Αρχείο

Archive for the ‘Διαδηλώσεις’ Category

Ο φόνος και το ξέσπασμα

Δεκέμβριος 28, 2008 Σχολιάστε

Του Χαριδημου Κ. Τσουκα *, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Ακόμα και για μια χώρα εθισμένη στην υπερβολή, η κοινωνική αναταραχή που προκάλεσε ο φόνος του εφήβου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό, στα Εξάρχεια, ήταν πρωτοφανής. Πώς εξηγείται; Δύο παράγοντες πρέπει να ληφθούν, καταρχήν, υπόψη: η δύναμη του τυχαίου γεγονότος και η ιστορική έλλειψη εμπιστοσύνης σε βασικούς κρατικούς θεσμούς, ιδιαίτερα την Αστυνομία.

Ο καθένας θα μπορούσε να είναι στη θέση του Αλέξανδρου. Ούτε ταραχές υπήρχαν στα Εξάρχεια εκείνες τις μέρες ούτε ο μαθητής μετείχε σε βίαιες πράξεις κατά της Αστυνομίας. Τυχαία ήταν εκεί. Ο τυχαίος φόνος σοκάρει ιδιαίτερα γιατί μας καταλαμβάνει απροετοίμαστους – δεν διαθέτουμε έτοιμα σχήματα να τον ερμηνεύσουμε. Το γεγονός του τραγικού θανάτου, ιδιαίτερα όταν μεταδίδεται δραματοποιημένο από τα ΜΜΕ, δημιουργεί ένα κοινό για όλους σημείο αναφοράς, μας κάνει συμμέτοχους στην τρωτότητα της ύπαρξης, νιώθουμε παρόμοια συναισθήματα.

Τι νιώσαμε; Σοκ, απορία, οργή. Αυτά τα συναισθήματα διακατείχαν πολλούς νέους, ιδιαίτερα όσους ξεχύθηκαν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων το Σαββατόβραδο του φόνου, την Κυριακή και τη Δευτέρα, όταν το σοκ ήταν νωπό και οι διαμαρτυρίες αυθόρμητες. Οι νέοι που συμμετείχαν σε εκείνες τις εκδηλώσεις εξέφρασαν πένθος, θυμό, ακόμη και μίσος. Εναντίον τίνος; Κατά της Αστυνομίας και εναντίον αυτών που συμβολίζει η Αστυνομία – τη δημόσια τάξη, την κρατική εξουσία, και, συνεκδοχικά, την κοινωνική οργάνωση που υπηρετεί η κρατική εξουσία. Το χρόνιο ελλαδικό έλλειμμα εμπιστοσύνης στο κράτος και τους θεσμούς εμφανίστηκε, σε πλήρη ανάπτυξη, ξανά.

Τα συνθήματα στους τοίχους της Αθήνας ήταν αποκαλυπτικά: «Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη»· «6/12/08 – Αυτή η ημερομηνία θα γραφεί με αίμα μπάτσων»· «Αλέξη μη φοβάσαι, είμαστε μαζί σου. Αυτό το κωλοκράτος θα πέσει προς τιμήν σου». Μια μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου ομολόγησε: «Πέθανε σας λέω – εκδίκηση. […] Σπάστε τα όλα. Σπάστε, σπάστε να γίνει η Αθήνα μαύρη σ’ ένα βράδυ. Να μην υπάρχει τίποτα αύριο. Να ξεκινήσουν όλα από το μηδέν» («Ελευθεροτυπία», 9/12/2008). Ενα τέτοιο «κωλοκράτος» δεν μπορεί παρά να εδράζεται σε μια σάπια κοινωνική οργάνωση: «Η δημοκρατία σας βρωμάει δακρυγόνο», «Να καεί, να καεί το μπου…λο η Βουλή», «Τα πλούτη τους είναι το αίμα μας».

Αυτή η μηδενιστική στάση, υποβοηθούμενη από την εύκολη προσφυγή σε βίαιες μορφές διαμαρτυρίας που παραδοσιακά χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις κοινωνικών ομάδων, οδήγησε σε επιθέσεις κατά Αστυνομικών Τμημάτων, δημοσίων κτιρίων και «αντιπαθών», στην παρούσα συγκυρία, εταιρειών όπως οι τράπεζες. Σε ένα τέτοιο κλίμα, οι ομάδες των εκ συστήματος καταστροφολάγνων ολοκλήρωσαν τον κύκλο της βίας με πυρπολήσεις και λεηλασίες ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας.

Τι εξηγεί τη μηδενιστική έκρηξη; Προσέξτε τα συνθήματα των διαδηλωτών και τα γκράφιτι στους τοίχους. Χαρακτηρίζονται από «έμμεση διαλογικότητα» – ο λόγος τους αρθρώνεται σε συνάφεια με τον περιβάλλοντα λόγο. Οι αστυνομικοί είναι «μπάτσοι», το κράτος είναι «κωλοκράτος», η δημοκρατία «βρωμάει», η Βουλή είναι «μπου…λο», οι επιχειρήσεις μάς ρουφάνε το «αίμα». Η έλλειψη εκτίμησης σε θεσμούς είναι διάχυτη. Σας θυμίζει κάτι αυτός ο λόγος; Ετσι, λίγο – πολύ, ίσως πιο κόσμια (αν και δεν είμαι σίγουρος…), δεν μιλάμε οι περισσότεροι στην καθημερινότητά μας; Ετσι δεν αισθανόμαστε για τους θεσμούς της χώρας; Οι νέοι επιστρέφουν με αιχμηρή και απροσχημάτιστη ευθύτητα τον τύπο λόγου στον οποίο είναι εκτεθειμένοι στον κόσμο των μεγάλων.

Εμείς οι μεγάλοι γιατί μιλάμε τόσο απαξιωτικά για τη χώρα; Γιατί έτσι, κυρίως, νιώθουμε. Διότι ζούμε σε μια ευρωπαϊκή χώρα με σχεδόν τρικοκοσμικό δημόσιο βίο: μια χώρα που παράγει συστηματικά χαμηλή ποιότητα ζωής, αναξιοπρέπεια, ευνοιοκρατία, σκάνδαλα, και διαφθορά. Πώς να αισθανθείς στη χώρα του Μαγγίνα και του Κεφαλογιάννη, του Βουλγαράκη και του Εφραίμ, του Τσουκάτου, της «Μίζενς» και της «Μιζοκόμ»; Τι να νιώσεις όταν βλέπεις γενικευμένη αυθαιρεσία, απίστευτη ατιμωρησία, διαβρωτικό κομματισμό, κι ένα ανυπόληπτο κράτος;

Τα περισσότερα προβλήματα, βέβαια, δεν είναι καινούργια αλλά επιτείνουν χρόνια προβλήματα, τα οποία το πολιτικό σύστημα αποδεδειγμένα δεν θέλει να αντιμετωπίσει. Το καινούργιο είναι ότι, τα τελευταία τρία χρόνια, η συσσώρευση των προβλημάτων μεγάλωσε την απογοήτευση και παρόξυνε τις αντιδράσεις. Η δυσάρεστη ατμόσφαιρα διαποτίζει το λόγο των νέων μέσα από τον κυρίαρχο λόγο των μεγάλων – τις εφημερίδες, τα ΜΜΕ, τις συζητήσεις στην οικογένεια, τις κουβέντες στο πόδι. Κυριαρχεί η απαξίωση, η αηδία, η κατήφεια, η ιδιώτευση και η μοιρολατρία.

Και οι «διεκδικήσεις» των νέων; Οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες των τριών πρώτων ημερών δεν περιείχαν διεκδικήσεις, μόνο θυμό και οργή για «το κράτος που δολοφονεί». Οι «διεκδικήσεις» προέκυψαν εκ των υστέρων, με την οικειοποίηση του αυθόρμητου νεανικού λόγου από κόμματα και οργανωμένους φορείς. Η γενικευμένη «αντίσταση» (και τα συνοδευτικά αιτήματα) προβλήθηκε αναδρομικά, σε μια προσπάθεια να εκλογικευτεί η αυθόρμητη διαμαρτυρία. Προβάλλοντας πάνω του τα «αιτήματα» που «θα έπρεπε» να έχει, το ξέσπασμα μεταποιήθηκε σε «κίνημα». Η διαδικασία της εκλογίκευσης είναι ρευστή και συνιστά η ίδια ένα διακύβευμα.

Ο Αλέξανδρος ήθελε απλώς να πιει μια μπίρα με τους φίλους του στα Εξάρχεια, τίποτα παραπάνω. Το τραγικό είναι ότι «χρειαζόμασταν» το θάνατό του για να φωνάξουμε δυνατά για όλα αυτά που χρόνια μας πνίγουν. Το δράμα της χώρας είναι η αυτο-καταστροφική μανία που συχνά την καταλαμβάνει: «χρειάζεται» αίμα αθώων, «εμφυλιοπολεμικό» κλίμα, και καταστροφές περιουσιών για να ταρακουνηθεί το σάπιο πολιτικό της σύστημα – αν ταρακουνηθεί…

* Ο κ. Χαρίδημος Κ. Τσούκας είναι καθηγητής στο ALBA και στο Πανεπιστήμιο Warwick.

Advertisements

Χωρίς πολιτική η κυβέρνηση

Δεκέμβριος 27, 2008 Σχολιάστε

Του Πάνου Μαραγκού

Του Πάνου Μαραγκού

ΕΙΝΑΙ επίμονη και εύλογη η προσπάθεια της κυβέρνησης να καλλιεργήσει την εντύπωση ότι η διεθνής κρίση είναι η κύρια, αν όχι και η μοναδική, αιτία των προβλημάτων της οικονομίας μας. Αλλωστε, κάποιοι έχουν ακόμη το θράσος να διατείνονται ότι βρισκόμαστε σε πλεονεκτική θέση έναντι άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

ΩΣΤΟΣΟ, οι πληροφορίες από τις Βρυξέλλες άλλα λένε. Και τα πολλά και άσχημα που προοιωνίζονται δεν αφήνουν την παραμικρή αμφιβολία ότι η κρίση που συγκλονίζει την παγκόσμια οικονομική κοινότητα επιδεινώνει στη χώρα μας μια ήδη δύσκολη κατάσταση, την οποία η πολιτική της κυβέρνησης έχει δημιουργήσει.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ εκείνο που αποδεικνύεται είναι ότι ο Κ. Καραμανλής και οι συνεργάτες του έχουν χάσει τον έλεγχο της κατάστασης και έχουν μεταβληθεί σε απλούς θεατές των εξελίξεων. Και οι όποιες, ενδεχομένως, αμφιβολίες ότι έτσι είναι διαλύονται από την αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι ο προϋπολογισμός που μόλις πριν από μερικά εικοσιτετράωρα ψηφίστηκε έχει ήδη καταστεί ένα κείμενο χωρίς ουσιαστική αξία.

ΑΛΛΩΣΤΕ, αμφίβολης σοβαρότητας ήταν και από τη μέρα της κατάθεσής του, μια και τα όσα προέβλεπε ελάχιστη σχέση είχαν με την πραγματικότητα. Ακόμη και ο ίδιος ο Γ. Αλογοσκούφης έχει ομολογήσει ότι θα αποδειχθεί αναγκαία η αναθεώρηση ορισμένων στόχων του. Αλλά με τα όσα διαφαίνεται ότι θα υποχρεωθούμε από τις Βρυξέλλες να εφαρμόσουμε δεν μένει τίποτα όρθιο από το κείμενο που οι 151 της κυβερνητικής πλειοψηφίας ψήφισαν ως προϋπολογισμό του 2009.

ΓΙ ΑΥΤΟ και καμιά σημασία δεν έχει αν θ αλλάξει ή δεν θ αλλάξει ο επικεφαλής του υπουργείου Οικονομίας ή αν θα είναι μικρότερης ή μεγαλύτερης έκτασης ο ανασχηματισμός που επί μήνες προαναγγέλλεται. Το ουσιαστικό είναι ότι η κυβέρνηση πορευόταν χωρίς οικονομική πολιτική και είναι πλέον αργά για να χαράξει νέα και αξιόπιστη και με βάση αυτή να διαπραγματευτεί τις όποιες παρεμβάσεις των Βρυξελλών. [ΕΘΝΟΣ ΓΝΩΜΗ, 27/12/2008]

Βία στη βία, τίνος ακριβώς;

Δεκέμβριος 24, 2008 Σχολιάστε

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 24/12/2008

Tο να ζει κάποιος σε μια πόλη πλημμυρισμένη από αυτοκίνητα δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα. Ειδικά, όταν τα αυτοκίνητα είναι των άλλων. Ομως ένα σύνθημα στις μέρες της ταραχής πρέπει να μας προβληματίσει. «Βία, στη βία των αυτοκινήτων», έγραψαν κάποιοι στον τοίχο και ίσως να είναι οι ίδιοι που πυρπόλησαν δεκάδες Ι.Χ.

Ασκούν λοιπόν τα αυτοκίνητα βία; Μεταφορικώς ναι, αλλά πάλι σ’ αυτή τη χώρα η έννοια της βίας έχει ξεχειλώσει τόσο πολύ που τα πάντα ασκούν βία. Ο λόγος, έχει ειπωθεί, ασκεί βία και γι’ αυτό φροντίζουμε να τον περιορίσουμε. Τα σχολεία, λέγεται, ασκούν βία και γι’ αυτό τα καταλαμβάνουμε. Η εξουσία ασκεί βία και γι’ αυτό θέλουμε να την καταλύσουμε. Οι νόμοι ασκούν βία και γι’ αυτό τους καταργούμε στην πράξη. Το θέμα όμως είναι ότι με τόση πολύ μεταφορική βία, δεν χάνει απλώς η έννοια τη σημασία της. Παύουν να ιεραρχούνται και οι πράξεις. Αν όλα είναι βία, τότε κάθε βία είναι δικαιολογημένη. Αν τ’ αυτοκίνητα είναι βία, τότε η καταστροφή τους είναι αυτοάμυνα.

Ενα από τα βασικά προβλήματα της χώρας είναι ότι αδυνατούμε να ιεραρχήσουμε και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε. Οι μεταφορές έχουν πάρει τη θέση των επιχειρημάτων, οι απολυτότητες γίνονται κανόνες και τα κλισέ πολιτική. Τίποτε δεν διηθείται από τη σκέψη και όλα οδηγούν στην απελπισία.

Αυτές οι εύκολες και ως εκ τούτου γοητευτικές απολυτότητες δεν εκστομίζονται μόνο από περιθωριακές ομάδες. Aναπαράγονται σε κάθε επίπεδο του δημόσιου διαλόγου. Η φράση «η κοινωνία σας είναι η φυλακή μας», μπορεί να γράφτηκε με μαύρο μαρκαδόρο, αλλά αναπαράγεται δίκην επιχειρήματος σε όλα τα επίπεδα. Από το κουβεντολόι της τηλεόρασης, μέχρι και στα βιβλία των μεταμοντέρνων στοχαστών· εκείνων που δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά των φυσικών νόμων από τους θεσμοθετημένους κανόνες. Το σύνθημα «να καεί, να καεί, το μπ… η Βουλή» ακούγεται λογικό όταν κυρίαρχο κλισέ στον δημόσιο διάλογο είναι το «όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι» ή «τα κόμματα κάνουν κακό στην κοινωνία» κ.ο.κ. Το γραμμένο με σπρέι «το σύστημα διδασκαλίας, είναι η διδασκαλία του συστήματος», ξεκινά από δεκάδες αναλύσεις για το πώς η εκπαίδευση αναπαράγει τις αξίες της κυρίαρχης ιδεολογίας, λες και η Παιδεία θα μπορούσε να έχει ως κεντρικό της άξονα τις αξίες των Σουαχίλι.

Οι μεταφορικές απολυτότητες αυτού του τύπου αποτελούν προνομιακό όπλο της Αριστεράς -είναι, εξάλλου, η πρώτη διδάξασα της μεταμοντέρνας ανοησίας- αλλά δεν περιορίζονται στην Αριστερά. Ετσι η συμβολική διαμαρτυρία στην ΕΡΤ θεωρήθηκε «πραξικόπημα» και η ανάρτηση πανό στην Ακρόπολη εξισώθηκε με τις λεηλασίες και τις καταστροφές. Παράνομα είναι όλα, όπως παράνομο μπορεί να είναι το παρκάρισμα κάπου και παράνομη είναι η παραβίαση ερυθρού σηματοδότη. Σε μια ευνομούμενη κοινωνία κάθε παράβαση πρέπει να τιμωρείται, αλλά για να συνεννοούμαστε πρέπει να τα διακρίνουμε το μικρό από το μεγάλο.

Το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος είναι η ακριβής περιγραφή του. Οταν στη συζήτηση κυριαρχούν οι ανερμάτιστες μεταφορές, όχι μόνο δεν βρίσκουμε άκρη, αλλά απλώς σωρεύουμε προβλήματα. Μέχρι το κρίσιμο σημείο που η κοινωνία εκρήγνυται. Κυριολεκτικώς…

«Οπλο» της ΕΛ.ΑΣ. οι… αυτοσχεδιασμοί

Δεκέμβριος 21, 2008 Σχολιάστε

Με μοναδικό νομοθετικό πλαίσιο ένα διάταγμα της δικτατορίας

Της Δωρας Αντωνιου, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Ενα ανενεργό νομοθετικό πλαίσιο και πολλοί αυτοσχεδιασμοί είναι τα «όπλα» που έχει να επιδείξει, διαχρονικά, η αστυνομία για την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων. Το μοναδικό νομοθετικό πλαίσιο που ορίζει τα της πραγματοποίησης διαδηλώσεων, τις ευθύνες των διοργανωτών, τους χώρους που μπορούν αυτές να πραγματοποιηθούν, τις αρμοδιότητες της αστυνομίας, είναι ένα διάταγμα της δικτατορίας, το 794 του 1971, το οποίο ουδέποτε αντικαταστάθηκε από κάτι πιο σύγχρονο και στην πράξη έχει καταστεί ανενεργό.

Σύμφωνα με όσα προβλέπει, οι διοργανωτές μιας διαδήλωσης θα πρέπει να γνωστοποιήσουν την πραγματοποίησή της στην αρμόδια αστυνομική αρχή τουλάχιστον 48 ώρες πριν. Σχεδόν ποτέ δεν ενημερώνεται η αστυνομία από διοργανωτές διαδήλωσης. Βασική πηγή ενημέρωσης για προγραμματισμένη συγκέντρωση και διαδήλωση είναι, όπως παραδέχονται οι ίδιοι οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ., τα ΜΜΕ και τοιχοκολλημένες αφίσες, με τις οποίες προαναγγέλλεται. Από το συγκεκριμένο διάταγμα προκύπτει και ο μοναδικός χωροταξικός περιορισμός για συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, με την απαγόρευση συναθροίσεων ή πορειών σε ακτίνα 200 μέτρων από την κατοικία του Προέδρου της Δημοκρατίας και από κτίρια στα οποία εδρεύουν η Βουλή, το υπουργικό συμβούλιο και το Συνταγματικό Δικαστήριο. Η εφαρμογή αυτής της πρόβλεψης θα απέκλειε αυτόματα για τους διαδηλωτές τους κατ’ εξοχήν χώρους διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας.

Στο νομοθετικό κενό έρχεται να προστεθεί η συχνή διαφοροποίηση της μεθοδολογίας δράσης της αστυνομίας, με νέες μεθόδους να υιοθετούνται κατά καιρούς, να εγκαταλείπονται στην πορεία, να αντικαθίστανται από άλλες, στην προσπάθεια να αντιμετωπισθούν όσοι προκαλούν επεισόδια. Μόνο τα τελευταία χρόνια, από την αστυνομία δοκιμάστηκαν πολλοί διαφορετικοί τρόποι αντιμετώπισης των διαδηλωτών. Στις αρχές της δεκαετίας, για ένα χρονικό διάστημα, η αστυνομία είχε ακολουθήσει την τακτική των «προληπτικών ελέγχων». Αστυνομικοί με πολιτικά κινούνταν στους χώρους κοντά στο προκαθορισμένο σημείο συνάντησης των διαδηλωτών και όταν εντόπιζαν άτομα που φαίνονταν ύποπτα, προέβαιναν σε προληπτικούς ελέγχους για να διαπιστώσουν εάν υπήρχε κάτι επιλήψιμο.

Παρόμοιας λογικής ήταν η τακτική «εντοπίστε, απομονώστε, συλλάβατε», που υιοθετήθηκε μερικά χρόνια αργότερα. Ομάδες αστυνομικών είχαν ως καθήκον να ακολουθούν τους διαδηλωτές και μόλις εντόπιζαν κάποια ομάδα που ετοιμαζόταν να προβεί σε έκτροπα, προσπαθούσαν να τους απομονώσουν και να τους συλλάβουν.

Μετά, ήρθε η τακτική των «ευέλικτων ομάδων συλλήψεων». Σε αυτήν, αστυνομικοί με ελαφρύ εξοπλισμό, ώστε να μπορούν να κινούνται γρήγορα, καλύπτονταν πίσω από τις διμοιρίες των ΜΑΤ. Οταν τα ΜΑΤ δέχονταν επίθεση, μετά την πρώτη απόκρουση των επιτιθέμενων με δακρυγόνα, οι «ευέλικτοι» έβγαιναν μπροστά και τους καταδίωκαν για να τους συλλάβουν.

Μετά τα κρούσματα υπερβολικής αστυνομικής βίας που σημειώθηκαν στη διάρκεια των μεγάλων φοιτητικών συλλαλητηρίων το 2006 και της μεγάλης κατακραυγής που ακολούθησε, ιδιαίτερα μετά την υπόθεση «ζαρντινιέρας», υιοθετήθηκε η τακτική «στρατιωτάκια ακούνητα και αμίλητα», όπως την περιέγραψε ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης κ. Βύρων Πολύδωρας, η οποία συμπυκνώνεται σε παθητική στάση της αστυνομίας και απώθηση των διαδηλωτών, εφόσον επιχειρούσαν να σπάσουν τα αστυνομικά μπλόκα, με χρήση χημικών και δακρυγόνων.

Εκτός από αυτά που εφαρμόσθηκαν, κατά καιρούς ακούστηκαν και ιδέες οι οποίες δεν υιοθετήθηκαν. Πλέον χαρακτηριστικές, η πρόταση για χρήση οδοφραγμάτων, στα πρότυπα της γερμανικής αστυνομίας, ή η χρήση σφαιρών με αμπούλες χρώματος, που θα έβαφαν τα ρούχα των εμπλεκομένων σε επεισόδια, δίνοντας δυνατότητα σύλληψής τους αργότερα, στα πρότυπα της μεθόδου που χρησιμοποίησε η βρετανική αστυνομία για να αντιμετωπίσει του χούλιγκαν.

Ολα αυτά, όπως παραδέχονται αξιωματικοί της αστυνομίας, δείχνουν την απουσία συγκεκριμένου σχεδίου δράσης που θα ακολουθείται απαρέγκλιτα σε κάθε περίπτωση, με δυνατότητα κλιμάκωσης των αστυνομικών ενεργειών, ανάλογα με την κατάσταση που διαμορφώνεται κάθε φορά.

Αιφνιδιασμοί των κουκουλοφόρων

Δεκέμβριος 21, 2008 Σχολιάστε

Του Γιαννη Σουλιωτη, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Ο αιφνιδιασμός αναδεικνύεται ως το ισχυρότερο όπλο των κουκουλοφόρων, διαπίστωση που επιβεβαιώνουν τα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Αντί εκτεταμένων επεισοδίων στη διάρκεια συλλαλητηρίων (τακτική που ακολούθησαν την πρώτη εβδομάδα των ταραχών) αντιεξουσιαστές επιλέγουν καταδρομικές επιθέσεις εναντίον προεπιλεγμένων στόχων για τη συνέχιση της δράσης τους. Τακτική που μειώνει τον κίνδυνο σύλληψης και εξασφαλίζει «εντυπωσιακότερα» αποτελέσματα. Η πρόσφατη επίθεση με βροχή από βόμβες μολότοφ στην έδρα των ΥΜΕΤ (Υποδιεύθυνση Μέτρων Τάξης) στην Καισαριανή και ο εμπρησμός κλούβας των ΜΑΤ στην οδό Φειδιππίδου αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

«Είναι αδύνατον να εξασφαλίζουμε φύλαξη παντού», σχολιάζουν οι αστυνομικοί και οι πρώτοι που το γνωρίζουν είναι οι ίδιοι οι «καταδρομείς». Τέσσερις ένστολοι τραυματίστηκαν (δύο από αυτούς υπέστησαν σοβαρά εγκαύματα), έξι υπηρεσιακά αυτοκίνητα υπέστησαν ζημιές, την ώρα που οι κουκουλοφόροι αποχωρούσαν δίχως να αφήσουν ίχνη πίσω τους. Το ίδιο συνέβη μετά τον εμπρησμό κλούβας, μέρα μεσημέρι, στο κέντρο της Αθήνας.

Μικρές ομάδες

Η συνταγή μοιάζει δοκιμασμένη από καιρό. Μικρές ευέλικτες ομάδες εφορμούν από κοντινές στον στόχο «καβάντζες» (αποφεύγουν να διανύουν μεγάλες αποστάσεις μεταφέροντας πολεμοφόδια) εξαπολύουν επίθεση από δύο, τουλάχιστον, διαφορετικά σημεία και διαλύονται προς διάφορες κατευθύνσεις. Τον περασμένο Οκτώβριο ομάδα κουκουλοφόρων εξαπέλυσε επίθεση εναντίον της τράπεζας Αττικής στην οδό Μαυρομιχάλη χρησιμοποιώντας βαριοπούλες, βενζίνη, γκαζάκια και βόμβες μολότοφ. Δύο υπάλληλοι κινδύνευσαν να παγιδευτούν στις φλόγες. Λίγες μέρες πριν, με πέτρες, μπογιές και καπνογόνα είχαν επιτεθεί εναντίον έδρας της Αγροφυλακής, στην οδό Καλλιρρόης. Τον περασμένο Μάρτιο ομάδα 15 ατόμων έκανε βανδαλισμούς στη Δημοτική Αστυνομία Παγκρατίου.

Μεγάλη επιχειρησιακή επιτυχία των «αντιεξουσιαστών» είχε θεωρηθεί ο εμπρησμός τον Μάρτιο του 2007 φυλακίου του επικεφαλής της φρουράς του Αγνωστου Στρατιώτη. Το ίδιο και η επίθεση (τον Ιούλιο του ίδιου έτους) εναντίον ενός θεωρητικώς καλά φυλασσόμενου στόχου: του υπουργείου Πολιτισμού, τη στιγμή μάλιστα που εξερχόταν από το κτίριο ο τότε υπουργός Γιώργος Βουλγαράκης. Τον Μάιο του 2007 τρωτό αποδεικνύονταν το τμήμα Εξαρχείων έπειτα από πρωτοφανή σε ένταση επίθεση με βόμβες μολότοφ. Λίγους μήνες πριν ο ουρανός της… Πεύκης φωτίζονταν από τις φλόγες που έκαιγαν το αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Η καταδρομική επίθεση στο αστυνομικό τμήμα Παπάγου τον Δεκέμβριο του 2006 λειτούργησε ως αφορμή για τον αποκλεισμό των δρόμων περιμετρικά των τμημάτων. Λίγες ημέρες νωρίτερα, δέκα κουκουλοφόροι επιτίθεντο εναντίον περιπολικού στη συμβολή Μαυρομματαίων και Ευελπίδων. Η ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται…

Κούραση και χλεύη γονάτισαν την ΕΛ.ΑΣ.

Δεκέμβριος 21, 2008 Σχολιάστε

Χαμηλό ηθικό, έντονος εκνευρισμός και φαινόμενα «ανταρσίας» από άνδρες των ΜΑΤ που βρίσκονται επί 15νθήμερο στους δρόμους

Του Βασiλη Νεδου, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Οι αρχαίοι Αθηναίοι, μάλλον σοφότεροι των σημερινών κατοίκων του Λεκανοπεδίου, δεν χρησιμοποιούσαν συμπολίτες τους για την αστυνόμευση της πόλης. Συνήθως στρατολογούσαν Θράκες ή άλλους «βαρβάρους», όπως τουλάχιστον έβλεπαν τους αλλόγλωσσους λαούς. Ισως θα ήταν μια λύση -αναφέρουν με σαφώς πικρόχολη διάθεση αρκετοί απαυδισμένοι αστυνομικοί- και το σύγχρονο ελληνικό κράτος να κάνει «εισαγωγή» ΜΑΤ από το εξωτερικό.

Στην Ελλάδα, ο μέσος αστυνομικός έχει να αντιμετωπίσει τα ίδια προβλήματα με τους διαδηλωτές, οι οποίοι τις ημέρες αυτές βρίσκονται απέναντί του. Παράλληλα, αφήνεται εκτεθειμένος από την Πολιτεία, καθώς ούτε σωστά εκπαιδεύεται ούτε κίνητρα για να αναπτύξει τον απαιτούμενο επαγγελματισμό διαθέτει. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, εκτός των άλλων, οι άνδρες της ΕΛ.ΑΣ., ιδίως αυτοί που ξημεροβραδιάζονται στα πεζοδρόμια του κέντρου της Αθήνας, συσσωρεύουν επάνω τους όλη την οργή και τη χλεύη του μαθητικού κινήματος, αλλά και τη βία των κουκουλοφόρων. Ενδεικτικό του τεταμένου κλίματος είναι ότι μόλις προχθές και τα δύο συνδικαλιστικά όργανα της ΕΛ.ΑΣ. (τόσο οι αξιωματικοί όσο και οι χαμηλόβαθμοι) απηύθυναν κοινή έκκληση προς τον αρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας, στην οποία, μεταξύ άλλων, επισημαίνουν ότι: «Ο αστυνομικός είναι υπερβολικά εξουθενωμένος με ψυχική και σωματική κόπωση και καταπόνηση που αγγίζει τα όρια της ανεπανόρθωτης κατάρρευσης, αισθάνεται πλήρως εγκαταλειμμένος με τη διαμόρφωση ενός άκρως αρνητικού κλίματος εναντίον της κοινωνικής υπόστασής του, τόσο ως εργαζόμενου και ως πολίτη, όσο και της οικογένειάς του». Οι εκπρόσωποι των δύο ενώσεων καταλήγουν απευθυνόμενοι στον κ. Βασίλη Τσιατούρα «να ζητήσει για όλους μας ένα μεγάλο συγγνώμη για το κακό που έχει συντελεστεί».

Αποτέλεσμα αυτής της δυσάρεστης κατάστασης που περιγράφουν οι συνδικαλιστές της ΕΛ.ΑΣ. είναι να εμφανιστούν στις τάξεις των ΜΑΤ φαινόμενα έντονου εκνευρισμού και σε ορισμένες περιπτώσεις «ανταρσίας».

  • Σε κατάσταση νευρικής κρίσης

Ο εκνευρισμός φαίνεται ανάγλυφα σε μια σειρά περιστατικών. Το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης, ομάδα κουκουλοφόρων επιτέθηκε με πέτρες και κοκτέιλ μολότοφ στο κτίριο των ΜΑΤ στην Καισαριανή. Μετά το πρώτο σοκ, οι αστυνομικοί ξεχύθηκαν στους γύρω δρόμους για να εντοπίσουν, δίχως αποτέλεσμα, τους δράστες. Ολόκληρη η επόμενη ημέρα ήταν εξαιρετικά δυσάρεστη για τους περίοικους. Εκτός από την ασφυκτική ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε από τα καμένα οχήματα είχαν να αντιμετωπίσουν τους εκνευρισμένους αστυνομικούς, οι οποίοι αγενώς έκαναν έλεγχο σε όποιον περνούσε έξω από την οδό Χίου, όπου βρίσκεται το κτίριο των ΜΑΤ. Πίσω από τους τοίχους, η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη. Αξιωματικοί και άνδρες των ΜΑΤ σε κατάσταση νευρικού κλονισμού έβριζαν θεούς και δαίμονες και προσπαθούσαν να ηρεμήσουν κλωτσώντας τους τοίχους. «Δεν έχουμε πια ούτε φυσική ούτε ψυχολογική αντοχή», λέει στην «Κ» άνδρας της ΕΛ.ΑΣ., ο οποίος πέρασε από την Καισαριανή την Τετάρτη.

Μια μέρα νωρίτερα, ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Βασίλης Τσιατούρας επισκέφθηκε στο 401 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο τους τραυματισμένους στα πρόσφατα επεισόδια αστυνομικούς για να τους εμψυχώσει, καθώς το ηθικό τους είναι χαμηλότατο. Από τις 6 Δεκεμβρίου έως και σήμερα στις συγκρούσεις που έχουν γίνει στο κέντρο έχουν τραυματιστεί 180 άνδρες της ΕΛ.ΑΣ., εκ των οποίων η συντριπτική πλειονότητα υπηρετεί στα ΜΑΤ.

  • Διαπληκτισμός δι’ ασυρμάτου

Ενα άλλο ενδεικτικό της κατάστασης περιστατικό εκτυλίχθηκε την προηγούμενη Δευτέρα έξω από το πρώην υπουργείο Παιδείας στην οδό Μητροπόλεως. Εκεί, είχε λάβει θέσεις μια διμοιρία των ΜΑΤ η οποία επί αρκετές ώρες δεχόταν βροχή αντικειμένων. Η εντολή από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση ήταν να παραμείνουν αδρανείς. Ο επικεφαλής της διμοιρίας, βλέποντας τους άνδρες του να πέφτουν τραυματισμένοι ο ένας μετά τον άλλον, την απέσυρε σε ασφαλέστερο σημείο. Σύμφωνα με συναδέλφους του αστυνομικούς, είχε προηγηθεί δεκάλεπτος δι’ ασυρμάτου διαπληκτισμός με τους εντολείς του. Παρόμοιο ήταν το σκηνικό την ίδια ημέρα και έξω από το κτίριο της Ασφάλειας στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, όπου οι άνδρες των ΜΑΤ απλά περίμεναν να τελειώσει το αλεύρι, τα αυγά και… οι πέτρες των διαδηλωτών.

Κρούσματα ανταρσίας και κοπώσεως δεν σημειώνονται μόνο στα ΜΑΤ. Οπως αναφέρει αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ. «τα εικονικά σήματα στην Αμεση Δράση έχουν αυξηθεί». Περιπολικό της Αμεσης Δράσης εστάλη σε γειτονιά του Κορυδαλλού για να διερευνήσει τηλεφωνική καταγγελία. Προτού οι δύο άνδρες προλάβουν να καταλάβουν τι συνέβαινε, δέχθηκαν επίθεση από 30 άτομα. Οπως ήταν αναμενόμενο οι αστυνομικοί μπήκαν ξανά στο περιπολικό και έφυγαν. Αποτέλεσμα του παραλυτικού φόβου είναι οι αστυνομικοί να διστάζουν να επέμβουν ακόμη και όταν καλούνται να ερευνήσουν διαρρήξεις, ληστείες ή άλλα παρεμφερή, αμιγώς εγκληματικά περιστατικά.

Πύλη προς το έλλογο

Δεκέμβριος 21, 2008 Σχολιάστε

Tου Νικου Γ. Ξυδακη, Η Καθημερινή, 21/12/2008

Δύο εβδομάδες μετά τη Νύχτα του Αγίου Νικολάου με το φόνο του 15χρονου Αλέξη και την πανελλαδική εξέγερση λυκειόπαιδων και άγριας νεολαίας, το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου αρνείται πεισμόνως να αφουγκραστεί οτιδήποτε. Σαν να ζουν σε άλλη χώρα.

Σίγουρα δεν διαθέτουν τα αναλυτικά εργαλεία για να προσεγγίσουν τα καινοφανή υποκείμενα, τις πολυπολικές συγκρούσεις, τους εργαζόμενους νέου τύπου, τους ημιαποκλεισμένους, τους μικροαστούς που εξαθλιώνονται, τη μεσαία τάξη που ξεπέφτει. Οι συζητήσεις για τον βαθύ μετασχηματισμό της εργασίας και της σύστοιχης συνείδησης, για το μετασχηματισμό του λαού σε πλήθος, για τη νέα γενική διάνοια, για την πνευματική υπεραξία, για τους homo sacer λαθρομετανάστες, για τη βιοπολιτική, για την αυξανόμενη ενδοκοινωνική βία, για τη φθορά του δημόσιου χώρου, όλες αυτές οι συζητήσεις που ανάβουν εδώ και πολλά χρόνια, και είναι επείγουσες και αναγκαίες όσο ποτέ, ασφαλώς και δεν βρίσκονται στα ενδιαφέροντα του πολιτικού προσωπικού. Ασφαλώς. Η πολιτική ελίτ της χώρας επιδίδεται μόνο στη δράση: Πώς θα παραμείνει στην εξουσία.

Δεν μπορούν λοιπόν; Ναι. Και δεν θέλουν. Δεν θέλουν να καταβάλουν κανέναν κόπο για να σκεφτούν, πόσω μάλλον για να κατανοήσουν ή να ρισκάρουν δράση άλλη από την καθήλωση στην καρέκλα. Κι όταν ξεσπάσει κρίση; Οταν το πλήθος, που έως τώρα αγνοούσαν ή περιφρονούσαν, πάρει φωτιά από μια σπίθα; Ε, τότε το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να αναζητήσουν έναν φταίχτη εκεί έξω, έξω από τους ίδιους βεβαίως. Ενα εξιλαστήριο θύμα.

Στην περίπτωση των ταραχών, ο φταίχτης ήταν πάντα, στερεότυπα, οι γνωστοί – άγνωστοι, οι κουκουλοφόροι. Στην περίπτωση των σχολικών καταλήψεων και κινητοποιήσεων, φταίχτης ήταν πάντα οι υποκινητές της Αριστεράς. Τώρα, με την Greek Riot των λυκειόπαιδων της μεσαίας τάξης, των γονιών τους, αριστερών, φοιτητών, άγριων, αποκλεισμένων, λούμπεν, τώρα που τσουρουφλίζεται η Ελλάδα από οργή, τώρα που μυριάδες κραυγάζουν «φτάνει πια!», ποιος είναι ο φταίχτης; Η πολιτική ελίτ, κατάκοπη από σκάνδαλα, κορεσμένη από νεποτισμό, αποσυρμένη από την κόλαση του πραγματικού, η ίδια που ανέθεσε τη διαχείριση του κοινωνικού σε ειδικούς φρουρούς, βρίσκεται πια αντιμέτωπη με την κοινωνία. Και αφού δεν αναγνωρίζει καμία δική της ευθύνη, αναζητά υποκινητές, καθοδηγητές και συνοδοιπόρους. Ακριβώς με την ορολογία του Ψυχρού Πολέμου. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σχηματισμός της Αριστεράς, σε οριακή επαφή με τα νεανικά κινήματα των τελευταίων ετών, κυρίως τα φοιτητικά, κλήθηκε να καταδικάσει τους εξεγερμένους συλλήβδην, κυρίως από εισαγγελείς–τηλεαστέρες. Οταν ο ηγέτης του Αλ. Αλαβάνος είπε ζυγισμένα, σαν γονιός, «δεν μπορώ να καταδικάσω ένα παιδί που πετάει μια πέτρα, και δεν είναι επαγγελματίας», μετατράπηκε σε αποδιοπομπαίο τράγο. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποκινεί, υποθάλπει, καθοδηγεί τους σπάστες – ήταν η ετυμηγορία της έξαλλης μιντιόσφαιρας, της πολιτικής ελίτ και του σταλινικού ΚΚΕ, το οποίο συνεπές στην παράδοσή του χαρακτηρίζει προδότες, πράκτορες και προβοκάτορες όποιους ξεφεύγουν από τη χειραγώγησή του – από τον καιρό της ΟΠΛΑ και του Πλουμπίδη, έως τους «προβοκάτορες» του Πολυτεχνείου ’73.

Η πραγματικότητα: Η κομματική Αριστερά δεν είχε καμία ουσιαστική επιρροή στο αυθόρμητο, διάχυτο και άμορφο πλήθος της δεκεμβριανής εξέγερσης. Ωστόσο, μεταξύ των αυτόνομων εξεγερμένων υποκειμένων με πολιτική συνείδηση και της οργανωμένης Αριστεράς πάντα υπήρχε μια άτυπη διαπίδυση, διαπίδυση ιδεολογικών αντιδικιών και αντιπαραθέσεων όμως, και όχι καθοδήγησης. Οι δε σημερινοί διάχυτοι «άγριοι», βάνδαλοι και λούμπεν, δεν επηρεάζονται καν από πολιτικούς αντιεξουσιαστές, πόσω μάλλον από «καθεστωτικούς» αριστερούς.

Η δαιμονοποίηση της Αριστεράς, σε όλο το φάσμα, από τους ευπειθείς πρώην ΚΚΕ–εσωτ. έως τους αναρχικούς, συνιστά απειλή για τα θεμέλια της κοινωνίας. Ο δίαυλος του πολιτικού πρέπει να παραμείνει ανοιχτός· η οργή και η καταστροφική μανία να μετασχηματιστούν έλλογα, να εμπλουτίσουν την πολιτική κοινωνία. Η τυφλή απόρριψη μπορεί να ρίξει το εξεγερμένο πλήθος βαθύτερα στην απελπισία και τον μηδενισμό, απελευθερώνοντας πολύ πιο σκοτεινές δυνάμεις.

Γι’ αυτό το άμορφο πλήθος, η πολυμερής αντιφατική Αριστερά είναι προς το παρόν η μόνη πύλη εισόδου στο έλλογο. Αν κλείσει η πύλη, θα πλημμυρίσει η απόγνωση και η τυφλότης. Και τότε ανάμεσα στις φρουρούμενες επαύλεις της ελίτ και στους λυσσασμένους λούμπεν, θα μείνει ανυπεράσπιστη η απέραντη μεσαία τάξη, και τα παιδιά της με τα χούντις, δηλαδή όλοι μας.