμο. Επιπλέον, ακούσαμε, ότι η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία για πρώτη φορά δεν αμφισβητούσε πλέον την αξιοπιστία των ελληνικών στοιχείων.

Τα όσα μεσολάβησαν έκτοτε, έδειξαν πόσο αδικαιολόγητη ήταν η έπαρση της κυβέρνησης. Η διάψευση της κυβερνητικής αλαζονείας ήρθε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με τη μορφή διπλής απόρριψης. Η πρώτη, γιατί αποδείχθηκε, ότι το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2007, που αρχικά εμφανίστηκε ως 2,2% αυξήθηκε τελικά στο 3,5%. Η δεύτερη διάψευση ήρθε με την απόρριψη της αξιοπιστίας των στοιχείων της κυβέρνησης από τις κοινοτικές υπηρεσίες. Η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία δεν δέχθηκε τις εκτιμήσεις της κυβέρνησης για τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και τις προσαρμογές που απαιτούν διάφορα στοιχεία, τις λεγόμενες εθνικολογιστικές διαφορές. Η ουσία είναι, ότι τελικά, η Ελλάδα βγήκε από την επιτήρηση με παραποιημένα στοιχεία για να μπορέσει η κυβέρνηση τον Σεπτέμβριο του 2007 να κάνει τις εκλογές, παρουσιάζοντας μια ψεύτικη εικόνα, που ένα χρόνο μετά κατέρρευσε.

Αναφέρομαι στο θέμα αυτό γιατί λόγω της υπέρβασης του ανώτατου ορίου ελλείμματος της Ελλάδος του 2007, αυτόματα τίθεται θέμα υπερβολικού ελλείμματος και νέων μέτρων της Ενωσης με βάση το Σύμφωνο Σταθερότητας. Αυτά θα αποφευχθούν μόνο αν το έλλειμμα του 2008 είναι κάτω από το όριο του 3% τουλάχιστον κατά 0,5 μονάδες. Ομως, το έλλειμμα του 2008 θα αυξηθεί πάνω από το 4%. Η γνωστή σε όλους υστέρηση εσόδων και οι αποφάσεις της Ενωσης ως προς τα αποθεματικά των ασφαλιστικών οργανισμών, θα επιφέρουν την αύξηση. Η Ελλάδα θα βρεθεί πάλι αντιμέτωπη με τους εταίρους της.

Η εξέλιξη αυτή πιστοποιεί ότι τα εξωραϊσμένα μεγέθη του προϋπολογισμού που συζητάμε στη Βουλή κάθε χρονιά μετατρέπονται σε όνειδος, όταν ένα χρόνο αργότερα δημοσιοποιηθούν τα πραγματικά μεγέθη. Τα μεγέθη του 2007, τα μεγέθη του 2008 αλλά και ο προϋπολογισμός του 2009, που θα είναι μια ακόμη πιο θεαματική αποτυχία, θα επιβεβαιώσουν ότι επαναλαμβάνεται συστηματικά και ενσυνείδητα από την κυβέρνηση, η προσπάθεια παραπλάνησης. Η ιστορία επαναλαμβάνεται από τη Νέα Δημοκρατία και δυστυχώς καταλήγει σε γελοιοποίηση της χώρας.

Την εξαιρετικά δυσοίωνη προοπτική εκφράζουν και τα επιτόκια δανεισμού του ελληνικού Δημοσίου, που έχουν εκτιναχθεί σε πρωτοφανή επίπεδα, όχι εξαιτίας της ανόδου των διεθνών επιτοκίων, αλλά εξαιτίας του καταποντισμού της εμπιστοσύνης των διεθνών αγορών στη φερεγγυότητα της κυβερνητικής πολιτικής και των προοπτικών της οικονομίας μας.

Η διαφορά μεταξύ του επιτοκίου που ζητείται να καταβάλει η Ελλάδα για να της χορηγηθούν δάνεια και του επιτοκίου που καταβάλλει η Γερμανία κατά την έκδοση δεκαετών ομολόγων, ως γνωστόν, ανεβαίνει σταθερά. Τέλος Νοεμβρίου το επιτόκιο για την Ελλάδα ήταν κατά 1,68% υψηλότερο εκείνου για τη Γερμανία, αρχές Δεκεμβρίου 1,73% και πριν από λίγες μέρες 2,20%. Ενα στοιχείο σύγκρισης αποτελεί η διαφορά του επιτοκίου στο τέλος του 2003, ήταν μόνο 0,2%. Αντίστοιχη με τη σημερινή αρνητική κατάσταση υπήρχε μόνο προτού γίνει η Ελλάδα μέλος της ΟΝΕ.

Ο δανεισμός της χώρας έχει γίνει θέμα στον διεθνή Τύπο. Η Ελλάδα αναφέρεται ως η χώρα η οποία αναλογικά με το ΑΕΠ της θα έχει το 2009 τον υψηλότερο δανεισμό στην Ευρώπη. Τη δυσοίωνη εικόνα συμπληρώνει το γεγονός ότι το κόστος της ασφάλισης έναντι του κινδύνου μη αποπληρωμής των πενταετών ελληνικών ομολόγων έχει τετραπλασιαστεί σε ελάχιστο χρόνο από 3% σε 12% περίπου. Είναι και αυτό μια απόδειξη της εξαιρετικά αρνητικής γνώμης που επικρατεί στις αγορές χρήματος για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης και τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.

Η αρνητική γνώμη για τη χώρα συνδέεται με την αρνητική πορεία του δημοσίου χρέους και της ελληνικής οικονομίας. Μεταξύ τέλους 2003 και του 2009 στο οποίο αφορά ο προϋπολογισμός που συζητάμε, η πολιτική της κυβέρνησης οδήγησε σε μια αύξηση του δημοσίου χρέους της κεντρικής κυβέρνησης –το οποίο κατ’ εξοχήν εκφράζει τη δημοσιονομική διαχείριση– κατά το ιλιγγιώδες ποσό των 91 δισ. ευρώ, χωρίς σε αυτό να υπολογίζεται η επιβάρυνση του χρέους από το πακέτο στήριξης των τραπεζών και τις βέβαιες υπερβάσεις του ελλείμματος το 2009. Οι αιτίες της αύξησης είναι συναρτημένες με την πελατειακή νοοτροπία της κυβέρνησης και τη σταθερή επιδίωξη ενίσχυσης της εξουσίας της. Οι προσλήψεις την περίοδο 2004-2008 για παράδειγμα έφθασαν τις 60.000 περίπου, με συνέπεια την αύξηση των μισθών που κατέβαλε η κυβέρνηση κατά 40%. Η κυβέρνηση συγκάλυψε την πορεία αυτή με την αλλαγή των στοιχείων του ΑΕΠ, ώστε να προβάλει τον ισχυρισμό ότι το χρέος μειώθηκε ως ποσοστό του ΑΕΠ. Το επιχείρημά της αυτό βεβαίως ελάχιστα έπεισε τους δανειστές της χώρας.

Αποτελεί κοινό μυστικό στους κύκλους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι η Ελλάδα δεν προσαρμόζεται στις επιταγές της ΟΝΕ και ότι νουθεσίες και επιτηρήσεις δεν αρκούν. Θεωρούν ότι η τωρινή πολιτική ηγεσία της χώρας, που στηρίχθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε όλες τις σημαντικές επιδιώξεις της, την απογραφή, την αναθεώρηση του ΑΕΠ, τη γρήγορη ολοκλήρωση της διαδικασίας της επιτήρησης, εκμεταλλεύθηκε αυτή τη συμπαράσταση για να χειροτερεύσει κατά πολύ τα πράγματα και να μην τηρήσει δεσμεύσεις. Απλά, τους κορόιδεψε. Η Ελλάδα, πιστεύουν, καλό θα ήταν να αναγκαστεί να προσφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για να εξασφαλίσει τον απαραίτητο δανεισμό, ώστε η παρακολούθηση της ελληνικής οικονομίας να είναι αρμοδιότητά του και όχι φροντίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Αφορμές για μια τέτοια κίνηση μπορούν να βρεθούν, αν συνεχιστεί η σημερινή πορεία. Η Ελλάδα σύμφωνα με τον προϋπολογισμό που συζητάμε θα πρέπει να δανειστεί το 2009 τουλάχιστον 40 δισ., αλλά πιθανότατα ένα ποσό 50 δισ. Τα χρήματα στις διεθνείς χρηματαγορές θα είναι δύσκολο να βρεθούν την περίοδο που θα επιδιώξει τον δανεισμό η Ελλάδα. Γιατί και άλλες χώρες και προπαντός ξένες τράπεζες θα επιθυμούν να δανειστούν και θα προσφέρουν ικανοποιητικότερο επιτόκιο ή περισσότερη φερεγγυότητα. Στην περίπτωση που παρουσιαστούν δυσκολίες δανεισμού του ελληνικού κράτους, θα έχει δοθεί η αφορμή να διατυπωθεί η υπόδειξη, ότι η λύση του προβλήματος θα πρέπει να επιζητηθεί μάλλον με προσφυγή στο ΔΝΤ. Θα είναι μια ταπεινωτική για την Ελλάδα εξέλιξη, η πιο καταστροφική κατάληξη της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Ολες οι ανεπτυγμένες χώρες της Ενωσης έχουν παρουσιάσει σχέδια για την αντιμετώπιση της ύφεσης και την ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας. Σε μας η διαμόρφωση μιας στρατηγικής αντιμετώπισης της κρίσης αργεί. Η αδράνεια της κυβέρνησης δεν δικαιολογείται. Εάν περιμένεις για να δράσεις τη στιγμή που θα εκδηλωθούν τα αποτελέσματα της ύφεσης έντονα, τότε τα όποια μέτρα δύσκολα θα μπορούν να ανατρέψουν την κατάσταση. Οπως μάλιστα έχει τονιστεί από πολλές πλευρές η κρίση μπορεί να εξελιχθεί χερότερα στην Ελλάδα απ’ ό,τι σε άλλες χώρες, όπως η Σουηδία ή η Ολλανδία που έχουν υψηλή ανταγωνιστικότητα και στηρίζονται σε ανεπτυγμένη τεχνολογία. Η κρίση στην Ελλάδα μπορεί να οδηγήσει σε αλλεπάλληλους και ισχυρούς κλυδωνισμούς, γιατί μας λείπει η ικανότητα να ανταποκριθούμε σε νέες εξελίξεις, να αλλάξουμε τις παραδοσιακές δομές μας, δεν έχουμε την ανταγωνιστικότητα που θα μας επιτρέψει να εκμεταλλευτούμε γρήγορα ευκαιρίες.

Η Νέα Δημοκρατία παρουσίασε ένα πακέτο μέτρων ως αντίδοτο για την κρίση για να βοηθήσει τους πιο αδύναμους συμπολίτες μας, ύψους 370 εκατ. ευρώ που θα καλυφθούν από τους πόρους του Εθνικού Ταμείου Κοινωνικής Συνοχής. Θα παρατηρήσω ότι η κυβέρνηση εδώ και τρία χρόνια κομπάζει ότι το Ταμείο θα προικοδοτηθεί με 2 δισ. ευρώ. Του χρόνου θα διαθέτει όμως μόνο 450 εκατ. ευρώ και γι’ αυτό το πακέτο της κυβέρνησης υστερεί σε σχέση προς τις ανάγκες.

Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι η αντιμετώπιση της ύφεσης δεν απαιτεί απλώς ορισμένες ενισχύσεις για τα τμήματα του πληθυσμού που υποφέρουν. Χρειάζεται μια συνεκτική και συνθετική αντίληψη για τον τρόπο που θα αντιμετωπίσει την υστέρηση της χώρας. Γιατί η υστέρησή της βαθαίνει την κρίση. Χρειάζεται ένα επεξεργασμένο σχέδιο συστηματικής και στοχευμένης ενίσχυσης της οικονομικής δραστηριότητας. Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένες κατευθύνσεις. Η επιτάχυνση της κατασκευής των ήδη προγραμματισμένων έργων. Η προώθηση χωρίς καθυστέρηση των προγραμμάτων του Δ΄ ΚΠΣ. Η αύξηση των πόρων και η ενεργοποίηση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων και για τις μη χρηματοδοτούμενες από την Ενωση επενδύσεις. Η βοήθεια προς τις επιχειρήσεις, ιδίως τις μικρές και μεσαίες. Οι διαρθρωτικές αλλαγές αποτελούν επίσης μια άμεση προτεραιότητα. Ολα όσα δεν έκανε η κυβέρνηση για να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα και να βελτιώσει την παραγωγικότητα τα τελευταία πέντε χρόνια, πρέπει να προχωρήσουν τώρα. Χρειάζονται παρεμβάσεις για την αναμόρφωση της διοίκησης, την έρευνα και τεχνολογία, την ανεύρεση νέων ενεργειακών πόρων, τη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, την προστασία του περιβάλλοντος κ.λπ.

Το κρίσιμο θέμα για την Ελλάδα, αυτή τη στιγμή είναι να διαμορφώσει και να ακολουθήσει μια πολιτική τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό που δημιουργεί την πεποίθηση ότι επιχειρείται σοβαρά, με συνέπεια και για μακρύ χρονικό διάστημα η αντιμετώπιση των αδυναμιών της και της υστέρησής της. Μόνο έτσι θα γεννήσει η χώρα εμπιστοσύνη. Μόνο έτσι θα μπορεί η κυβέρνηση να πείσει ότι θέλει η Ελλάδα να παραμείνει στην τροχιά της ευρωπαϊκής πορείας. Και η εμπιστοσύνη συνδυαζόμενη με τη συνέπεια στην εφαρμογή των προγραμμάτων θα εξασφαλίσει τους πόρους που χρειάζονται. Ολα αυτά δεν μπορούν να γίνουν όμως από μια κυβέρνηση που έχει χάσει την κοινωνική συμπαράσταση.

Η Νέα Δημοκρατία θεώρησε καλό να μεταχειριστεί χωρίς τον ελάχιστο ενδοιασμό όποια μέσα την εξυπηρετούσαν για να κατακτήσει και να διατηρήσει την εξουσία. Αρνήθηκε ό,τι είχε καταφέρει με κόπο ο ελληνικός λαός. Λοιδόρησε και συκοφάντησε τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Θεώρησε ότι μπορεί να πορευθεί χωρίς κανόνες, χωρίς σεβασμό, χωρίς συγκρότηση. Εξυπηρέτησε χωρίς δισταγμό τους έχοντες, αδιαφορώντας για τους πολλούς. Προέτρεψε την κοινωνία να μην νοιάζεται για τη σκληρή προσαρμογή στην παγκοσμιοποίηση, να ικανοποιηθεί με μικρές λύσεις σε μεγάλα προβλήματα, να θεωρήσει ότι η ηθικολογία τού «σεμνά και ταπεινά» αποτελεί τη νέα και επαρκή κοινωνική αντίληψη και να ασπασθεί την πράξη των ρουσφετιών, των εξυπηρετήσεων, των κουμπαριών και των ειδικών σε συνεργασία μαζί της ρυθμίσεων. Η Νέα Δημοκρατία κατάργησε έτσι το απαιτητικό παράδειγμα που χρειάζεται κάθε πολιτική παράταξη και η κοινωνία. Ο εκτροχιασμός της οικονομίας είναι η συνέπεια. Και από τις επιπτώσεις αυτού του εκτροχιασμού δεν πρόκειται να τη διασώσουν μέτρα, εξαγγελίες και στομφώδεις διαβεβαιώσεις. Γιατί όλοι ξέρουν ότι στο σημείο που φτάσαμε χρειάζονται άλλα πρότυπα και άλλη πολιτική. Οι σημερινοί πρωταγωνιστές έχουν ενταχθεί πια ανεπανόρθωτα στο χθες.

Πληθαίνουν οι εξωπολιτικές παρεμβάσεις για συναίνεση

Tου Σταμου Ζουλα, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Με αφορμή τη συζήτηση του προϋπολογισμού, κατακτήσαμε άλλη μια παγκόσμια πρωτιά. Μεταβάλαμε την παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία συσπειρώνει πολιτικούς, κόμματα και πολίτες σ’ ολόκληρη την υφήλιο, σε πεδίο μιας οξύτατης πολιτικής συγκρούσεως, με «αγεφύρωτα χάσματα» και «άσπονδες ρήξεις». Λιγότερο ή περισσότερο, οι πολιτικοί μας φορείς εξακολουθούν να «αντιμετωπίζουν» την κρίση με γνώμονα το κομματικό τους συμφέρον και όχι το πώς και το τι οφείλουν να συνεισφέρουν για την περιστολή της. Η Ν.Δ. επιδιώκει να μονοπωλήσει την «υπευθυνότητα», καταλογίζοντας σ’ όλους τους αντιπάλους της –κυρίως δε στο ΠΑΣΟΚ– «επικίνδυνη ανευθυνότητα». Ωστόσο, η «υπευθυνότητα» του φορέα της εξουσίας δεν πιστοποιείται με εκκλήσεις για πολιτική συναίνεση, οσάκις αντιμετωπίζει αδιέξοδα, όπως συνέβη κατά το τελευταίο ταραχώδες 10ήμερο. Εκδηλώνεται με πρωτοβουλίες για τη διαμόρφωση μιας συγκλίνουσας πολιτικής, προκειμένου να αποτραπούν και όχι να «κατασταλούν» ανάλογες κρίσεις. (Αίφνης το θέμα της καταργήσεως του πανεπιστημιακού ασύλου θα ’πρεπε να έχει προ πολλού τεθεί από την κυβέρνηση, ώστε να κριθεί η «ανευθυνότητα» των αντιπάλων της.)

Πολύ περισσότερο μια ανάλογη κυβερνητική κίνηση, κυρίως προς το ΠΑΣΟΚ, για την αναζήτηση κοινών σημείων πολιτικής στην αντιμετώπιση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσεως, θα ’πρεπε να έχει εκδηλωθεί, τουλάχιστον προ εξαμήνου. Δηλαδή, στην απαρχή της κρίσεως και όταν η Ν.Δ. προηγείτο του αντιπάλου της κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες. Αυτή θα ήταν πράγματι μια κίνηση πολιτικής υπευθυνότητος, σε μια περίοδο που το κυβερνών κόμμα αισθανόταν πανίσχυρο, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα και ότι ήταν ικανό να τιθασεύσει την εμφανέστατη, τότε, υπεροψία του, έναντι του «ανίσχυρου» αντιπάλου του. Επιπλέον, δε, μια τέτοια πρωτοβουλία θα συνέβαλε αποφασιστικά στο να αντιληφθούν έγκαιρα οι Ελληνες πολίτες το μέγεθος και την επικινδυνότητα της επερχόμενης κρίσεως, ώστε να προσαρμόσουν ανάλογα τη στάση τους στα μέτρα που απαιτούνται για την αντιμετώπισή της.

Ολα αυτά, όμως, που καταλογίζονται ως λάθη της κυβερνήσεως, κάθε άλλο παρά δικαιώνουν την εν γένει στάση του ΠΑΣΟΚ. Ας μην ξεχνάμε ότι προ εξαμήνου, όταν θα έπρεπε να εκδηλωθεί, έστω και ως προβληματισμός, η ανάγκη στοιχειώδους συναινέσεως, το ΠΑΣΟΚ «αγνοούσε» παντελώς την ύπαρξη της παγκοσμίου κρίσεως, επικαλούμενο, αποκλειστικώς και μόνον την «παταγώδη χρεοκοπία» της κυβερνητικής πολιτικής. Σήμερα, το αίτημα της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως για άμεσες εκλογές, με αφορμή «τον προϋπολογισμό απόγνωσης και οπισθοδρόμησης», ή ακόμη και την ανάληψη της πρωθυπουργικής ευθύνης για το Βατοπέδιο(!), κάθε άλλο παρά συνιστά πράξη πολιτικής υπευθυνότητος. Και τούτο στοιχειοθετείται ως εξής: Πρώτον, διότι μια παγκόσμια κρίση, που απαιτεί πολιτική συναντίληψη και κοινωνική συστράτευση, είναι εξαιρετικά επικίνδυνο να χρησιμοποιείται ως εφαλτήριο εσωτερικής συγκρούσεως, για την κατάληψη ή τη διατήρηση της εξουσίας. Ιδιαίτερα δε όταν η πιθανότερη έκβαση της «αναμετρήσεως» απειλεί τη χώρα με κυβερνητικό αδιέξοδο και πολιτική αποσταθεροποίηση. Δεύτερον, διότι στην επιδιωκόμενη σύγκρουση δεν αντιπαρατίθενται «σωτήριες» και «ολέθριες» συνταγές, αλλά η μάχη θα δοθεί είτε μεταξύ «υπευθυνότητος» και «ανευθυνότητος», όπως επιδιώκει η Ν.Δ., είτε μεταξύ «πολιτικής χρεοκοπίας» και «πολιτικής φερεγγυότητος», όπως προσβλέπει το ΠΑΣΟΚ. (Προφανώς πρόκειται για ευάρεστες αυτοαναγορεύσεις, για πρόωρους καταλογισμούς και για ανιστόρητους αυτοπροσδιορισμούς, οι οποίοι κάθε άλλο παρά έχουν επιβεβαιωθεί ή ανατραπεί κατά το μόλις 14μηνο, που διέρρευσε από την τελευταία εκλογική ετυμηγορία. Προπάντων, όμως, είναι τελείως άσχετοι με τις ανησυχίες και τα προβλήματα του πολίτη, όπως και παντελώς ασύμβατοι με τις σημερινές απαιτήσεις του έναντι –κυρίως– των δύο μεγάλων κομμάτων.)

Με τα δεδομένα αυτά οι πολιτικές εξελίξεις εξωθούνται προς δύο εκδοχές: Είτε θα έχουμε πρόωρες εκλογές, με την απώλεια της οριακής κυβερνητικής πλειοψηφίας ή εξ αιτίας μιας ανεξέλεγκτης εσωτερικής αναταραχής. Είτε η σημερινή κατάσταση θα παραταθεί έως τον Μάρτιο του 2010, δηλαδή επί ένα ακόμη 14μηνο, οπότε, κατά την απόφαση του κ. Παπανδρέου, η προεδρική εκλογή θα χρησιμοποιηθεί ως εκλογικός μοχλός για την ανατροπή της σημερινής κυβερνήσεως. Στην πρώτη περίπτωση, όπως προαναφέραμε, το πιθανότερο είναι η πολιτική αποσταθεροποίηση και η ακυβερνησία. Με τη δεύτερη εκδοχή θα έχουμε μια 14μηνη προεκλογική περίοδο, με σύμπασα την αντιπολίτευση να λέει «όχι σε όλα», να υποκινεί λαϊκές αντιδράσεις και να προκαλεί κοινωνική αναταραχή, υπονομεύοντας κάθε κυβερνητική προσπάθεια για την τιθάσευση της κρίσεως. Συμβαίνει, δε, η περίοδος αυτή να θεωρείται διεθνώς ως η πλέον αποφασιστική για την επιδείνωση ή την αποκλιμάκωση της κρίσεως και των αντιστοίχων επιπτώσεών της σε κάθε χώρα…

Είναι ευοίωνο, αλλά και ιλαροτραγικό το γεγονός ότι στον στρουθοκαμηλισμό των πολιτικών μας ηγεσιών, έναντι των πασιφανών και δυσμενεστάτων «εξελίξεων», αντιπαραβάλλονται εξωπολιτικές πρωτοβουλίες κοινωνικών εταίρων, όπως η έκκληση του ΣΕΒ, η κοινή δήλωση ομάδος ακαδημαϊκών, επιχειρηματιών, δικαστικών κ.ά., αλλά και μεμονωμένες φωνές βουλευτών, που ζητούν τη συνδιαλλαγή των πολιτικών μας δυνάμεων και την αναζήτηση κοινών θέσεων, για την αντιμετώπιση της σημερινής καταστάσεως. Ωστόσο και μέχρι στιγμής οι εκδηλώσεις αυτές, αντί να προβληματίζουν, προκαλούν αμηχανία και σύγχυση στα πολιτικά μας κόμματα. Οπως, π.χ., συνέβη με την έκκληση του ΣΕΒ, την οποία αποδοκίμασαν «από κοινού» η Ν.Δ. και τα κόμματα της Αριστεράς. (Αλήθεια, γιατί να ανησυχούν οι βιομήχανοι για την κρίση, αφού, κατά την άποψη της Αριστεράς, αυτοί επωφελούνται όσο η σημερινή κατάσταση επιδεινώνεται; Και γιατί η Ν.Δ. να εξοργίζεται όταν ο ΣΕΒ ζητεί, όπως οψίμως πράττει και ο κ. Αλογοσκούφης, «διακομματική σύγκλιση για μεταρρυθμίσεις, όπου υπάρχουν κοινές προγραμματικές θέσεις»;)

Πιθανότατα, όμως, αυτή η διακομματική αμηχανία και σύγχυση στις εξωπολιτικές εκκλήσεις για συναίνεση εκφράσθηκε αυθεντικότερα από τον εκπρόσωπο Τύπου του ΠΑΣΟΚ. Σχολιάζοντας την παρέμβαση του ΣΕΒ, ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου επισήμανε ότι, πλην των βιομηχάνων, «αντίστοιχες (δηλαδή, όμοιες, ίδιες, ανάλογες) δηλώσεις υπάρχουν και από εκπροσώπους εργαζομένων και από εκπροσώπους μικρομεσαίων». Και προσέθεσε επί λέξει: «Απηχούν μια γενική αίσθηση στην κοινωνία»(!!!). Ομως, αυτή η «γενική αίσθηση» περί της ανάγκης τουλάχιστον συνυπευθυνότητος των δύο μεγάλων κομμάτων στην αντιμετώπιση της κρίσεως είναι βέβαιον ότι θα διογκώνεται και θα μεταβάλλεται σε επιτακτική αξίωση, όσο η αντιπαράθεση Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ ξεστρατίζει ανεύθυνα και οξύνεται ανούσια. Πιθανώς, αυτή η επιτακτική αξίωση να αποτελεί, τέλος, και το τελευταίο ανάχωμα για την αποσόβηση δεινών ή και ολεθρίων για τη χώρα «εξελίξεων», εν μέσω της κρίσεως…