Αρχείο

Archive for the ‘ΑΛΕΞΗΣ’ Category

Ο φόνος και το ξέσπασμα

Δεκέμβριος 28, 2008 Σχολιάστε

Του Χαριδημου Κ. Τσουκα *, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Ακόμα και για μια χώρα εθισμένη στην υπερβολή, η κοινωνική αναταραχή που προκάλεσε ο φόνος του εφήβου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό, στα Εξάρχεια, ήταν πρωτοφανής. Πώς εξηγείται; Δύο παράγοντες πρέπει να ληφθούν, καταρχήν, υπόψη: η δύναμη του τυχαίου γεγονότος και η ιστορική έλλειψη εμπιστοσύνης σε βασικούς κρατικούς θεσμούς, ιδιαίτερα την Αστυνομία.

Ο καθένας θα μπορούσε να είναι στη θέση του Αλέξανδρου. Ούτε ταραχές υπήρχαν στα Εξάρχεια εκείνες τις μέρες ούτε ο μαθητής μετείχε σε βίαιες πράξεις κατά της Αστυνομίας. Τυχαία ήταν εκεί. Ο τυχαίος φόνος σοκάρει ιδιαίτερα γιατί μας καταλαμβάνει απροετοίμαστους – δεν διαθέτουμε έτοιμα σχήματα να τον ερμηνεύσουμε. Το γεγονός του τραγικού θανάτου, ιδιαίτερα όταν μεταδίδεται δραματοποιημένο από τα ΜΜΕ, δημιουργεί ένα κοινό για όλους σημείο αναφοράς, μας κάνει συμμέτοχους στην τρωτότητα της ύπαρξης, νιώθουμε παρόμοια συναισθήματα.

Τι νιώσαμε; Σοκ, απορία, οργή. Αυτά τα συναισθήματα διακατείχαν πολλούς νέους, ιδιαίτερα όσους ξεχύθηκαν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων το Σαββατόβραδο του φόνου, την Κυριακή και τη Δευτέρα, όταν το σοκ ήταν νωπό και οι διαμαρτυρίες αυθόρμητες. Οι νέοι που συμμετείχαν σε εκείνες τις εκδηλώσεις εξέφρασαν πένθος, θυμό, ακόμη και μίσος. Εναντίον τίνος; Κατά της Αστυνομίας και εναντίον αυτών που συμβολίζει η Αστυνομία – τη δημόσια τάξη, την κρατική εξουσία, και, συνεκδοχικά, την κοινωνική οργάνωση που υπηρετεί η κρατική εξουσία. Το χρόνιο ελλαδικό έλλειμμα εμπιστοσύνης στο κράτος και τους θεσμούς εμφανίστηκε, σε πλήρη ανάπτυξη, ξανά.

Τα συνθήματα στους τοίχους της Αθήνας ήταν αποκαλυπτικά: «Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη»· «6/12/08 – Αυτή η ημερομηνία θα γραφεί με αίμα μπάτσων»· «Αλέξη μη φοβάσαι, είμαστε μαζί σου. Αυτό το κωλοκράτος θα πέσει προς τιμήν σου». Μια μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου ομολόγησε: «Πέθανε σας λέω – εκδίκηση. […] Σπάστε τα όλα. Σπάστε, σπάστε να γίνει η Αθήνα μαύρη σ’ ένα βράδυ. Να μην υπάρχει τίποτα αύριο. Να ξεκινήσουν όλα από το μηδέν» («Ελευθεροτυπία», 9/12/2008). Ενα τέτοιο «κωλοκράτος» δεν μπορεί παρά να εδράζεται σε μια σάπια κοινωνική οργάνωση: «Η δημοκρατία σας βρωμάει δακρυγόνο», «Να καεί, να καεί το μπου…λο η Βουλή», «Τα πλούτη τους είναι το αίμα μας».

Αυτή η μηδενιστική στάση, υποβοηθούμενη από την εύκολη προσφυγή σε βίαιες μορφές διαμαρτυρίας που παραδοσιακά χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις κοινωνικών ομάδων, οδήγησε σε επιθέσεις κατά Αστυνομικών Τμημάτων, δημοσίων κτιρίων και «αντιπαθών», στην παρούσα συγκυρία, εταιρειών όπως οι τράπεζες. Σε ένα τέτοιο κλίμα, οι ομάδες των εκ συστήματος καταστροφολάγνων ολοκλήρωσαν τον κύκλο της βίας με πυρπολήσεις και λεηλασίες ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας.

Τι εξηγεί τη μηδενιστική έκρηξη; Προσέξτε τα συνθήματα των διαδηλωτών και τα γκράφιτι στους τοίχους. Χαρακτηρίζονται από «έμμεση διαλογικότητα» – ο λόγος τους αρθρώνεται σε συνάφεια με τον περιβάλλοντα λόγο. Οι αστυνομικοί είναι «μπάτσοι», το κράτος είναι «κωλοκράτος», η δημοκρατία «βρωμάει», η Βουλή είναι «μπου…λο», οι επιχειρήσεις μάς ρουφάνε το «αίμα». Η έλλειψη εκτίμησης σε θεσμούς είναι διάχυτη. Σας θυμίζει κάτι αυτός ο λόγος; Ετσι, λίγο – πολύ, ίσως πιο κόσμια (αν και δεν είμαι σίγουρος…), δεν μιλάμε οι περισσότεροι στην καθημερινότητά μας; Ετσι δεν αισθανόμαστε για τους θεσμούς της χώρας; Οι νέοι επιστρέφουν με αιχμηρή και απροσχημάτιστη ευθύτητα τον τύπο λόγου στον οποίο είναι εκτεθειμένοι στον κόσμο των μεγάλων.

Εμείς οι μεγάλοι γιατί μιλάμε τόσο απαξιωτικά για τη χώρα; Γιατί έτσι, κυρίως, νιώθουμε. Διότι ζούμε σε μια ευρωπαϊκή χώρα με σχεδόν τρικοκοσμικό δημόσιο βίο: μια χώρα που παράγει συστηματικά χαμηλή ποιότητα ζωής, αναξιοπρέπεια, ευνοιοκρατία, σκάνδαλα, και διαφθορά. Πώς να αισθανθείς στη χώρα του Μαγγίνα και του Κεφαλογιάννη, του Βουλγαράκη και του Εφραίμ, του Τσουκάτου, της «Μίζενς» και της «Μιζοκόμ»; Τι να νιώσεις όταν βλέπεις γενικευμένη αυθαιρεσία, απίστευτη ατιμωρησία, διαβρωτικό κομματισμό, κι ένα ανυπόληπτο κράτος;

Τα περισσότερα προβλήματα, βέβαια, δεν είναι καινούργια αλλά επιτείνουν χρόνια προβλήματα, τα οποία το πολιτικό σύστημα αποδεδειγμένα δεν θέλει να αντιμετωπίσει. Το καινούργιο είναι ότι, τα τελευταία τρία χρόνια, η συσσώρευση των προβλημάτων μεγάλωσε την απογοήτευση και παρόξυνε τις αντιδράσεις. Η δυσάρεστη ατμόσφαιρα διαποτίζει το λόγο των νέων μέσα από τον κυρίαρχο λόγο των μεγάλων – τις εφημερίδες, τα ΜΜΕ, τις συζητήσεις στην οικογένεια, τις κουβέντες στο πόδι. Κυριαρχεί η απαξίωση, η αηδία, η κατήφεια, η ιδιώτευση και η μοιρολατρία.

Και οι «διεκδικήσεις» των νέων; Οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες των τριών πρώτων ημερών δεν περιείχαν διεκδικήσεις, μόνο θυμό και οργή για «το κράτος που δολοφονεί». Οι «διεκδικήσεις» προέκυψαν εκ των υστέρων, με την οικειοποίηση του αυθόρμητου νεανικού λόγου από κόμματα και οργανωμένους φορείς. Η γενικευμένη «αντίσταση» (και τα συνοδευτικά αιτήματα) προβλήθηκε αναδρομικά, σε μια προσπάθεια να εκλογικευτεί η αυθόρμητη διαμαρτυρία. Προβάλλοντας πάνω του τα «αιτήματα» που «θα έπρεπε» να έχει, το ξέσπασμα μεταποιήθηκε σε «κίνημα». Η διαδικασία της εκλογίκευσης είναι ρευστή και συνιστά η ίδια ένα διακύβευμα.

Ο Αλέξανδρος ήθελε απλώς να πιει μια μπίρα με τους φίλους του στα Εξάρχεια, τίποτα παραπάνω. Το τραγικό είναι ότι «χρειαζόμασταν» το θάνατό του για να φωνάξουμε δυνατά για όλα αυτά που χρόνια μας πνίγουν. Το δράμα της χώρας είναι η αυτο-καταστροφική μανία που συχνά την καταλαμβάνει: «χρειάζεται» αίμα αθώων, «εμφυλιοπολεμικό» κλίμα, και καταστροφές περιουσιών για να ταρακουνηθεί το σάπιο πολιτικό της σύστημα – αν ταρακουνηθεί…

* Ο κ. Χαρίδημος Κ. Τσούκας είναι καθηγητής στο ALBA και στο Πανεπιστήμιο Warwick.

Πύλη προς το έλλογο

Δεκέμβριος 21, 2008 Σχολιάστε

Tου Νικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Δύο εβδομάδες μετά τη Νύχτα του Αγίου Νικολάου με το φόνο του 15χρονου Αλέξη και την πανελλαδική εξέγερση λυκειόπαιδων και άγριας νεολαίας, το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου αρνείται πεισμόνως να αφουγκραστεί οτιδήποτε. Σαν να ζουν σε άλλη χώρα.

Σίγουρα δεν διαθέτουν τα αναλυτικά εργαλεία για να προσεγγίσουν τα καινοφανή υποκείμενα, τις πολυπολικές συγκρούσεις, τους εργαζόμενους νέου τύπου, τους ημιαποκλεισμένους, τους μικροαστούς που εξαθλιώνονται, τη μεσαία τάξη που ξεπέφτει. Οι συζητήσεις για τον βαθύ μετασχηματισμό της εργασίας και της σύστοιχης συνείδησης, για το μετασχηματισμό του λαού σε πλήθος, για τη νέα γενική διάνοια, για την πνευματική υπεραξία, για τους homo sacer λαθρομετανάστες, για τη βιοπολιτική, για την αυξανόμενη ενδοκοινωνική βία, για τη φθορά του δημόσιου χώρου, όλες αυτές οι συζητήσεις που ανάβουν εδώ και πολλά χρόνια, και είναι επείγουσες και αναγκαίες όσο ποτέ, ασφαλώς και δεν βρίσκονται στα ενδιαφέροντα του πολιτικού προσωπικού. Ασφαλώς. Η πολιτική ελίτ της χώρας επιδίδεται μόνο στη δράση: Πώς θα παραμείνει στην εξουσία.

Δεν μπορούν λοιπόν; Ναι. Και δεν θέλουν. Δεν θέλουν να καταβάλουν κανέναν κόπο για να σκεφτούν, πόσω μάλλον για να κατανοήσουν ή να ρισκάρουν δράση άλλη από την καθήλωση στην καρέκλα. Κι όταν ξεσπάσει κρίση; Οταν το πλήθος, που έως τώρα αγνοούσαν ή περιφρονούσαν, πάρει φωτιά από μια σπίθα; Ε, τότε το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αναζητήσουν έναν φταίχτη εκεί έξω, έξω από τους ίδιους βεβαίως. Ενα εξιλαστήριο θύμα.

Στην περίπτωση των ταραχών, ο φταίχτης ήταν πάντα, στερεότυπα, οι γνωστοί – άγνωστοι, οι κουκουλοφόροι. Στην περίπτωση των σχολικών καταλήψεων και κινητοποιήσεων, φταίχτης ήταν πάντα οι υποκινητές της Αριστεράς. Τώρα, με την Greek Riot των λυκειόπαιδων της μεσαίας τάξης, των γονιών τους, αριστερών, φοιτητών, άγριων, αποκλεισμένων, λούμπεν, τώρα που τσουρουφλίζεται η Ελλάδα από οργή, τώρα που μυριάδες κραυγάζουν «φτάνει πια!», ποιος είναι ο φταίχτης; Η πολιτική ελίτ, κατάκοπη από σκάνδαλα, κορεσμένη από νεποτισμό, αποσυρμένη από την κόλαση του πραγματικού, η ίδια που ανέθεσε τη διαχείριση του κοινωνικού σε ειδικούς φρουρούς, βρίσκεται πια αντιμέτωπη με την κοινωνία. Και αφού δεν αναγνωρίζει καμία δική της ευθύνη, αναζητά υποκινητές, καθοδηγητές και συνοδοιπόρους. Ακριβώς με την ορολογία του Ψυχρού Πολέμου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σχηματισμός της Αριστεράς, σε οριακή επαφή με τα νεανικά κινήματα των τελευταίων ετών, κυρίως τα φοιτητικά, κλήθηκε να καταδικάσει τους εξεγερμένους συλλήβδην, κυρίως από εισαγγελείς–τηλεαστέρες. Οταν ο ηγέτης του Αλ. Αλαβάνος είπε ζυγισμένα, σαν γονιός, «δεν μπορώ να καταδικάσω ένα παιδί που πετάει μια πέτρα, και δεν είναι επαγγελματίας», μετατράπηκε σε αποδιοπομπαίο τράγο. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποκινεί, υποθάλπει, καθοδηγεί τους σπάστες – ήταν η ετυμηγορία της έξαλλης μιντιόσφαιρας, της πολιτικής ελίτ και του σταλινικού ΚΚΕ, το οποίο συνεπές στην παράδοσή του χαρακτηρίζει προδότες, πράκτορες και προβοκάτορες όποιους ξεφεύγουν από τη χειραγώγησή του – από τον καιρό της ΟΠΛΑ και του Πλουμπίδη, έως τους «προβοκάτορες» του Πολυτεχνείου ’73.

Η πραγματικότητα: Η κομματική Αριστερά δεν είχε καμία ουσιαστική επιρροή στο αυθόρμητο, διάχυτο και άμορφο πλήθος της δεκεμβριανής εξέγερσης. Ωστόσο, μεταξύ των αυτόνομων εξεγερμένων υποκειμένων με πολιτική συνείδηση και της οργανωμένης Αριστεράς πάντα υπήρχε μια άτυπη διαπίδυση, διαπίδυση ιδεολογικών αντιδικιών και αντιπαραθέσεων όμως, και όχι καθοδήγησης. Οι δε σημερινοί διάχυτοι «άγριοι», βάνδαλοι και λούμπεν, δεν επηρεάζονται καν από πολιτικούς αντιεξουσιαστές, πόσω μάλλον από «καθεστωτικούς» αριστερούς.

Η δαιμονοποίηση της Αριστεράς, σε όλο το φάσμα, από τους ευπειθείς πρώην ΚΚΕ–εσωτ. έως τους αναρχικούς, συνιστά απειλή για τα θεμέλια της κοινωνίας. Ο δίαυλος του πολιτικού πρέπει να παραμείνει ανοιχτός· η οργή και η καταστροφική μανία να μετασχηματιστούν έλλογα, να εμπλουτίσουν την πολιτική κοινωνία. Η τυφλή απόρριψη μπορεί να ρίξει το εξεγερμένο πλήθος βαθύτερα στην απελπισία και τον μηδενισμό, απελευθερώνοντας πολύ πιο σκοτεινές δυνάμεις.

Γι’ αυτό το άμορφο πλήθος, η πολυμερής αντιφατική Αριστερά είναι προς το παρόν η μόνη πύλη εισόδου στο έλλογο. Αν κλείσει η πύλη, θα πλημμυρίσει η απόγνωση και η τυφλότης. Και τότε ανάμεσα στις φρουρούμενες επαύλεις της ελίτ και στους λυσσασμένους λούμπεν, θα μείνει ανυπεράσπιστη η απέραντη μεσαία τάξη, και τα παιδιά της με τα χούντις, δηλαδή όλοι μας.

«Πάθαμε ένα συγκλονισμό»;

Δεκέμβριος 21, 2008 Σχολιάστε

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Είναι εκπληκτικό αλλά στις διαδηλώσεις ούτε τα συνθήματα δεν αλλάζουν. Το φασιστικό «μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι», το φρικιαστικό «το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει» και το μελό «Αλέξη ζεις εσύ μας οδηγείς» έχουν ηλικία, όσο η μεταπολίτευση. Ο αποκαλούμενος «αντιεξουσιαστικός» χώρος διαρκώς ανακυκλώνεται. Δεν αλλάζει ιδέες, αλλά δεν αλλάζει και συνθήματα. Είναι πλέον νεκρός γι’ αυτό και οι σπασμοί του γίνονται όλο και πιο βίαιοι. Οταν δεν έχεις κάτι καινούργιο να πεις, πρέπει να καταστρέψεις περισσότερα για να σε προσέξει ο άλλος.

Είναι πολλοί που δηλώνουν συγκλονισμένοι και γι’ αυτό πρέπει να αναρωτηθούμε: τι μάθαμε από τις επτά μέρες που συντάραξαν τη χώρα; Πόσο αλλάξαμε μετά από αυτό το ξέσπασμα της βίας και της οργής;

Για τους δημοσιογράφους δεν έχουμε να πούμε πολλά. Είναι μέρος της δουλειάς μας (ή, στην περίπτωση της τηλεόρασης, του σεναρίου) ο συγκλονισμός. Είμαστε διαρκώς συγκλονισμένοι από τα τροχαία, μέχρι τις καταλήψεις και από τις αιχμές που άφησε ένας πολιτικός μέχρι την πτώση μιας κυβέρνησης. Με τόσους απανωτούς συγκλονισμούς πότε να προλάβουμε να αλλάξουμε;

Για παράδειγμα: Την Κυριακή, μετά το φονικό, το Mega αλλοίωσε το ερασιτεχνικό βιντεάκι του φόνου. Πρόσθεσε κραυγές διαδηλωτών και σπασίματα πριν από τους πυροβολισμούς. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι το έκανε για να ενισχύσει την εκδοχή της αστυνομίας, ότι ο πιστολέρο δεχόταν επίθεση από εξαγριωμένο πλήθος. Κάποιοι άλλοι ότι ήθελε να κάνει πιο δραματικό το, έτσι κι αλλιώς, τραγικό γεγονός. Αυτή η αλλοίωση της πραγματικότητας –παράδοση στα ελληνικά ΜΜΕ– από μόνη της θα συγκλόνιζε τον δημοσιογραφικό κόσμο οποιασδήποτε χώρας. Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, έγινε ολόκληρη συζήτηση και υπήρξαν κυρώσεις όταν το περιοδικό «Time» έβγαλε στο εξώφυλλό του λίγο πιο σκουρόχρωμο τον τότε κατηγορούμενο για δολοφονία O.J. Simpson. Στην Ελλάδα, ούτε η ΕΣΗΕΑ δεν έβγαλε μια ανακοίνωση καταδίκης.

Μήπως, όμως, άλλαξαν οι κυβερνώντες και η αστυνομία μετά τα φριχτά γεγονότα; Ακούσαμε δηλώσεις καταδίκης του φονικού και τις συνήθεις εξηγήσεις περί «μεμονωμένου περιστατικού». Οσοι όμως είδαν πλάνα από τις πρώτες συλλήψεις διαδηλωτών, πρέπει να επεσήμαναν το γεγονός ότι σε κάθε δύο αστυνομικούς που κρατούσαν ένα συλληφθέντα προσετίθετο ένα σμάρι κρανοφόρων, οι οποίοι τους κλοτσούσαν και τους χτυπούσαν με τα κλομπ. Αν δεν ήταν τραγικό θα ήταν αστείο: η Πολιτεία δεν ασκεί τη νόμιμη βία για να προλάβει το κακό, αλλά εξαντλείται στην παράνομη βία σε συλληφθέντες που δεν αποτελούν πλέον απειλή για τη ζωή ή την περιουσία των πολιτών. Το χειρότερο είναι ότι αυτό δεν απασχολεί κανένα. Ο κύκλος της ανομίας διευρύνεται διαρκώς και η βία των μεν γίνεται άλλοθι για τους δε και αντίστροφα.

Πολλοί αναρωτιούνται «πώς φτάσαμε ώς εδώ;» Μια εξήγηση είναι ότι μπορεί να συγκλονιζόμαστε πολύ και κανείς δεν έχει τον χρόνο να κάνει σωστά τη δουλειά του. Αλήθεια! Ελέγχει κανείς τις νταλίκες για παράνομα φορτία στην Εθνική; Διότι και το 2003 είχαμε συγκλονιστεί με τον άδικο χαμό 21 παιδιών στα Τέμπη, επειδή κάποιος νταλικιέρης δεν έδεσε σωστά το φορτίο του και η Τροχαία δεν τον ήλεγξε. Γι’ αυτό αν αλλάζαμε λίγο κάθε φορά που συγκλονιζόμαστε πολύ, σίγουρα δεν θα φτάναμε ώς εδώ.

Ο «Βρώμικος Χάρι» των Εξαρχείων και ο άγνωστος πιστολέρο του Περιστερίου

Δεκέμβριος 20, 2008 Σχολιάστε

Ο ένστολος και ο ανώνυμος «Ράμπο» και τι (δεν) έκανε η Αστυνομία

Το Βήμα, Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2008

Τα δύο περιστατικά των πυροβολισμών έχουν ορισμένα κοινά σημεία που προκαλούν εύλογη ανησυχία και προβληματισμό. Κατ΄ αρχάς και στις δύο περιπτώσεις οι δύο δράστες, ο ειδικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας στην πρώτη και ο μέχρι στιγμής άγνωστος «κουμπουροφόρος» στη δεύτερη, τράβηξαν όπλο και πυροβόλησαν εναντίον ομάδας εφήβων. Στα Εξάρχεια ο Αλέξης Γρηγορόπουλος βρισκόταν προκειμένου να διασκεδάσει μαζί με εορτάζοντα φίλο του, ενώ στον πεζόδρομο του Περιστερίου ο Γιώργος Παπλωματάς προγραμμάτιζε μαζί με τα άλλα μέλη του 15μελούς συμβουλίου του σχολείου τον τρόπο παρουσίας τους στο μεγάλο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Πέμπτης.

Η ευκολία(;) με την οποία ενήργησαν απέναντι σε νεαρούς μαθητές οι δύο δράστες είναι επίσης στοιχείο ταυτόσημο. Ο Επαμεινώνδας Κορκονέας, ακόμη και από συναδέλφους του, χαρακτηρίζεται άνθρωπος που ακολουθούσε τον δρόμο του «τσαμπουκά», ενώ τον προσφωνούσαν «Ράμπο» ή «Βρώμικο Χάρι (Κάλαχαν)», παραλληλίζοντάς τον με τους δύο «σκληρούς» κινηματογραφικούς ήρωες που δεν σήκωναν μύγα στο σπαθί τους. Ο άγνωστος δράστης του Περιστερίου χτύπησε επίσης, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, για να δείξει πυγμή απέναντι στα παιδιά, παίρνοντας τον νόμο στα χέρια του, ώστε να «δώσει ένα μάθημα», μιας και κανείς δεν ενδιαφέρεται να «συνετίσει», τέτοιες μέρες, τους εφήβους. Στη δεύτερη περίπτωση μάλιστα ο τύπος του όπλου και η… πρωτότυπη σφαίρα (αναγομωμένη) οδηγούν, με μαθηματική ίσως ακρίβεια, είτε σε εραστή των όπλων, πιθανότατα συλλέκτη, είτε πιθανώς σε πρώην ή εν ενεργεία επαγγελματία (αστυνομικό ή στρατιωτικό), των Σωμάτων Ασφαλείας, ή ακόμη και σε μέλος ακροδεξιάς οργάνωσης.

Αξίζει να σημειωθεί συνάμα και η «πολιτική» διάσταση των δύο γεγονότων. Η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου συνέβη σε μια γειτονιά (Εξάρχεια) με ξεχωριστό πολιτικό και ιδεολογικό «φορτίο», που συνδέεται στη συλλογική συνείδηση με έντονη αμφισβήτηση των παραδεδεγμένων κοινωνικών και κρατικών δομών. Αντιστοίχως, ο Γιώργος Παπλωματάς, την ώρα του τραυματισμού του, συμμετείχε σε «συνεδρίαση» του 15μελούς συμβουλίου, ενός οργάνου που συμβάλλει στην πολιτική συνειδητοποίηση των μαθητών.

Κερασάκι στην τούρτα, η στάση της Αστυνομίας. Στην πρώτη περίπτωση πέρασαν περίπου δύο εβδομάδες για να εκδοθεί το πόρισμα της βαλλιστικής εξέτασης, ενώ την περασμένη Τετάρτη το βράδυ επικράτησε πανικός και σύγχυση για το πώς θα έπρεπε να γίνει ο χειρισμός της υπόθεσης. Ετσι, η επίσημη ανακοίνωση εκδόθηκε με καθυστέρηση 14 ωρών, ενώ εντύπωση προκάλεσαν οι «ήξεις αφήξεις» αναφορές, μία για «πυροβόλο» και μία για «αεροβόλο» όπλο.

Οσμή παρακράτους από τη δεύτερη σφαίρα

Δεκέμβριος 20, 2008 Σχολιάστε

Ο νέος πυροβολισμός στην καρδιά της δημοκρατίας παραπέμπει σε επαγγελματία των όπλων ή ακροδεξιό

ΡΕΠΟΡΤΑΖ Ι. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ | Το Βήμα,  Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2008

Η σφαίρα που στέρησε τη ζωή στον Αλέξη Γρηγορόπουλο δεν έμεινε, δυστυχώς, «ανάδελφη». Την Τετάρτη το βράδυ, στον πεζόδρομο της οδού Εθνικής Αντιστάσεως, στο Περιστέρι, μια σφαίρα τραυμάτισε στο χέρι τον 16χρονο μαθητή Γιώργο Παπλωματά , προκαλώντας μια σειρά ερωτηματικά για την ταυτότητα και τα κίνητρα του δράστη, ενώ η όλη πράξη προσιδιάζει σε δράση χαρακτηριστική παρακρατικών μηχανισμών από το σκοτεινό παρελθόν.

Και αν η πρώτη βολή από το όπλο του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα έχει τινάξει στον αέρα κάθε έννοια ομαλότητας στη χώρα, η δεύτερη από το όπλο του άγνωστου δράστη μόνο από καθαρή τύχη δεν οδήγησε σε ένα νέο, αμούστακο θύμα με απρόβλεπτες συνέπειες για την ήδη τεταμένη και εν πολλοίς εκρηκτική ατμόσφαιρα.

Τ ην ίδια στιγμή, τα αποτελέσματα της βαλλιστικής εξέτασης της σφαίρας που σκότωσε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο διχάζουν το νομικό κόσμο και εγείρουν νέο κύκλο αντιπαραθέσεων, όταν όλα τα στοιχεία για την ένοπλη επίθεση στο Περιστέρι καταδεικνύουν βολή «στην ευθεία της σκόπευσης». Με άλλα λόγια, όποιος τράβηξε τη σκανδάλη στο Περιστέρι χτύπησε «στο σωρό» – την παρέα του Γιώργου Παπλωματά- αλλά για να φονεύσει.

Το όπλο που πιθανότατα χρησιμοποιήθηκε ταιριάζει μάλιστα στην εικόνα φορητού οπλισμού (πιστόλι 357 Μagnum ή περίστροφο 38άρι) που ακόμη και ένστολοι, αστυνομικοί και στρατιωτικοί, προτιμούν για προσωπικό τους οπλισμό. Αλλά και η ίδια, η παρ΄ ολίγον μοιραία σφαίρα, καθώς το χέρι του Παπλωματά βρισκόταν μέσα στην τσέπη του μπουφάν, στο ύψος όπου στο ανθρώπινο σώμα εσωτερικά βρίσκεται το συκώτι, είχε πολλά να πει στη διάρκεια της βαλλιστικής της εξέτασης. Το φαινόμενο η σφαίρα να έχει αναγομωθεί είναι σπάνιο, δείγμα ότι ο δράστης δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Ετσι, αν ο ίδιος δεν διαθέτει γνώσεις οπλουργού, πιθανώς συνδέεται με πρόσωπα που τις κατέχουν ή προμηθεύεται το υλικό του από σκοτεινούς διαύλους. Σε πολλούς παλαιότερους ξύπνησαν μνήμες από τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, όταν νοσταλγοί της χουντικής διακυβέρνησης των συνταγματαρχών και άλλες ομάδες ακροδεξιών διακινούσαν μεγάλες ποσότητες εκρηκτικών υλών και οπλισμού, πραγματοποιώντας κατά καιρούς και διάφορες επιθέσεις, κυρίως σε κομματικούς ή συνδικαλιστικούς χώρους και γραφεία.

Προκλητική ομιλία Χατζηγάκη στη Βουλή: Να καταργηθεί το άσυλο!

Δεκέμβριος 20, 2008 Σχολιάστε
  • Ουσιαστικά προκατέλαβε την επαναφορά στην ΕΛ.ΑΣ. των αστυνομικών που ενέχονται στη δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου
  • Τάχθηκε υπέρ της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, προαναγγέλλοντας αλλαγές στη σχετική νομοθεσία

Παρέμβαση – πρόκληση έλαβε χώρα χτες στη Βουλή από τον υπουργό Δικαιοσύνης Σωτήρη Χατζηγάκη. Στην ομιλία του για τον προϋπολογισμό, προκατέλαβε ουσιαστικά την επαναφορά στην ΕΛ.ΑΣ. των αστυνομικών που ενέχονται στη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αναφερόμενος σε αντίστοιχο γεγονός στη Βρετανία! Επίσης τάχθηκε ευθέως υπέρ της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, προαναγγέλλοντας αλλαγές στη σχετική νομοθεσία.

Αναφερόμενος σε «δημοσιεύματα του «Γκάρντιαν», εφημερίδα της αριστεράς στην Αγγλία» – όπως είπε – ο υπουργός Δικαιοσύνης υποστήριξε ότι δημοσιεύθηκε ρεπορτάζ για τους δυο αστυνομικούς που πυροβόλησαν, τραυματίζοντας θανάσιμα τον Βραζιλιάνο μετανάστη Ντε Μενέζι, στο μετρό του Λονδίνου, επειδή αρνήθηκε να τους επιδείξει την ταυτότητά του. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ αυτό, «οι Εγγλέζοι αστυνομικοί που τιμωρήθηκαν από το δικαστήριο, επέστρεψαν στις θέσεις τους και μάλιστα με όπλο»! Κι αυτό γιατί «η ενότητα και η προστασία της κοινωνίας θεωρήθηκε υπέρτατο αγαθό». Συνέχισε μάλιστα υποστηρίζοντας πως «όσοι επιτίθενται στην αστυνομία διαπράττουν ένα επικίνδυνο «ρετρό»» και «έρχονται να κρίνουν τη σημερινή παγκόσμια κατάσταση με μέτρα και σταθμά των προηγούμενων ημερών».

Η αναφορά του Σ. Χατζηγάκη προκάλεσε την έντονη αντίδραση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΚΚΕ, Σπύρου Χαλβατζή, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε και στην ομιλία του, που ακολούθησε αμέσως μετά, τόνισε: «Πώς αντιμετωπίζει η αστική πολιτική τους νέους; Με τις δυνάμεις καταστολής. Αυτή είναι η επίσημη κρατική βία, κ. υπουργέ. Εάν στην Αγγλία των Εργατικών ένας δολοφόνος επανήλθε στην υπηρεσία του, δε θα πρέπει να θεωρηθεί δεδικασμένο για το δολοφόνο του 15χρονου, κ. υπουργέ της Δικαιοσύνης».

Νωρίτερα, ο υπουργός Δικαιοσύνης τάχθηκε ευθέως υπέρ της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, δηλώνοντας ότι «ήρθε η ώρα να αλλάξουμε μια τέτοια διαχρονική πολιτική για την οποία ευθύνονται όλα τα πολιτικά κόμματα». Επικαλούμενος τις κινητοποιήσεις για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο Σ. Χατζηγάκης υποστήριξε ότι υπάρχουν πρακτικές που «έχουν οδηγήσει τα πανεπιστήμια σε άσυλα ανομίας». Συνέχισε λέγοντας πως «το κράτος πρέπει επιτέλους να επιβάλει το νόμο», ζητώντας επίσης «οι πρυτανικές αρχές να αναλάβουν τις ευθύνες τους» και «αυθωρεί να καλούν τις αστυνομικές δυνάμεις να επεμβαίνουν» γιατί, όπως είπε, με το σημερινό καθεστώς υπάρχει «ο περιορισμός της ελευθερίας των ολίγων που προβαίνουν σε ασύδοτες πράξεις».

Προκειμένου να ενισχύσει τη θέση του υπέρ της κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, ο Σ. Χατζηγάκης επικαλέστηκε δημοσίευμα της εφημερίδας «Καθημερινή», σημειώνοντας πως «ο δημοσιογράφος κ. Καρκαγιάννης λέει ευθέως καταργήστε το άσυλο», καθώς και απόψεις πανεπιστημιακών που έχουν δημοσιευτεί στην εφημερίδα «Το Βήμα».

Τι είναι αυτό που έβγαλε τους νέους στον δρόμο

Δεκέμβριος 19, 2008 Σχολιάστε

Μια τραγική σπίθα εξωτερίκευσε την οργή των μαθητών, των φοιτητών και των «απασχολήσιμων» εργαζομένων για τη ζωή που τους προσφέρεται

ΤΟ ΒΗΜΑ, Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2008

O Δεκέμβρης της αμφισβήτησης γεννήθηκε από μια τραγική σπίθα. Ο θάνατος του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου απελευθέρωσε το αίσθημα αδικίας που νιώθουν χιλιάδες νέοι μπροστά σε ένα μέλλον «μισό» και σε ένα παρόν που κινδυνεύει να εκτελεστεί. Σαν ένα συμπιεσμένο ελατήριο, χιλιάδες μαθητές και φοιτητές βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν κατά των μηχανισμών της κρατικής καταστολής, αλλά και κατά μιας κατασταλμένης ζωής. Μαθητές από σχολεία όλης της Αθήνας, ακόμα και των λεγόμενων καλών προαστίων, ενώθηκαν με παιδιά από λαϊκά στρώματα και προσπάθησαν να δημιουργήσουν ουσιαστικά ένα «αλεξίσφαιρο» απέναντι στην πίεση του χρόνου που τους υπόσχεται να είναι αύριο ως ανειδίκευτοι εργάτες ή ως κακοπληρωμένοι ειδικευμένοι «αριθμοί» στην παραγωγή, απέναντι στα κυρίαρχα καταναλωτικά πρότυπα και στη θεαματική ΤV, απέναντι στην Παιδεία, που και δωρεάν δεν είναι και η δημόσια απαξιωμένη είναι, απέναντι στους μεγάλους που είναι «κουφοί», απέναντι σε αυτό που ζητάνε και που τους το χαλάνε τα συνεχή «πρέπει» χωρίς απαντημένα «διότι».

Οργή, θυμός, αγανάκτηση μετατράπηκαν σε ειρηνικές πορείες, καταλήψεις σε σχολεία και πανεπιστήμια, αλλά και πέτρες και πορτοκάλια στους φύλακες τους κράτους. Υπήρξαν όμως και φωτιές, σχεδιασμένες επιθέσεις σε βιτρίνες, κτίρια, τσιμέντα που στέγαζαν αλυσίδες.

Oι ακραίες συμπεριφορές συνυπήρξαν με ευφάνταστες πρωτοβουλίες και έξυπνες δράσεις αφύπνισης. Χθες, στην οδό Ερμού, στο κέντρο της Αθήνας, ομάδες νέων έσπασαν οθόνες τηλεόρασης τις οποίες περιέλουσαν με μπογιά. Στους δρόμους βγήκαν και εργαζόμενοι, σωματεία, άνεργοι, «απασχολήσιμοι», εκείνοι που έχουν προσωρινή δουλειά και συνεχώς αυξάνονται. Είχε μαζικότητα η αντίδραση, εκφράστηκε σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, και η σπίθα δεν έχει σβήσει.

Σήμερα, στις 12 το μεσημέρι διοργανώνεται στα Προπύλαια πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών, εργαζόμενων του Δημοσίου. Την ίδια ώρα στην Ομόνοια μαθητές του Συντονιστικού Αγώνα Σχολείων Αθήνας, φοιτητές και σπουδαστές της Πανσπουδαστικής Κίνησης Συνεργασίας (ΠΚΣ) θα διαδηλώσουν μαζί με εργαζομένους.

Διαβάστε Επίσης

Από τις προκηρύξεις του πολύγραφου στο Facebook

Ντουντούκες στο Ιnternet

Οι φυλές των τριών (αναρχικών) καταλήψεων

Τα κουδούνια χτυπάνε ακόμη «διάλειμμα» (αλλά μάταια)

Ενταση σε πολλά μέτωπα και χθες

Σοβαρά επεισόδια στην Αθήνα στο περιθώριο του συλλαλητηρίου