Αρχείο

Archive for the ‘ΔΕΞΙΑ’ Category

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συγκεντρώνει ξανά τη… Δεξιά

Ιανουαρίου 15, 2011 Σχολιάστε
  • Τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του «ανεβάζουν» στη Θεσσαλονίκη (σχεδόν) όλες τις τάσεις της «πολυκατοικίας»

ΑΡΗΣ ΡΑΒΑΝΟΣ | Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011

«Καραμανλικούς» και μη, εκπροσώπους της ευρύτερης Κεντροδεξιάς συγκεντρώνει στη Θεσσαλονίκη η τελετή για τον ανδριάντα του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή

Υπό το… βλέμμα του Κωνσταντίνου Καραμανλή αναμένεται να εμφανιστεί ενωμένη η ευρύτερη οικογένεια της Κεντροδεξιάς την προσεχή Δευτέρα στη Θεσσαλονίκη. Τα βασικά στελέχη της παράταξης θα δώσουν το παρών στην εκδήλωση που θα γίνει από τον Δήμο Θεσσαλονίκης για τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντα του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Σε μια χρονική στιγμή που πολλοί στη ΝΔ μιλάνε για την ανάγκη να ξεκινήσει διάλογος για τη «μεγάλη Κεντροδεξιά», ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον έχει η ταυτόχρονη παρουσία στην εκδήλωση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Αντ. Σαμαρά και του τέως πρωθυπουργού κ. Κ. Καραμανλή. Οι δύο άνδρες θα συναντηθούν στην ίδια πόλη, μετά την ομιλία του κ. Σαμαρά στη ΔΕΘ τον περασμένο Σεπτέμβριο, όπου οι νεοδημοκράτες τού επιφύλαξαν ενθουσιώδη υποδοχή. Μάλιστα ο κ. Σαμαράς για να είναι παρών στην εκδήλωση, που γίνεται την ημέρα της ονομαστικής του εορτής, ζήτησε τη μετάθεση της ημερομηνίας διεξαγωγής τής προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης στη Βουλή για την εξωτερική πολιτική.

Παρόντες αναμένεται να είναι και άλλα στελέχη της παράταξης, όπως οι «καραμανλικοί» κκ. Μιχ.Λιάπης, Πρ. Παυλόπουλος, Π. Μολυβιάτης , Δ. Σιούφας κ.ά., ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ κ. Γ. Καρατζαφέρης, αλλά και άλλοι της «λαϊκής Δεξιάς», όπως π.χ. ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας κ. Π. Ψωμιάδης που ομνύει στον… «καραμανλισμό».

Πρόσκληση έχει αποστείλει ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Ι. Μπουτάρης, ο οποίος έχει την ευθύνη της εκδήλωσης, και στην πρόεδρο της Δημοκρατικής Συμμαχίας κυρία Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία πιθανολογείται ότι δεν θα παραστεί και ως εκ τούτου θα αποφύγει να βρεθεί μαζί με το «καραμανλικό σύστημα», μεγάλο τμήμα του οποίου θεωρεί η ίδια υπεύθυνο για την εσωκομματική ήττα της.

Μεγάλη κινητοποίηση κάνει ο πρώην υπουργός κ. Αχ. Καραμανλής , αδελφός του ιδρυτή της ΝΔ που έχει ναυλώσει αεροπλάνο από την Αθήνα, για να μεταφερθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι προσκεκλημένοι του Ιδρύματος Κωνσταντίνος Καραμανλής. Παράλληλα στην καρδιά του «καραμανλισμού», τη Θεσσαλονίκη, ο κ. Ψωμιάδης, ο πρώην δήμαρχος κ. Β. Παπαγεωργόπουλος , αλλά και ιστορικά τοπικά στελέχη της ΝΔ, όπως π.χ. ο πρώην πρόεδρος της ΝΟΔΕ κ. Βάκης Φραντζής, πρωτοστατούν στην κινητοποίηση των νεοδημοκρατών, ώστε να μη λείψει κανένας.

  • Ο… μεσαιοχωρίτης Αρης

Υπέρμαχος της στρατηγικής του μεσαίου χώρου παραμένει ο νέος τομεάρχης Παιδείας της ΝΔ κ. Αρ. Σπηλιωτόπουλος, ξεκαθαρίζοντας σε όλους τους τόνους ότι η παράταξη έχει ξεκάθαρη ιδεολογία. «Ο μεσαίος χώρος δεν είναι ένας αποϊδεολογικοποιημένος χώρος, όπως κάποιοι τον εμφανίζουν» τόνισε, στέλνοντας μήνυμα σε στελέχη της ΝΔ που ανήκουν και στην ηγετική ομάδα του κόμματος και τα οποία θεωρούν ότι δεν υπάρχει θέμα επιστροφής στον «μεσαίο χώρο». Η τοποθέτηση του κ. Σπηλιωτόπουλου (Ρ/Σ Real FΜ) ήλθε τρεις ημέρες μετά τη δημόσια παρουσία του βαρόνου της ΝΔ κ. Ι. Βαρβιτσιώτη που επέμεινε στη στρατηγική του μεσαίου χώρου και επέκρινε όσους εισηγούνται δεξιά στροφή, λέγοντας ότι «δεν μπορούμε να πάμε δεξιά όπως θέλουν μερικοί στη ΝΔ».

Με αναφορές στον ιδρυτή της ΝΔ Κωνσταντίνο Καραμανλή, στον ανιψιό του και τέως πρωθυπουργό κ. Κ. Καραμανλή, αλλά και στον κοινωνικό φιλελευθερισμό, που παραμένει, όπως είπε, η ιδεολογία του κόμματος, ο κ. Σπηλιωτόπουλος είπε ότι δεν τον ευχαριστεί η εικόνα της διασπασμένης Κεντροδεξιάς. Παρά το γεγονός ότι εμφανίστηκε υπέρμαχος να ξεκινήσει ένας διάλογος «για τη μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη», όπως επεσήμανε, διευκρίνισε πως αυτό δεν μπορεί να γίνει αυτή τη στιγμή. Μάλιστα εκτίμησε πως δεν έχουν ωριμάσει ακόμη οι συνθήκες για να γίνει μια τέτοια συζήτηση και τόνισε ότι η ΝΔ δεν πρέπει να ασχολείται με το τι γίνεται στα δεξιά ή στα αριστερά της.

  • Η Λέγκα του Βορρά

Τη δημιουργία μιας κίνησης που θα προσομοιάζει στην ιταλική «Λέγκα του Βορρά» επιβεβαίωσε ουσιαστικά χθες ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας κ. Π. Ψωμιάδης. Αν και είπε ότι ανήκει στη ΝΔ και πρόεδρός του είναι ο κ. Σαμαράς, τον οποίο στηρίζει, υπεραμύνθηκε της ενωμένης Κεντροδεξιάς. «Θα κάνω κάποια κίνηση» τόνισε (Ρ/Σ Βήμα FΜ) και θεώρησε σκόπιμο να διευκρινίσει ότι αυτή η πρωτοβουλία δεν θα αποτελέσει ευθεία αμφισβήτηση του κ. Σαμαρά και «δεν θα βλάψει τη ΝΔ». Ωστόσο το εντυπωσιακό στοιχείο ήταν ότι αρνήθηκε να πει αν θα έχει τη σύμφωνη γνώμη του κ. Σαμαρά και τόνισε: «Αν είναι να ζητάς γνώμες… ε, με συγχωρείτε. Εγώ μιλάω με τον λαό». Πολλοί λένε ότι θέλει να έχει ρόλο για ενδεχόμενες μελλοντικές εσωκομματικές εξελίξεις, άλλοι σημειώνουν ότι με την πρωτοβουλία αυτή επιχειρεί να έχει ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί έναντι του κ. Σαμαρά.

Κατηγορίες:ΔΕΞΙΑ, Καραμανλικοί

Η κρίση αγγίζει πλέον την καρδιά της Ευρώπης, εκτιμά ο Αντώνης Σαμαράς

Δεκέμβριος 21, 2010 Σχολιάστε
  • Κατά της πολιτικής των δύο ταχυτήτων

Ο πρόεδρος της ΝΔ Αντ.Σαμαράς κατά την παρουσίαση του βιβλίου
Ο πρόεδρος της ΝΔ Αντ.Σαμαράς κατά την παρουσίαση του βιβλίου  

Κατά της πολιτικής των δύο ταχυτήτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση τάχθηκε ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος παρουσιάζοντας το βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού του Βελγίου και προέδρου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος κ. Βίλφριντ Μαρτένς, επεσήμανε πως «η πολιτική ενοποίηση πρέπει να κυριαρχήσει των οικονομικών διαχωρισμών σε «ζώνες διαφορετικών ταχυτήτων».
Στην ομιλία του κατά την παρουσίαση του βιβλίου που έχει τον τίτλο Ευρώπη: Αγωνίζομαι Υπερνικώ, ο πρόεδρος της ΝΔ υπογράμμισε ότι «η Ευρώπη της ενότητας και της αλληλεγγύης πρέπει να νικήσει την Ευρώπη της αμοιβαίας καχυποψίας» και δίνοντας έμφαση στην οικονομική κρίση τόνισε:

«Η κρίση δεν είναι μόνο ελληνική, πια. Αγγίζει όλο και περισσότερες χώρες. Κι αγγίζει ήδη την καρδιά της Ευρώπης. Όμως υπάρχουν κρίσεις που σκοτώνουν. Και υπάρχουν κρίσεις που δυναμώνουν… Υπάρχουν κρίσεις που δείχνουν τα αδιέξοδα μιας ολόκληρης πορείας. Και υπάρχουν κρίσεις που φωτίζουν τις διεξόδους για να βγούμε δυνατότεροι. Σε τέτοιες δύσκολες στιγμές, χρειάζονται θαρραλέα πνεύματα, όπως αυτό του Γουίλφριντ Μαρτένς».

Στην εκδήλωση απηύθυνε χαιρετισμό και ο αντιπρόεδρος της ΝΔ Δημήτρης Αβραμόπουλος, ο οποίος έκανε λόγο για ένα κρίσιμο σταυροδρόμι στο οποίο βρίσκεται η Ευρώπη. Ο κ. Αβραμόπουλος μάλιστα ξεκαθάρισε πως η έξοδος από το ευρώ δεν αποτελεί λύση στην αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

«Οποιαδήποτε προσπάθεια εξόδου χώρας από το ευρώ, δημιουργεί πολλά περισσότερα προβλήματα, από αυτά που υποτίθεται ότι λύνει, στο ίδιο το κράτος και στην Ένωση. Είτε πρόκειται για αποπομπή κράτους-μέλους, που ούτως ή άλλως δεν προβλέπεται, είτε για εθελούσια έξοδο (π.χ. Γερμανία), είτε για αυτοδιάλυση της οικονομικής ένωσης. Όλα αυτά τα σενάρια είναι εξίσου καταστροφικά. Η Ευρώπη στη φάση αυτή, για να σταθεί στα πόδια της χρειάζεται ηγέτες και ηγετικότητα, πρωταγωνιστές-στυλοβάτες», τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Αβραμόπουλος.

Η παρουσίαση του βιβλίου πραγματοποιήθηκε από το Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής σε συνεργασία με το Κέντρο Ευρωπαϊκών Μελετών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Ο Πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας κ. Βαγγέλης Μεϊμαράκης προλογίζοντας τον κ. Μαρτένς τον χαρακτήρισε μεγάλο δάσκαλο που δίπλα του έμαθαν όλοι πολλά.

Ο κ. Μαρτένς απευθυνόμενος στον Αντώνη Σαμαρά δήλωσε πως είναι εντυπωσιασμένος από το γεγονός ότι η ΝΔ κάτω από τη δική του ηγεσία έχει αναζωογονηθεί και έχει πάρει τη δυναμική της στη ελληνική κοινωνία. Όπως τόνισε ο συγγραφέας, το βιβλίο εξετάζει όλες τις εξελίξεις της πρόσφατης ευρωπαϊκής ιστορίας. «Το κοινό έχει το δικαίωμα να λάβει όλες τις αποφάσεις που καθόρισαν το μέλλον του. Θα ήθελα να είναι ένα παιδαγωγικό βιβλίο κυρίως για τους νέους και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε όλοι ότι είμαστε υπηρέτες του λαού» δήλωσε ο κ. Μαρτένς. [Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ]

Σε αντεπίθεση πέρασε η κ. Μπακογιάννη

Νοέμβριος 28, 2010 Σχολιάστε

Από τον ψυχρό πόλεμο στα… θερμά επεισόδια με τη Ν.Δ. πέρασε σε διάστημα μόλις μιας εβδομάδας η κ. Ντόρα Μπακογιάννη. Τα γαλάζια πυρά, την επομένη της ίδρυσης της Δημοκρατικής Συμμαχίας, αλλά και οι «ανοιχτές πληγές» στο σώμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, υπό την έννοια των γαλάζιων βουλευτών που στρέφουν το βλέμμα προς το εγχείρημα της πρώην υπουργού, συγκροτούν την εύφλεκτη ύλη μιας εκρηκτικής συνέχειας. Η κ. Μπακογιάννη μοιάζει πλέον «καταδικασμένη» να υπερασπίζεται τον εαυτό της έναντι της ρητορικής της Ρηγίλλης ότι κινείται σαν δεκανίκι του ΠΑΣΟΚ και ότι εποφθαλμιά να «κλέψει» βουλευτές από τη γαλάζια Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Με τη βοήθεια και της Ρηγίλλης, που απώλεσε την ψυχραιμία της τις προηγούμενες ημέρες, η κ. Μπακογιάννη έχει, ανεπισήμως ακόμη, μια ομάδα πέντε συνολικά βουλευτών, της ιδίας περιλαμβανομένης. Εξ αυτών, μόνον οι Χρ. Μαρκογιαννάκης και Κ. Κιλτίδης είναι επισήμως μέλη του νέου κόμματος, όπως και ο ευρωβουλευτής Θ. Σκυλλακάκης. Ο κ. Γ. Κοντογιάννης αναμένεται οσονούπω να ενταχθεί, αν όχι τυπικά, τουλάχιστον οργανικά, ενώ με τη φράση «αγάλι αγάλι» απαντά ο διαγραφείς Λευτ. Αυγενάκης.

Ως αποτέλεσμα, και ενόψει της ανακοίνωσης της προσωρινής διοικούσας του κόμματος -όπου λέγεται ότι θα κυριαρχούν οι «νέοι»- καθώς και της επιτροπής συνεδρίου, το κόμμα επί του παρόντος βασίζεται στο επιτελείο της κ. Μπακογιάννη. Ο Δημ. Ζαφειριάδης αναλαμβάνει τον πολιτικό σχεδιασμό, ο Γιάννης Οικονόμου την επικοινωνία, ο Π. Αντωνόπουλος το οργανωτικό, ενώ ο Γ. Αναστασόπουλος έχει διαμορφώσει το μοντέλο συγκρότησης του κόμματος. Διευθυντής του γραφείου της «προσωρινής προέδρου», όπως η ίδια λέει, μέχρι να νομιμοποιηθεί από το συνέδριο του Μαρτίου, είναι ο πτέραρχος Συμεωνίδης.

Αν και το κόμμα επιχειρεί να στρέψει τα βλέμματα στις θέσεις του, η συζήτηση επιμένει για το πόσα και ποια στελέχη της Ν.Δ. θα ενταχθούν σε αυτό. Οι στενοί συνεργάτες της κ. Μπακογιάννη θεωρούν απίθανο να συγκεντρωθεί ο «μαγικός αριθμός» των 10 βουλευτών ώστε να συγκροτηθεί ανεξάρτητη Κ.Ο. Προτιμούν να υπογραμμίζουν τις θέσεις του κόμματος για τα ζέοντα προβλήματα αλλά και την πρώτη περιοδεία της κ. Μπακογιάννη στον Νομό Εβρου.

Ο Κ. Καραμανλής και οι νέες ισορροπίες

Νοέμβριος 28, 2010 Σχολιάστε
  • Του Γιωργου Π. Τερζη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Kυριακή, 28 Nοεμβρίου 2010

Στην ανεύρεση νέων σημείων ισορροπίας εξαναγκάζουν τα κορυφαία στελέχη της Ν.Δ., περιλαμβανομένου και του ιδίου του κ. Κώστα Καραμανλή, οι εξελίξεις στην Κεντροδεξιά, με την ίδρυση του κόμματος Μπακογιάννη και τις εσωκομματικές τριβές στην αξιωματική αντιπολίτευση, που ακολούθησαν.

«Ο Καραμανλής δεν εμπλέκεται στα εσωκομματικά της Νέας Δημοκρατίας», δήλωναν οι συνεργάτες του τέως πρωθυπουργού τα προηγούμενα 24ωρα, επιχειρώντας να αντιπαρέλθουν τις επίμονες ερωτήσεις όχι μόνον δημοσιογράφων αλλά και βουλευτών για τη θέση του έναντι των ραγδαίων εξελίξεων στην Κεντροδεξιά. Διόλου τυχαία, οι ίδιες πηγές διέψευδαν κάθετα κάθε πληροφορία για επικοινωνία του κ. Καραμανλή είτε με τον κ. Αντώνη Σαμαρά είτε με την κ. Ντόρα Μπακογιάννη. Σύντομα, ωστόσο, στο γραφείο του κ. Καραμανλή διαπιστώθηκε ότι η στρατηγική αυτή, της σιωπής, έχει «κοντά πόδια», καθώς άφηνε τον τέως πρωθυπουργό εκτεθειμένο είτε σε σενάρια ουδετερότητας, που ουσιαστικά λειτουργούσαν υπέρ της κ. Μπακογιάννη, είτε σε σχεδιασμούς που τον ήθελαν να ετοιμάζεται να αναλάβει ρόλο «γεφυροποιού» στη σπαρασσόμενη παράταξη. Με τη διαρροή «στηρίζουμε το σπίτι μας», από πλευράς Καραμανλή την Πέμπτη, αλλά και το ζωηρό χειροκρότημα του ιδίου στην ομιλία Σαμαρά την Παρασκευή, επιχειρήθηκε να κλείσει κάθε περιθώριο για παραφιλολογία. Την ίδια στάση τηρούν και οι, κατά κάποιους, πάλαι ποτέ «κορυφαίοι» του κόμματος.

Ο κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος έχει να τοποθετηθεί από το θερινό συνέδριο του κόμματος, και στην προχθεσινή συνεδρίαση βρήκε, ένα χρόνο μετά την εκλογή Σαμαρά, την ευκαιρία να γνωρίσει τον στενό συνεργάτη του προέδρου, Χρύσανθο Λαζαρίδη. Ο κ. Βαγγέλης Μεϊμαράκης, αν και επικεφαλής του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κ. Καραμανλής, δεν παύει να δηλώνει έτοιμος να αποχωρήσει από τη Βουλή, ενώ οι «καραμανλικοί» λειτουργούν μάλλον με λογικές επιβίωσης έναντι της εικαζόμενης τάσης της ηγετικής ομάδας Σαμαρά για «ανανέωση» και υπεράσπισης των πεπραγμένων της γαλάζιας διακυβέρνησης.

Κατηγορίες:ΔΕΞΙΑ, Καραμανλής

Συντηρητικός οραματισμός

Νοέμβριος 22, 2010 Σχολιάστε
ΙΩΑΝΝΑ ΛΑΛΙΩΤΟΥ | Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010

Το 1929 ο Καρλ Μάνχαϊμ υποστήριξε στο βιβλίο του Ιδεολογία και Ουτοπία ότι η συντηρητική πολιτική δεν μπορεί να παράγει ουτοπικό λόγο, αφού ο συντηρητικός άνθρωπος, ενταγμένος ομαλά και ευχάριστα στην ισχύουσα τάξη πραγμάτων, δεν επιθυμεί την αναμόρφωση της κοινωνίας στο μέλλον. Κατά τον Μάνχαϊμ, εξαίρεση σε αυτό αποτελεί η συντηρητική ουτοπία που επαγγέλλεται την επιστροφή σε έναν χαμένο παράδεισο από τον οποίο ο σύγχρονος άνθρωπος έχει εκδιωχθεί λόγω των λανθασμένων πολιτικών επιλογών κυρίως των προοδευτικών δυνάμεων της κοινωνίας. Βρισκόμαστε σήμερα σε μια τέτοια περίοδο; Συμβάλλει η παγκόσμια κρίση στην ανάπτυξη ενός τέτοιου είδους συντηρητικού οραματικού λόγου; Το ερώτημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η απάντησή του αποτελεί και μια αποτίμηση της πολιτικής προοπτικής των σημερινών μετασχηματισμών στο εσωτερικό των συντηρητικών πολιτικών και των διανοητικών κύκλων της Δεξιάς.

Οι συνθήκες της κρίσης έχουν αναδείξει ένα γενικότερο έλλειμμα αφηγημάτων για το μέλλον. Αυτό το έλλειμμα ενδεχομένως προϋπήρχε, αλλά καλυπτόταν από την πίεση των πολιτικών διεκδικήσεων άμεσης ικανοποίησης, από την «τυραννία του επείγοντος» κατά τον Jerome Βinde, που επικράτησε κατά την προηγούμενη περίοδο. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ελλάδας, όπου πελατειακές προσλήψεις, χαριστικές «παροχές» και μισθολογικές αυξήσεις αποτέλεσαν μορφές βραχυπρόθεσμων ατομικών και συλλογικών διεκδικήσεων και «κατακτήσεων». Αυτού του τύπου η στοχοθεσία, πέρα από το γεγονός ότι καταστρατήγησε κάθε έννοια διαγενεακής αλληλεγγύης, απέτρεψε επίσης την ενασχόληση του πολιτικού κόσμου και της διανόησης με τον μεσομακροπρόθεσμο σχεδιασμό, την πρόβλεψη, την ανάπτυξη πολιτικού οραματισμού. Ομως η σημερινή κρίση και κυρίως η δημοσιονομική ασφυξία έχουν ήδη αποδυναμώσει τη δυνατότητα αυτής της μορφής πολιτεύεσθαι πιέζοντας έτσι όλο και περισσότερο τον πολιτικό κόσμο να αναζητήσει νέους τρόπους έκφρασης, εκπροσώπησης και πολιτικής επικοινωνίας. Πέρα από την αντιμετώπιση της άμεσης συγκυρίας, το ζητούμενο θα είναι πια και η συγκρότηση αφηγημάτων για το μέλλον που θα έχουν τη δυνατότητα να πείσουν, να εκφράσουν ανησυχίες, φόβους, προσδοκίες, ανασφάλειες, επιθυμίες και να συνεπάρουν το συλλογικό φαντασιακό ακόμη και χωρίς να εξασφαλίζουν άμεση ικανοποίηση αιτημάτων.

Ενα αφήγημα για το μέλλον δεν συγκροτείται ως ένα συνονθύλευμα υποσχέσεων που αφορούν την ικανοποίηση άμεσων και πιεστικών αναγκών. Αντίθετα, προϋποθέτει τη σύλληψη μακροπρόθεσμων προγραμμάτων κοινωνικής ανασυγκρότησης, την ανάπτυξη μελετών και τεχνογνωσίας πρόβλεψης σε διάφορα κοινωνικά επίπεδα (οικονομία, κοινωνικές σχέσεις, πολιτισμός, γεωπολιτική, περιβάλλον, κτλ). Και φυσικά η συγκρότηση αφηγημάτων του μέλλοντος προϋποθέτει τη δυνατότητα να επικοινωνηθεί η μελλοντολογική στοχοθεσία στο παρόν, να συναντήσει δηλαδή ο οραματισμός τις ανάγκες και κυρίως τα συναισθήματα των ανθρώπων του σήμερα. Η διαχείριση των συλλογικών συναισθημάτων της κοινωνίας αναδεικνύεται σήμερα σε κεντρικό πεδίο πολιτικού σχεδιασμού και επικοινωνίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη πρωτοβουλία του βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον να χρησιμοποιήσει τους λεγόμενους «δείκτες ευτυχίας» που καταγράφουν την «εθνική διάθεση» ως εργαλείο χάραξης πολιτικής. Αντίστοιχες πρωτοβουλίες δημοσκοπικών καταγραφών των συναισθημάτων της κοινωνίας κατά την πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα αποτυπώνουν τη σταδιακή αναγνώριση της πολιτικής σημασίας του πεδίου αυτού και στη χώρα μας.

Οι συνθήκες της κρίσης δημιουργούν ένα νέο πεδίο πολιτικών αναμετρήσεων που αφορούν σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα των πολιτικών σχηματισμών να συγκροτήσουν πειστικά αφηγήματα για το μέλλον των δυτικών κοινωνιών. Η διεθνής εμπειρία υποδεικνύει ότι ο συντηρητικός οραματισμός έχει τη δυνατότητα και τις ιδεολογικές ετοιμότητες να λειτουργήσει ηγεμονικά σε αυτό το νέο πεδίο αναμέτρησης. Οι μορφές των πολιτικών φορέων (κόμματα, ομάδες, συσσωματώσεις) που διαμορφώνουν και εκφράζουν τον συντηρητικό οραματισμό είναι ποικίλες. Ο κομματικός κατακερματισμός ενδέχεται εδώ να λειτουργήσει και ως πλεονέκτημα. Μικρότεροι σχηματισμοί με αυξημένη όμως διεισδυτικότητα σε παλαιά και νέα μέσα επικοινωνίας έχουν τη δυνατότητα για μεγαλύτερη ευελιξία συνεργασιών και συμμαχιών ιδιαίτερα στο επίπεδο των ιδεολογικών διεργασιών. Το σίγουρο είναι ότι ο πόλεμος για την ηγεμόνευση των αφηγημάτων του μέλλοντος επιφέρει ριζικούς μετασχηματισμούς των τεχνικών, αλλά και του ίδιου του πεδίου της πολιτικής.

  • Η κυρία Ιωάννα Λαλιώτου είναι επίκουρη καθηγήτρια Σύγχρονης Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας.
Κατηγορίες:ΔΕΞΙΑ Ετικέτες:

Κάθε χώρα έχει τη Δεξιά που της αξίζει

Νοέμβριος 22, 2010 Σχολιάστε

Εχει ρόλο η Δεξιά στην Ελλάδα;

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΧΑΤΖΗΣ | Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010

Κάθε φορά που ακούω τη λέξη «Δεξιά» στην Ελλάδα, δυσανασχετώ. Ο όρος είναι τόσο πολιτικά παρωχημένος και επιστημονικά προβληματικός που χρησιμοποιείται πλέον μόνο από δημοσιογραφική ελαφρότητα και πολιτικό καιροσκοπισμό. Διότι, απλά, στην Ελλάδα Δεξιά δεν υπάρχει.

Η Ελληνική Δεξιά (που γνωρίζουμε όλοι μας από την Ιστορία) εμφανίστηκε στην Ελλάδα ως ενστικτώδης παλαιοκομματική αντίδραση στην πολιτική του μεγαλύτερου έλληνα πολιτικού του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, του Ελευθέριου Βενιζέλου. Συνέχισε τη σταδιοδρομία της ως αντίδραση και πάλι στην προσπάθεια βίαιης κατάληψης της εξουσίας από το ΚΚΕ στη διάρκεια της δεκαετίας του 1940. Αλλά η αντίδρασή της δεν οφειλόταν στη διάθεση υπεράσπισης της ελευθερίας και των ατομικών δικαιωμάτων ενάντια σε κάθε είδους ολοκληρωτισμό, αλλά και πάλι στην παλαιοκομματική αγωνία διατήρησης πολιτικών φέουδων στο πλαίσιο μιας αυταρχικής δημοκρατίας υπό τον έλεγχο του Θρόνου και του Στρατού.

Ωστόσο η Ελληνική Δεξιά ευτύχησε να έχει για είκοσι πέντε έτη (1955-1980) ως ηγέτη της τον μεγαλύτερο έλληνα πολιτικό του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Ευάνθης Χατζηβασιλείου στο πρόσφατο και εξαιρετικό βιβλίο του Ελληνικός Φιλελευθερισμός:Το Ριζοσπαστικό Ρεύμα, 1932-1979 καταγράφει με συναρπαστικό τρόπο τις επιτυχίες αλλά και τις αποτυχίες της μεγαλύτερης μεταπολεμικά προσπάθειας εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας- και της Δεξιάς- που οδήγησε σε μια ολοκληρωτική μεταμόρφωση της Ελλάδας. Αλλά, όπως φαίνεται, ο Καραμανλής υπήρξε τελικά η «δομική ανωμαλία» (όπως τον χαρακτήρισε η βρετανική πρεσβεία, σύμφωνα με τον Χατζηβασιλείου). Μετά τον Καραμανλή η Ελλάδα και η Δεξιά επέστρεψαν (με μικρά φωτεινά διαλείμματα- οι πρωταγωνιστές των οποίων είναι σχεδόν όλοι σήμερα πολιτικά παροπλισμένοι) στη λαϊκιστική ομαλότητα.

Οι προσπάθειες που έγιναν στους κόλπους της Νέας Δημοκρατίας για να διατηρήσει το κόμμα που ίδρυσε ο Καραμανλής τον εκσυγχρονιστικό χαρακτήρα του και να ευδοκιμήσει μέσα του η φιλελεύθερη τάση (που ο ίδιος ο Καραμανλής ενθάρρυνε με

Προετοιμασία της αίθουσας κεντρικού ξενοδοχείου για ομιλία του προέδρου της ΝΔ. Η αντιμνημονιακή στρατηγική του κ. Σαμαρά δεν φαίνεται να απεγκλωβίζει την αξιωματική αντιπολίτευση από το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει

την κεντρώα διεύρυνση του κόμματος) απέτυχε παταγωδώς. Οχι όμως γιατί το κόμμα κινήθηκε προς τα δεξιά, αλλά επειδή έσπευσε να αποτελέσει μέρος της μεγαλύτερης παράταξης που κυριαρχεί στο ελληνικό πολιτικό σύστημα από το 1981 και έπειτα: της συντηρητικής, λαϊκιστικής, εθνικιστικής και πατερναλιστικής παράταξης που περιλαμβάνει όμως όλα τα κόμματα του ελληνικού Κοινοβουλίου και σχεδόν όλους τους έλληνες πολιτικούς.

Είναι η παράταξη που αντιδρά σε κάθε προσπάθεια τολμηρής πολιτικής μεταρρύθμισης, βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης και αναγκαίας θεσμικής εξέλιξης. Είναι η παράταξη που υπερασπίζεται τα «δικαιώματα» του κάθε προσοδοθήρα και τα συμφέροντα όλων των διανεμητικών συσπειρώσεων που κατακλέβουν τον εθνικό πλούτο, εκβιάζουν και απειλούν την ελληνική κοινωνία, καταδικάζουν την οικονομία σε μαρασμό και διατηρούν την Ελλάδα σε μόνιμη κρίση. Είναι η παράταξη που μόνιμα θέτει το άτομο, την ελευθερία και το δικαίωμα «διεκδίκησης της ευτυχίας» σε δεύτερη μοίρα, υποτάσσοντάς το σε φαντασιακές συλλογικότητες που όμως στην πραγματικότητα αποτελούν μια κατακερματισμένη συσσωμάτωση «μετριοκρατικού λαϊκισμού», κατά την επιτυχημένη διατύπωση του Θάνου Βερέμη. Είναι η παράταξη που, εγκλεισμένη στον παρωπιδικό επαρχιωτισμό της και στην αυτοϊκανοποίηση της ηθελημένης άγνοιας, εκλαμβάνει ως διατηρητέα εθνική ιδιαιτερότητα κάθε θεσμική υστέρηση, οικονομική στρέβλωση και πολιτική αποτελμάτωση. Είναι μια ευρύχωρη παράταξη, καθώς χωράει την επίσημα εθνικιστική άκρα Δεξιά αλλά και τους τελευταίους σταλινιστές στην Ευρώπη. Τους τρομοκράτες (παλαιάς και νέας γενιάς) αλλά και τους ενθουσιώδεις στην αισχρότητά τους κομματάρχες. Τους νέους πολιτικούς με τον ξύλινο λόγο και τις αποξηραμένες ιδέες, τους θλιβερούς υπουργούς που υπονομεύουν το ίδιο τους το έργο για να διασωθούν στις επόμενες εκλογές και φυσικά και το παραδοσιακό συντηρητικό κόμμα.

Αν επιμένετε λοιπόν να χρησιμοποιείτε τον όρο «Δεξιά» για καθετί συντηρητικό, παρωχημένο και αντιδραστικό, τότε αυτή είναι η Ελληνική Δεξιά. Είναι η Δεξιά που μας αξίζει.

  • Ο κ. Αριστείδης Χατζής είναι επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=368747&ct=114&dt=21/11/2010#ixzz15z1tXvgN

Κατηγορίες:ΔΕΞΙΑ Ετικέτες:

Πέραν του καλού και του κακού

Νοέμβριος 22, 2010 Σχολιάστε

Εχει ρόλο η Δεξιά στην Ελλάδα;

ΣΤ. ΤΣΑΚΥΡΑΚΗΣ | Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010

Ηταν λογικό, ύστερα από μια καταστροφική διακυβέρνηση και μια συντριπτική εκλογική ήττα, η Νέα Δημοκρατία να αναζητήσει ανανέωση προσώπων και ιδεών. Στο πρόσωπο του κ. Αντ. Σαμαρά νόμισε ότι βρήκε «νέο» πρόσωπο, δεν έδωσε όμως καμία σημασία στις ιδέες του, μολονότι είχε δώσει στο παρελθόν σαφή δείγματα της πολιτικής και παραταξιακής αντίληψής του. Το αποτέλεσμα είναι να βρίσκεται σήμερα η αξιωματική αντιπολίτευση εγκλωβισμένη σε μια αδιέξοδη στρατηγική ανάλογη με αυτήν που ακολούθησε πριν από κάποια χρόνια ο ίδιος ο κ. Σαμαράς με αφορμή το περιβόητο Μακεδονικό ζήτημα.

Πρόκειται για μια στρατηγική που ξεκινά από μια απλουστευτική ιδέα και καταλήγει σε ένα παιδαριώδες συμπέρασμα. Η απλουστευτική ιδέα είναι ότι η πτώση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών θα προκαλέσει λαϊκή δυσαρέσκεια. Το παιδαριώδες συμπέρασμα είναι ότι θα την καρπωθεί πολιτικά η Νέα Δημοκρατία αν (τουλάχιστον στα λόγια) κηρύξει αγώνα κατά του μνημονίου. Από τον συλλογισμό λείπει εντελώς το πιο σημαντικό δεδομένο: η χώρα βρίσκεται σήμερα σε μια πρωτοφανή κρίση και κυριολεκτικά δίνει μάχη επιβίωσης κατά της χρεοκοπίας.

  • Ναυάγιο για όλους

Δεν απαιτεί ιδιαίτερη σοφία η εκτίμηση ότι η κυβερνητική παράταξη, είτε καταφέρει να αποσοβήσει τη χρεοκοπία είτε όχι, θα υποστεί φθορά κατά τη διακυβέρνησή της. Αν τα καταφέρει, είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να εξασφαλίσει στο άμεσο μέλλον το επίπεδο ζωής που είχαμε και επομένως δεν θα κατευνάσει τη δυσαρέσκεια. Αν δεν τα καταφέρει, τότε δεν θα έχουμε απλώς φθορά της κυβέρνησης αλλά ναυάγιο όλης της χώρας. Ακόμη και από τη σκοπιά όχι κάποιου γενικού συμφέροντος, αλλά της στενής κομματικής ιδιοτέλειας, το ναυάγιο είναι καταστροφικό για τη Νέα Δημοκρατία. Ο αγώνας κατά του μνημονίου είναι στην ουσία αγώνας υπέρ της χρεοκοπίας της χώρας, και από το χάος της χρεοκοπίας μπορεί να επωφεληθεί η λεγόμενη Αριστερά, είναι όμως βέβαιο ότι κανένα όφελος δεν θα έχει από αυτό το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αν αύριο πτωχεύσουμε, στη γενική απελπισία και ταραχή πιο πειστική μπορεί να φαίνεται σε ορισμένους πολίτες η κυρία Παπαρήγα παρά ο κ. Σαμαράς. Η αντίληψη της εναλλαγής μέσω χρεοκοπίας είναι απλούστατα αυτοκτονική για τη Νέα Δημοκρατία.

  • Κριτική στις ολιγωρίες

Η αξιωματική αντιπολίτευση μόνο από τη σταθεροποίηση της οικονομίας μπορεί να κερδίσει. Μα δεν θα κάνει αντιπολίτευση; μας ρωτούν έγκριτοι δημοσιογράφοι. Φυσικά και θα κάνει. Θα ασκεί κριτική στην κυβέρνηση για τις ολιγωρίες και τα λάθη της, θα την κατηγορεί για αναποτελεσματικότητα, θα προτείνει μέτρα με λαϊκή απήχηση. Και θα εύχεται να πάνε όλα καλά ώστε να υπάρξει δημοκρατική εναλλαγή. Εκείνο που δεν τη συμφέρει να κάνει είναι να αμφισβητεί και να υπονομεύει το γενικό πλαίσιο που εκφράζεται με το μνημόνιο.

Και όμως αυτό ακριβώς επέλεξε να κάνει ο κ. Σαμαράς στις πρόσφατες εκλογές της Αυτοδιοίκησης. Με βραχνή από αγωνιστικό παλμό φωνή κάλεσε σε ξεσηκωμό κατά του μνημονίου. Εξαπέλυσε μύδρους κατά της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού με βαριές κατηγορίες για ψεύδη, απάτες, εκβιασμούς και απειλές και με ύφος βαρύ έλεγε: «Θέλετε δεν θέλετε, θα αλλάξετε πορεία» και «Δεν πήρατε το μήνυμα μια φορά, θα σας το ξαναδώσουμε πιο ηχηρό». Τι θα γινόταν άραγε αν πήγαινε καλά στις εκλογές η Νέα Δημοκρατία; Θα κατέβαζε τον κόσμο στις πλατείες μαζί με το ΚΚΕ, θα ζητούσε εκλογές ή θα απαιτούσε από την κυβέρνηση να απαλλαγεί από το μνημόνιο; Θα αύξαινε έτσι τις πιθανότητές της να κυβερνήσει τη χώρα;

  • Καταστροφική ρητορεία

Πολλοί νομίζουν ότι δεν πρέπει να δίνουμε μεγάλη σημασία στα λόγια. Στην πραγματικότητα, υποστηρίζουν ότι ο κ. Σαμαράς δεν θέλει τη χρεοκοπία αλλά δεν είναι διατεθειμένος να κάνει εύκολη τη ζωή της κυβέρνησης αποδεχόμενος τη γενική πορεία. Αλλά είπαμε, η ζωή της κυβέρνησης εύκολη δεν γίνεται με τίποτα. Το μόνο που γίνεται πιο εύκολο με τα λόγια του κ. Σαμαρά είναι η χρεοκοπία. Πώς μπορεί να κάνουμε την τεράστια προσπάθεια που απαιτείται για τη σταθεροποίηση της οικονομίας όταν αυτή καταγγέλλεται ως άσκοπη και λάθος; Πώς μπορούν οι πολίτες να πεισθούν για τις μεγάλες αλλαγές που πρέπει να γίνουν αν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης λέει ότι μπορεί να μηδενίσει το έλλειμμα σε έναν χρόνο και αρκεί να σφυρίξει για να έχουμε ανάπτυξη;

Οπως και να έχουν τα πράγματα, είτε τα πιστεύει ο κ. Σαμαράς αυτά που λέει είτε όχι, η αντιμνημονιακή ρητορεία της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι καταστροφική στο πλαίσιο μιας στρατηγικής πέραν του καλού και του κακού.

  • Ο κ. Σταύρος Τσακυράκης είναι αναπληρωτής καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=368746&ct=114&dt=21/11/2010#ixzz15z1DVpG8

Κατηγορίες:ΔΕΞΙΑ Ετικέτες: