Αρχείο

Archive for the ‘Κασιμάτης Στέφανος’ Category

Ο Καρατζαφέρης και η ανάσα του λύκου

Ιανουαρίου 5, 2010 Σχολιάστε
  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝ Η, Tρίτη, 5 Iανoυαρίου 2010

Στην πολιτική ζωή, από το 1974 κι έπειτα, η μοίρα όσων προβάτων το σκάνε από το μαντρί είναι γνωστή: Τα τρώει ο λύκος, σύμφωνα με τη γνωστότερη ρήση του Ευάγγελου Αβέρωφ – Τοσίτσα. Ωστόσο, ο αείμνηστος Αβέρωφ δεν προσδιόρισε πότε ο λύκος τρώει το πρόβατο. Το απέφυγε και έκανε πολύ σωστά, διότι μπορεί ειδικές συνθήκες να επιτρέψουν στο πρόβατο να επιβιώσει ελεύθερο στη Φύση για κάποιο διάστημα. Το τέλος του, όμως, είναι προδιαγεγραμμένο.

Ως άνθρωπος της πιάτσας (και αυτοδημιούργητος), ο Γιώργος Καρατζαφέρης τα σκέπτεται όλα αυτά από την πρώτη στιγμή της εκλογής του Αντώνη Σαμαρά στην προεδρία της Ν.Δ. Για τον λόγο αυτόν, δεν περιμένει πρώτα να αισθανθεί την καυτή ανάσα του λύκου στον αυχένα και αρχίζει να τρέχει από τώρα. Ξαναθυμήθηκε τη ρητορική της εθνικιστικής αδιαλλαξίας και της συνωμοσιολογίας και έκανε σημαία του το Μεταναστευτικό, ελπίζοντας ότι έτσι θα παρασύρει τη Ν.Δ. στις θέσεις του. Είναι φανερό όμως ότι η πίεση που αισθάνεται πρέπει να είναι μεγάλη, καθώς εκδηλώνονται τα πρώτα συμπτώματα πανικού. Διότι μόνον ως πανικό μπορώ να εκλάβω την τέλεση τρισάγιου στη μνήμη του Αβέρωφ από εκείνον τον πολιτικό αρχηγό, ο οποίος ονειρευόταν τον Ηλία Ψινάκη στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του κόμματος του…

Ο κύριος λόγος της παράστασης του Γ. Καρατζαφέρη ήταν για να έχει τη δυνατότητα στο τέλος να επισημάνει την απουσία του Αντ. Σαμαρά. (Τα ίδια συνήθιζε κάποτε και ο φουκαράς ο Βασίλης Λεβέντης. Οργάνωνε μνημόσυνα του Γεωργίου Παπανδρέου, ώστε να μπορεί μετά να επικρίνει την απουσία των απογόνων του από την τελετή…) Η στήλη είναι σε θέση να γνωρίζει ότι η οικογένεια Αβέρωφ είναι πολύ ενοχλημένη από την στάση του Γ. Καρατζαφέρη την οποία χαρακτηρίζει «καπήλευση». Η ενόχλησή της, βέβαια, ουδόλως ενοχλεί τον Γ. Καρατζαφέρη. Τώρα έχει σοβαρότερα πράγματα να κάνει. Τρέχει για τη σωτηρία του σαρκίου του…

Πάντως, για να μην τον αδικώ, υπήρχε και κάτι θετικό στην άτεχνη προσπάθεια του Γ. Καρατζαφέρη να ταυτισθεί με τον Αβέρωφ: Στις δηλώσεις που έκανε, χαρακτήρισε τον Αβέρωφ «μέγα δάσκαλο». Χωρίς πλήρη επίγνωση της σημασίας των λόγων του, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ έκανε τη μεγαλύτερη φιλοφρόνηση που μπορεί να κάνει κάποιος σε ένα δάσκαλο. Διότι όταν ο τελευταίος της τάξης, αυτός που δεν προβιβάστηκε, παραδέχεται τη μεγαλοσύνη του δασκάλου, τότε ο εκπαιδευτικός έχει κάνει άριστα τη δουλειά του…

  • Aut Caesar aut nihil

Σημαίνει «ή Καίσαρα ή τίποτα» και ήταν το motto που είχε επιλέξει ο Καίσαρ Βοργίας για το οικόσημό του. Αραγε εκφράζει και τα σχέδια της Ντόρας για το μέλλον της; Ορισμένοι από τους δορυφόρους της –οι λιγότερο σοβαροί– αυτό υποστηρίζουν και αφήνουν να εννοηθεί είτε ότι η Ντόρα θα επιδιώξει να καταστεί πόλος εσωκομματικής αντιπολίτευσης είτε ότι –σαν άλλος Κοριολανός– θα γυρίσει την πλάτη στη Ρώμη και θα αναζητήσει έναν καλύτερο κόσμο κάπου άλλου…

Να με συγχωρείτε, αλλά αυτά είναι μπούρδες! Κυκλοφορούν στη δημοσιογραφική αγορά, επειδή μάλλον απηχούν τους ευσεβείς πόθους εκείνων που τα διαδίδουν (ανησυχώντας για το άδηλο μέλλον τους…) παρά τις πραγματικές σκέψεις της Ντόρας. Ο λόγος είναι ότι αν ξεκινήσει αντάρτικο, όσο ο Αντ. Σαμαράς εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει στα μάτια των περισσοτέρων ψηφοφόρων την ελπίδα ανάκαμψης της Ν.Δ., η κίνηση θα ισοδυναμεί με επανάληψη του λάθους που της κόστισε την εκλογή, ιδίως μάλιστα εφόσον δεν υπάρχει σοβαρή αιτία για να διαφοροποιηθεί. Το μόνο που θα μπορούσε να πετύχει με κάτι τέτοιο θα ήταν να επιβεβαιώσει όλους εκείνους που προτίμησαν τον Σαμαρά και καταψήφισαν την ίδια. «Τα μεγάλα κόμματα δεν αυτοκτονούν», είχε πει το 1995 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, όταν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ετοιμάζονταν να εκλέξουν τον διάδοχο του Ανδρέα Παπανδρέου στην πρωθυπουργία. Ας μου επιτραπεί να προσθέσω ότι, ακόμη σπανιότερα, αυτοκτονούν οι πολιτικοί – ανεξαρτήτως μεγέθους…

  • Στο γραφικό Μουλάτσι

«Ο εκ Μουλατσίου ορμώμενος υποψήφιος». Ετσι είχε αναφερθεί στον Δημήτρη Αβραμόπουλο ο μακαρίτης Ευάγγελος Γιαννόπουλος, όταν ο πρώτος έγινε γνωστός στο πανελλήνιο με την υποψηφιότητά του στον δήμο Αθηναίων. Δεν το είχε εκστομίσει με υποτιμητική διάθεση ο Ευ. Γιαννόπουλος, αφού ήταν ο ίδιος υπερήφανος για την αρκαδική καταγωγή του, αλλά ήταν επίσης και αρκετά παλιός για να θυμάται ότι το Ελληνικό Αρκαδίας μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες λεγόταν Μουλάτσι.

Εκεί, στο «εξελληνισμένο» Μουλάτσι, το θέλησε η τύχη να περάσουν την Πρωτοχρονιά τους ο Γιώργος Παπανδρέου και το επιφανέστερο τέκνο του Μουλατσίου ο Δ. Αβραμόπουλος. Εγινε μάλιστα και σύντομη συνάντηση μεταξύ τους – στο πλαίσιο, προφανώς, του λεγόμενου πολιτικού πολιτισμού. Φυσικό ήταν. Από τη στιγμή όπου ο Δ. Αβραμόπουλος πληροφορήθηκε την άφιξη στο χωριό της μητέρας του, η συνάντηση με τον πρωθυπουργό ήταν πλέον ζήτημα χρόνου. Οσοι τον γνωρίζουν, ξέρουν ότι, ακόμη και αν ο Δημήτρης βρισκόταν στην Αθήνα, δεν θα άφηνε την ευκαιρία να περάσει. Θα εξηγούσε, κατ’ αρχάς, στη σύζυγό του ότι θα απουσιάσει για δυο – τρεις ώρες. Επειτα θα νοίκιαζε ελικόπτερο, το οποίο θα τον μετέφερε κάπου πολύ κοντά στο Ελληνικό. Εκεί, θα άλλαζε τα ρούχα του και, μεταμφιεσμένος σε μαυροντυμένη και τσεμπεροφόρα γιαγιά, θα έμπαινε απαρατήρητος στο χωριό. Τα υπόλοιπα –η τυχαία συνάντηση με τον Γιώργο κ.λπ.– για τον Δημήτρη είναι παιχνιδάκι. Σε τρεις ώρες το αργότερο, θα είχε επιστρέψει στη Ν. Κηφισιά και όλοι στο σπίτι του θα έμεναν με την εντύπωση ότι είχε πεταχτεί ώς το Σύνταγμα, για να δει κάποιον φίλο του…

Advertisements

Δεξιά με ολίγη από «κοινωνιστικές αντιλήψεις»

Νοέμβριος 28, 2009 Σχολιάστε
  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 27/11/2009

Από την αρχή της εβδομάδας, έχει προστεθεί στην ατζέντα του προεκλογικού διαλόγου και το κριτήριο της επιλογής εν δυνάμει πρωθυπουργού, όχι απλώς του επόμενου αρχηγού της Ν.Δ. Ηταν φυσικό να ακολουθήσει, από πλευράς των πρωτοπαλίκαρων του κάθε υποψηφίου, η συνήθης «ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών», που ευνόησε την παραγωγή πομφολύγων. Φερ’ ειπείν, ο Κόκκινος Πάνος Παναγιωτόπουλος (γνωστός και ως Κόκκινος Ζάχου, λόγω Μυκόνου) υποστήριξε ότι «η περισσότερο κοινωνιστική αντίληψη του Σαμαρά για την οικονομία μπορεί να διεμβολίσει καλύτερα τον χώρο του κέντρου και του ΠΑΣΟΚ».

Κατ’ αρχάς, γιατί «κοινωνιστική»; Πες το, βρε αδελφέ, σοσιαλιστική να καταλάβει και ο κόσμος, αφού αυτό εννοείς! Αντιπαρέρχομαι το πώς είναι δυνατόν σε ένα σοβαρό δεξιό κόμμα να συμβαδίζουν «κοινωνιστικές» (σοσιαλιστικές) αντιλήψεις για την οικονομία με την επιδίωξη της επιστροφής στην ιδεολογική καθαρότητα και μένω στο ερώτημα κατά πόσον θα ήταν χρήσιμη για τη χώρα μια κυβέρνηση Σαμαρά, η οποία θα βασίζεται και στις ψήφους των «κοινωνιστών». Θα μπορούσε, λ.χ., ευκολότερα από τις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή ή τη σημερινή κυβέρνηση Παπανδρέου να προωθήσει τα επώδυνα, πλην απαραίτητα, μέτρα για τη δημοσιονομική εξυγίανση; Πολύ αμφιβάλλω. Η πορεία των κυβερνήσεων Καραμανλή, αλλά και οι έως τώρα ενδείξεις για την κυβέρνηση Παπανδρέου, δείχνουν ότι οι πλειοψηφίες που κερδίζονται με την καθιερωμένη συνταγή της πολυσυλλεκτικότητας δένουν τα χέρια εκείνων που τις κερδίζουν. Με την οικονομία μας στα πρόθυρα της πτώχευσης, κυβερνήσεις που υπόσχονται «κάτι ευχάριστο για όλους» δεν μπορούν πλέον να προσφέρουν τίποτε. Μια ακόμη τέτοια κυβέρνηση δεν θα ήταν χρήσιμη σε κανέναν άλλον παρά στον εαυτό της.

Aλλά, εν πάση περιπτώσει, ο τ. βουλευτής της Ν.Δ. Αναστάσιος Καραμάριος, άνδρας απείρως σοφότερος εμού, ο οποίος τώρα δίνει τον αγώνα τον καλό υπέρ του Αντώνη στην ακριτική Δωδεκάνησο, θα με επέπληττε δριμέως για την επιμονή μου να δίνω περισσότερη σημασία στα οικονομικά μεγέθη παρά στα «οράματα». Οπως είπε, ερωτηθείς για την οικονομία, «Μα τα ελλείμματα είναι διαχρονικά από το 1821! Εμείς καταρρεύσαμε εξαιτίας συμπεριφορών». Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει! Το τραγουδούσαν οι ηρωικοί πρόγονοι μας για να εμψυχωθούν, αλλά εμείς δυστυχώς το πιστέψαμε…

  • Ο ξανθός με την Ντόρα

Μιλούσε αργά, με έναν τρόπο που έδινε την εντύπωση ότι δυσκολευόταν ψυχολογικά με αυτά που έλεγε. Αλλά κι εγώ (υποθέτω και πολλοί άλλοι), παρακολουθώντας τον Γιάννη Ιωαννίδη από την τηλεόραση να εκδηλώνεται υπέρ της Ντόρας, δυσκολευόμουν να πιστέψω αυτά που άκουγα, δεδομένου ότι ο βουλευτής της Α΄ Θεσσαλονίκης είναι άνθρωπος πολύ θρήσκος, οι δε απόψεις του στα λεγόμενα εθνικά θέματα ανήκουν μάλλον στον 19ο αιώνα. Κατόπιν τούτου, περιττεύουν οι ανησυχίες για την εξέλιξη του Μακεδονικού σε περίπτωση εκλογής της Ντόρας, καθώς είναι γνωστό ότι ο Γιάννης Ιωαννίδης επικοινωνεί προσωπικώς με τον Θεό.

Οσον αφορά τον λόγο για τον οποίο ο τ. υφυπουργός Αθλητισμού δεν επέλεξε να στηρίξει τον πολιτικό προϊστάμενό του στο υπουργείο Πολιτισμού (με του οποίου τις ιδέες ταιριάζει περισσότερο), αναρωτιέμαι μήπως οφείλεται στο γεγονός ότι είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον Αντώνη Σαμαρά ως υπουργό…

  • Υποθέσεις…

Αραγε, ποιον θα ψήφιζε πρόεδρο της Ν.Δ. ο Γιώργος (μεταμφιεσμένος ώστε να μην τον πάρουν είδηση) αν είχε τη δυνατότητα να μετάσχει μυστικά στην ψηφοφορία; Η εύκολη απάντηση είναι τον Αντώνη, διότι υπήρξαν συμφοιτητές και συγκάτοικοι στην Αμερική· και είναι η εσφαλμένη απάντηση. Η σωστή είναι ότι, βεβαίως, θα ψήφιζε τον Αντώνη, επειδή όμως αυτή είναι η επιλογή που αρμόζει στις ιδέες του Γιώργου. Θα ενθυμείστε ασφαλώς ότι, μέσα στην πρώτη εβδομάδα μετά τη νίκη του στις εκλογές, σε τρεις διαφορετικές περιστάσεις, ο Γιώργος προέτρεψε τους υπουργούς του να συμπεριφερθούν στην εξουσία ως αντιεξουσιαστές. Για τους γνωρίζοντες την πρόσφατη ιστορία, λοιπόν, δεν χωρεί αμφιβολία ότι ο Αντώνης είναι ο κατ’ εξοχήν αντιεξουσιαστής – αποδεδειγμένα!

  • Της μοίρας

Η ατμόσφαιρα του δείπνου είχε κάτι απροσδιόριστο που θύμιζε Bostonian establishment, ίσως λόγω της παρουσίας συγγενούς του Αντώνη Σαμαρά. Αναπόφευκτα, ερωτήθηκε κάποια στιγμή, αν πιστεύει ότι ο Αντώνης θα κερδίσει την εκλογή. Εκείνος έμεινε σιωπηλός για λίγο, κοίταξε το πιάτο, έπειτα έκανε ένα μορφασμό που σήμαινε «για φαντάσου!» και είπε: «Δυστυχώς, είναι καταδικασμένος να κυβερνήσει αυτή τη χώρα». Φυσικά, κατέκτησε τους συνδαιτυμόνες του με τέτοια αίσθηση του χιούμορ!

  • Για τη φουκαριάρα…

«Μιλώ για μια ενιαία κεντροδεξιά παράταξη, μεγάλη, λαϊκή, πατριωτική, όπου οι έννοιες πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, νεολαία δεν θα προκαλούν ντροπή αλλά περηφάνια». Ετσι περιγράφει τη Ν.Δ. των ονείρων του ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. Τουλάχιστον όμως, αυτός έχει το θάρρος και το λέει! Οχι σαν κάτι άλλους που ντρέπονται να το πουν…

Ο αποχαιρετισμός του Κώστα Καραμανλή

Οκτώβριος 20, 2009 Σχολιάστε
  • Tου Στεφανου Κασιματη, Η Καθημερινή, 20/10/2009

Ολοι ανταποκρίθηκαν στη συγκίνηση του Κώστα Καραμανλή, στη χθεσινή ομιλία του προς τη νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα της Ν.Δ., ομιλία η οποία ήταν στην πραγματικότητα ο αποχαιρετισμός του. Εμφανέστερη όλων όμως ήταν η ανταπόκριση του τ. υφυπουργού Χρήστου Ζώη, ο οποίος πλάνταξε στο κλάμα. Περιέργως, ο πασίγνωστος για τη συναισθηματικότητά του Προκόπης Παυλόπουλος δεν ξέσπασε σε γόους, όπως όλοι προεξοφλούσαν – ίσως ο γιατρός του είχε χορηγήσει προηγουμένως ηρεμιστικά, ώστε να αντεπεξέλθει στη δοκιμασία. Σημειωτέον, ότι είχε καθήσει αριστερά της Ντόρας, ενώ δεξιά της ήταν καθισμένος ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης. Δεδομένου ότι η οικογένεια Βαρβιτσιώτη είχε καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη του απελθόντος αρχηγού, ο δε Προκόπης υπήρξε στυλοβάτης της πρωθυπουργίας του, το μήνυμα της εικόνας ήταν σαφές: «Ο Βασιλεύς απέθανε. Ζήτω η Βασίλισσα!»

  • Sic transit…

Στη διάρκεια της ομιλίας του, ο τέως πρωθυπουργός αναζήτησε κάποια στιγμή το ποτήρι με το νερό, που πάντα ανανεώνεται στο βήμα για κάθε ομιλητή, αλλά δεν του είχαν φέρει. Στράφηκε στον υπάλληλο που είχε τη σχετική ευθύνη και αστειεύθηκε: «Είπαμε ότι φεύγω! Αλλά ούτε ένα ποτήρι νερό δεν δικαιούμαι;»

  • Ξανθή, αγαπημένη Παναγιά

Η Ελίζα Βόζενμπεργκ δεν έκανε τον σταυρό της, ανεβαίνοντας για πρώτη φορά στο βήμα της Βουλής, όπως ίσως θα ήταν το φυσικότερο. Τον έκανε αφού είχε ανεβεί, ώστε να δοθεί η δυνατότητα στα όργανα της Ιστορίας (εν προκειμένω, τους φωτογράφους…) να καταγράψουν τη δημόσια επίδειξη ευλάβειας για την αιωνιότητα. Ηταν μια επίδειξη αντίστοιχη της σύντομης προσευχής με την οποία κάθε μέλος της Ιρανικής Εθνοσυνέλευσης ξεκινά την ομιλία του προς το Σώμα. Περιμένω τον Δεκαπενταύγουστο, να τη δούμε ανάμεσα σε Τσιγγανοπούλες, καθώς θα ανεβαίνει με τα τέσσερα να προσκυνήσει την Παναγιά της Τήνου.

Δεν χωρεί αμφιβολία ότι εφόσον πολιτεύεται «για του Χριστού την πίστη την αγία», η κ. Βόζενμπεργκ έχει ταχθεί με την πλευρά του Αντώνη Σαμαρά. Γιατί όχι, όμως, με τον Δημήτρη «δεν κλέψαμε» Αβραμόπουλο, του οποίου υπήρξε εκπρόσωπος επί εποχής ΚΕΠ, ίσως αναρωτηθείτε. Μα, ακριβώς επειδή υπήρξε συνεργάτις του! Υπάρχει σοβαρότερος λόγος;

  • Παλιές πίκρες

Για τον ίδιο λόγο, ούτε ο Νικήτας Κακλαμάνης υποστηρίζει τον Αντώνη Σαμαρά, του οποίου υπήρξε στενός συνεργάτης στην «Πολιτική Ανοιξη». Βλέπετε, όταν ο Α. Σαμαράς έβαλε πλώρη για τη Ν.Δ., θέλησε να χρησιμοποιήσει τον δημοφιλή και επικοινωνιακό Ν. Κακλαμάνη ως οιονεί προίκα για τον δικό του γάμο. Γιατί όμως ο ευέλικτος Κακλαμάνης να δεχθεί τον ρόλο της προίκας, ενώ μπορούσε να είναι ο ίδιος η νύφη; Ετσι μεθόδευσε μόνος του την επάνοδο στη Ν.Δ. και, το 2000, διεκδίκησε την επανεκλογή του στην Α΄ Αθηνών. Τότε, ο Α. Σαμαράς χρησιμοποίησε την επιρροή του στον κόσμο της Ν.Δ. για να δυσκολέψει την επανεκλογή τού άλλοτε φίλου και συνεργάτη. Αυτός όμως τα κατάφερε και, αφού έκανε υπομονή για αρκετά χρόνια, τώρα ανταποδίδει στον Α. Σαμαρά τα δέοντα: Εχει συνταχθεί με την Ντόρα…

  • Παιδιαρίσματα

Φαντασθείτε ότι κάνετε συνέντευξη με έναν υποψήφιο για μια επαγγελματική θέση και, καθώς διαβάζετε το βιογραφικό του, με έκπληξη βλέπετε ότι περιλαμβάνει και μια καταδίκη για κάποιο αδίκημα. «Τι βλέπω, έχετε καταδικασθεί;», τον ρωτάτε δήθεν άνετα και ανέμελα. «Ναι», απαντά, «αλλά δεν ήταν κάτι κακό, αλλιώς δεν θα έβαζα στο βιογραφικό μου». Πώς θα αντιδρούσατε; Εγώ, πάντως, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα γέλια μου όταν ο Δημήτρης Αβραμόπουλος έδωσε μια ανάλογη απάντηση, όταν τον ρώτησαν αν η ίδρυση του ΚΕΠ ήταν λάθος του: «Οχι δεν ήταν. Αλλιώς δεν θα το έβαζα στο βιογραφικό μου»…

  • Αδηλο μέλλον

Είναι αυτό που τον απασχολεί περισσότερο: το μέλλον του, δηλαδή σε ποιο στάδιο δόξης θα διαπρέψει μετά τη Νομαρχία Θεσσαλονίκης. Προς τούτο, πληροφορούμαι ότι ο υποψήφιος πρόεδρος της Ν.Δ. Παναγιώτης Ψωμιάδης έκανε κρούση προς τη πλευρά της Ντόρας, με την πρόθεση -ενδεχομένως- να διερευνήσουν τον βαθμό της ταύτισης των συμφερόντων του. Δυστυχώς, για τον ίδιο, η κυρία του έδωσε πόρτα. Λαϊκιστής στο έπακρο, αναχρονιστικός παράγων στην εξέλιξη της ταυτότητας της Ν.Δ., πονηρός, αυτόνομος και δημοσιοσχετίστας μέχρι σημείου φαιδρότητας, ο Π. Ψωμιάδης υποψιάζομαι ότι συντόμως θα ολοκληρώσει το πέρασμα του από τη σκηνή…