Αρχείο

Archive for the ‘Κράτος’ Category

Ημερίδα με θέμα «Κράτος & Διαφθορά»

Απρίλιος 10, 2009 Σχολιάστε

Με την ομιλία του προέδρου της «Διεθνούς Διαφάνειας Ελλάς» άνοιξαν στο Ζάππειο οι εργασίες Ημερίδας με θέμα: «Κράτος & Διαφθορά: Πως θα πετύχουμε την εφαρμογή των νόμων».

Στην ομιλία του ο κ. Μπακούρης επισήμανε – μεταξύ άλλων – ότι στην Ελλάδα είναι πολλές οι περιπτώσεις νομιμοποίησης της παρανομίας, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Εδώ τακτοποιούνται τα αυθαίρετα και οι ημιυπαίθριοι όταν στην Ισπανία γκρεμίζονται».

Στο πλαίσιο της ημερίδας, εκτός από τον κ. Μπακούρη θα μιλήσουν επίσης ο πρόεδρος της GRECO Drago Kos, o αντιπρόεδρος της Transparency International Akere Mouna, και ο Επίτροπoς της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση Σταύρος Δήμας.

  • Παυλόπουλος: «Η διαφθορά αποτελεί παθογένεια»

«Η διαφθορά αποτελεί, αναμφισβήτητα, ένα από τα σοβαρότερα φαινόμενα παθογένειας κατά την ενάσκηση της εξουσίας, το οποίο πλήττει την αποτελεσματική λειτουργία των θεσμών, αποσταθεροποιεί τις σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ κράτους- πολίτη και υπονομεύει κάθε προοπτική ανάπτυξης και προόδου», επεσήμανε ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος, μιλώντας σε ημερίδα που οργάνωσε η «ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΕΛΛΑΣ» με θέμα «Κράτος και Διαφθορά: Πώς θα πετύχουμε την εφαρμογή των νόμων».

Ο κ. Παυλόπουλος ανέφερε ότι «η ανάπτυξη των θυλάκων της διαφθοράς προϋποθέτει απουσία ή μη τήρηση κανόνων διαφάνειας και χρηστής διοίκησης και οδηγεί στην επικράτηση της αυθαιρεσίας» και πως τελικά η διαφθορά αποτελεί εχθρό για τη δημοκρατία, γιατί υποσκάπτει τα δομικά της θεμέλια και όχι μόνο την ποιότητα της». Όπως είπε «η διαφθορά λειτουργεί ως διαλυτικό οξύ στα θεμέλια της δημοκρατίας».

Εξ άλλου ο υπουργός Εσωτερικών σημείωσε πως η τεχνολογία και η αλματώδης εξέλιξη της μπορεί να βοηθήσει στην καταπολέμηση της ανομίας, αλλά παράλληλα δημιουργεί «υποδόριους κινδύνους για τη διαφάνεια και τη Δημοκρατία και προσφέρει «καλές υπηρεσίες» ιδίως στην παραοικονομία, το παραεμπόριο, το ηλεκτρονικό έγκλημα και όλες εκείνες τις μορφές αδιαφανών συναλλαγών που αναζητούν, συχνά, συνενόχους στην κρατική μηχανή».

Ο κ. Παυλόπουλος επεσήμανε πως στην ανομία συμβάλει η έλλειψη διατάξεων, η κακή ποιότητα των νομοθετικών ρυθμίσεων, η ύπαρξη αποσπασματικών νόμων (που αλληλοαναιρούνται) και η ύπαρξη νόμων που αλληλοκαλύπτονται και οδηγούν στην αναποτελεσματικότητα και συμπλήρωσε πως «ανομία είναι και η κακή εφαρμογή του νόμου».

Επιπλέον, ο κ. Παυλόπουλος σημείωσε πως χρειάζονται λίγοι μηχανισμοί ελέγχου με οριοθετημένες αρμοδιότητες και τα μέσα για να λειτουργήσουν (τόσο τα δικονομικά μέσα όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό), με καλό συντονισμό μεταξύ τους. Ενδεικτικά ανέφερε πως «σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Σώματος Επιθεωρητών Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης για το 2008, το Σώμα, με τα μέσα που του δόθηκαν και τις εντολές που έλαβε, έφθασε μόνο το 2008, δηλαδή σ’ ένα χρόνο, να κάνει 845 ελέγχους, όταν μεταξύ 1998-2003 έγιναν συνολικά μόλις 376 έλεγχοι».

  • Βενιζέλος: Η κρίση είναι συνολική

Από την πλευρά του, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος τόνισε ότι το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο οικονομικό και δεν έχει να κάνει μόνο με τη διεθνή κρίση, αλλά είναι πολυσύνθετο, πολυεπίπεδο και καθολικό, καθώς η κρίση είναι συνολική, κρίση ηθική και κρίση των πολιτικών θεσμών.

Ο κ. Βενιζέλος τόνισε πως το συμφέρον (στα υψηλά κλιμάκια) και η άναγκη (στα μεσαία και χαμηλά) γεννούν την αδιαφάνεια και τη διαφθορά. Η αλλαγή που χρειάζεται, όπως εξήγησε, είναι να αντιληφθούν οι πολίτες, αλλά και οι διοικούντες ότι το νόμιμο συμφέρει και μόνο έτσι μπορεί να αλλάξει η κατάσταση. Όπως τόνισε υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθεί ένα κίνημα πολιτών κατά της διαφθοράς, όχι μόνο γιατί είναι ηθικό, αλλά γιατί συνδέεται με την οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας και ανέφερε ως παράδειγμα το καταναλωτικό κίνημα, μέσα από το οποίο ο καταναλωτής έχει απτό συμφέρον (καλύτερα προϊόντα, χαμηλότερες τιμές) το οποίο και προωθεί.

  • Γ. Αλαφούζος: «Οι πολιτικοί διαχειρίζονται την εξουσία ως προσωπική τους ιδιοκτησία»

Στη συνέχεια το λόγο έλαβε ο επιχειρηματίας Γιάννης Αλαφούζος, ο οποίος πρότεινε στο επόμενο συνέδριο της οργάνωσης με θέμα τη διαφθορά και το κράτος να προστεθεί και ο όρος «υποκρισία» και αναφέρθηκε σε τρεις νόμους που θέσπισαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για τα ΜΜΕ. Ειδικότερα αναφέρθηκε στο νόμο Βενιζέλου, ο οποίος, όπως είπε ο κ. Αλαφούζος, «θέσπισε αδιαφανείς κανόνες για την ενίσχυση επιχειρηματικών συμφερόντων στα ΜΜΕ», στο νόμο Ρέππα, που «θέσπισε το προσωρινό καθεστώς νόμιμης λειτουργίας, που λειτουργεί εδώ και 12 χρόνια» και σε νόμο του 2005, με τον οποίο «νομιμοποιήθηκαν ραδιοφωνικοί σταθμοί με μοναδικό κριτίριο το αν λειτουργούσαν παράνομα στις 31 Δεκεμβρίου 2004».

Ο κ. Αλαφούζος κατηγόρησε τους πολιτικούς για τη διαφθορά που επικρατεί, καθώς, όπως είπε, «οι πολιτικοί διαχειρίζονται την εξουσία ως προσωπική τους ιδιοκτησία». Μάλιστα ανέφερε ως παράδειγμα τις διαφορετικές διαδικασίες που έχουν προωθήσει για την απονομή δικαιοσύνης, όταν κατηγορούνται για κάποιο αδίκημα (νόμος περί ευθύνης υπουργών). Επιπλέον, σημείωσε πως υπάρχει ανάγκη για αλλαγή του πολιτικού δυναμικού της χώρας.

Απαντώντας στις επισημάνσεις του κ. Αλαφούζου, ο κ. Βενιζέλος εξήγησε πως ο νόμος περί ευθύνης υπουργών έχει θεσπιστεί για να αποφευχθούν φαινόμενα ρεβανσισμού από την εκάστοτε επόμενη κυβέρνηση, προκειμένου να διασφαλιστεί η εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος, ενώ για τους νόμους σχετικά με τα ΜΜΕ τόνισε πως οι αναφορές του κ. Αλαφούζου ήταν μεμονωμένες και σημείωσε πως πολλές φορές μια κυβέρνηση έρχεται να διευθετήσει καταστάσεις που αποτελούν ουσιαστικά τετελεσμένα. Σχετικά με την αλλαγή πολιτικού προσωπικού, ο κ. Βενιζέλος σημείωσε πως δεν υπάρχουν περιορισμοί για τις υποψηφιότητες στις εκλογές και κάλεσε τους παρευρισκόμενους ομιλητές αν το επιθυμούν να συμμετάσχουν, για να «βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. [www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ]

Advertisements

Ο φόνος και το ξέσπασμα

Δεκέμβριος 28, 2008 Σχολιάστε

Του Χαριδημου Κ. Τσουκα *, Η Καθημερινή, 28/12/2008

Ακόμα και για μια χώρα εθισμένη στην υπερβολή, η κοινωνική αναταραχή που προκάλεσε ο φόνος του εφήβου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από αστυνομικό, στα Εξάρχεια, ήταν πρωτοφανής. Πώς εξηγείται; Δύο παράγοντες πρέπει να ληφθούν, καταρχήν, υπόψη: η δύναμη του τυχαίου γεγονότος και η ιστορική έλλειψη εμπιστοσύνης σε βασικούς κρατικούς θεσμούς, ιδιαίτερα την Αστυνομία.

Ο καθένας θα μπορούσε να είναι στη θέση του Αλέξανδρου. Ούτε ταραχές υπήρχαν στα Εξάρχεια εκείνες τις μέρες ούτε ο μαθητής μετείχε σε βίαιες πράξεις κατά της Αστυνομίας. Τυχαία ήταν εκεί. Ο τυχαίος φόνος σοκάρει ιδιαίτερα γιατί μας καταλαμβάνει απροετοίμαστους – δεν διαθέτουμε έτοιμα σχήματα να τον ερμηνεύσουμε. Το γεγονός του τραγικού θανάτου, ιδιαίτερα όταν μεταδίδεται δραματοποιημένο από τα ΜΜΕ, δημιουργεί ένα κοινό για όλους σημείο αναφοράς, μας κάνει συμμέτοχους στην τρωτότητα της ύπαρξης, νιώθουμε παρόμοια συναισθήματα.

Τι νιώσαμε; Σοκ, απορία, οργή. Αυτά τα συναισθήματα διακατείχαν πολλούς νέους, ιδιαίτερα όσους ξεχύθηκαν στους δρόμους των ελληνικών πόλεων το Σαββατόβραδο του φόνου, την Κυριακή και τη Δευτέρα, όταν το σοκ ήταν νωπό και οι διαμαρτυρίες αυθόρμητες. Οι νέοι που συμμετείχαν σε εκείνες τις εκδηλώσεις εξέφρασαν πένθος, θυμό, ακόμη και μίσος. Εναντίον τίνος; Κατά της Αστυνομίας και εναντίον αυτών που συμβολίζει η Αστυνομία – τη δημόσια τάξη, την κρατική εξουσία, και, συνεκδοχικά, την κοινωνική οργάνωση που υπηρετεί η κρατική εξουσία. Το χρόνιο ελλαδικό έλλειμμα εμπιστοσύνης στο κράτος και τους θεσμούς εμφανίστηκε, σε πλήρη ανάπτυξη, ξανά.

Τα συνθήματα στους τοίχους της Αθήνας ήταν αποκαλυπτικά: «Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη»· «6/12/08 – Αυτή η ημερομηνία θα γραφεί με αίμα μπάτσων»· «Αλέξη μη φοβάσαι, είμαστε μαζί σου. Αυτό το κωλοκράτος θα πέσει προς τιμήν σου». Μια μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου ομολόγησε: «Πέθανε σας λέω – εκδίκηση. […] Σπάστε τα όλα. Σπάστε, σπάστε να γίνει η Αθήνα μαύρη σ’ ένα βράδυ. Να μην υπάρχει τίποτα αύριο. Να ξεκινήσουν όλα από το μηδέν» («Ελευθεροτυπία», 9/12/2008). Ενα τέτοιο «κωλοκράτος» δεν μπορεί παρά να εδράζεται σε μια σάπια κοινωνική οργάνωση: «Η δημοκρατία σας βρωμάει δακρυγόνο», «Να καεί, να καεί το μπου…λο η Βουλή», «Τα πλούτη τους είναι το αίμα μας».

Αυτή η μηδενιστική στάση, υποβοηθούμενη από την εύκολη προσφυγή σε βίαιες μορφές διαμαρτυρίας που παραδοσιακά χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις κοινωνικών ομάδων, οδήγησε σε επιθέσεις κατά Αστυνομικών Τμημάτων, δημοσίων κτιρίων και «αντιπαθών», στην παρούσα συγκυρία, εταιρειών όπως οι τράπεζες. Σε ένα τέτοιο κλίμα, οι ομάδες των εκ συστήματος καταστροφολάγνων ολοκλήρωσαν τον κύκλο της βίας με πυρπολήσεις και λεηλασίες ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας.

Τι εξηγεί τη μηδενιστική έκρηξη; Προσέξτε τα συνθήματα των διαδηλωτών και τα γκράφιτι στους τοίχους. Χαρακτηρίζονται από «έμμεση διαλογικότητα» – ο λόγος τους αρθρώνεται σε συνάφεια με τον περιβάλλοντα λόγο. Οι αστυνομικοί είναι «μπάτσοι», το κράτος είναι «κωλοκράτος», η δημοκρατία «βρωμάει», η Βουλή είναι «μπου…λο», οι επιχειρήσεις μάς ρουφάνε το «αίμα». Η έλλειψη εκτίμησης σε θεσμούς είναι διάχυτη. Σας θυμίζει κάτι αυτός ο λόγος; Ετσι, λίγο – πολύ, ίσως πιο κόσμια (αν και δεν είμαι σίγουρος…), δεν μιλάμε οι περισσότεροι στην καθημερινότητά μας; Ετσι δεν αισθανόμαστε για τους θεσμούς της χώρας; Οι νέοι επιστρέφουν με αιχμηρή και απροσχημάτιστη ευθύτητα τον τύπο λόγου στον οποίο είναι εκτεθειμένοι στον κόσμο των μεγάλων.

Εμείς οι μεγάλοι γιατί μιλάμε τόσο απαξιωτικά για τη χώρα; Γιατί έτσι, κυρίως, νιώθουμε. Διότι ζούμε σε μια ευρωπαϊκή χώρα με σχεδόν τρικοκοσμικό δημόσιο βίο: μια χώρα που παράγει συστηματικά χαμηλή ποιότητα ζωής, αναξιοπρέπεια, ευνοιοκρατία, σκάνδαλα, και διαφθορά. Πώς να αισθανθείς στη χώρα του Μαγγίνα και του Κεφαλογιάννη, του Βουλγαράκη και του Εφραίμ, του Τσουκάτου, της «Μίζενς» και της «Μιζοκόμ»; Τι να νιώσεις όταν βλέπεις γενικευμένη αυθαιρεσία, απίστευτη ατιμωρησία, διαβρωτικό κομματισμό, κι ένα ανυπόληπτο κράτος;

Τα περισσότερα προβλήματα, βέβαια, δεν είναι καινούργια αλλά επιτείνουν χρόνια προβλήματα, τα οποία το πολιτικό σύστημα αποδεδειγμένα δεν θέλει να αντιμετωπίσει. Το καινούργιο είναι ότι, τα τελευταία τρία χρόνια, η συσσώρευση των προβλημάτων μεγάλωσε την απογοήτευση και παρόξυνε τις αντιδράσεις. Η δυσάρεστη ατμόσφαιρα διαποτίζει το λόγο των νέων μέσα από τον κυρίαρχο λόγο των μεγάλων – τις εφημερίδες, τα ΜΜΕ, τις συζητήσεις στην οικογένεια, τις κουβέντες στο πόδι. Κυριαρχεί η απαξίωση, η αηδία, η κατήφεια, η ιδιώτευση και η μοιρολατρία.

Και οι «διεκδικήσεις» των νέων; Οι αυθόρμητες διαμαρτυρίες των τριών πρώτων ημερών δεν περιείχαν διεκδικήσεις, μόνο θυμό και οργή για «το κράτος που δολοφονεί». Οι «διεκδικήσεις» προέκυψαν εκ των υστέρων, με την οικειοποίηση του αυθόρμητου νεανικού λόγου από κόμματα και οργανωμένους φορείς. Η γενικευμένη «αντίσταση» (και τα συνοδευτικά αιτήματα) προβλήθηκε αναδρομικά, σε μια προσπάθεια να εκλογικευτεί η αυθόρμητη διαμαρτυρία. Προβάλλοντας πάνω του τα «αιτήματα» που «θα έπρεπε» να έχει, το ξέσπασμα μεταποιήθηκε σε «κίνημα». Η διαδικασία της εκλογίκευσης είναι ρευστή και συνιστά η ίδια ένα διακύβευμα.

Ο Αλέξανδρος ήθελε απλώς να πιει μια μπίρα με τους φίλους του στα Εξάρχεια, τίποτα παραπάνω. Το τραγικό είναι ότι «χρειαζόμασταν» το θάνατό του για να φωνάξουμε δυνατά για όλα αυτά που χρόνια μας πνίγουν. Το δράμα της χώρας είναι η αυτο-καταστροφική μανία που συχνά την καταλαμβάνει: «χρειάζεται» αίμα αθώων, «εμφυλιοπολεμικό» κλίμα, και καταστροφές περιουσιών για να ταρακουνηθεί το σάπιο πολιτικό της σύστημα – αν ταρακουνηθεί…

* Ο κ. Χαρίδημος Κ. Τσούκας είναι καθηγητής στο ALBA και στο Πανεπιστήμιο Warwick.

Κράτος υπάρχει – πρωθυπουργός και κυβέρνηση δεν υπάρχουν!

Δεκέμβριος 28, 2008 Σχολιάστε
https://i0.wp.com/www.skai.gr/photos/200804/m11-152557zahopoulos44.jpg
Οι άνθρωποι και οι θεσμοί

Η κατακρήμνιση των θεσμών είναι η μεγαλύτερη ζημιά που μπορεί να υποστεί μια κοινωνία, επειδή οι θεσμοί είναι οι αρμοί αυτής της κοινωνίας. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να χάσουν οι Ελληνες την εμπιστοσύνη τους στους θεσμούς. Τα σκάνδαλα περνούν ατιμώρητα, η Δικαιοσύνη δεν στέκεται στο ύψος της, τα Πανεπιστήμια παράγουν χαρτιά αντί πτυχίων, οι πολιτικοί εθίστηκαν σε κοκορομαχίες αντί της λύσης προβλημάτων. Όμως, όσοι λόγοι υπάρχουν για την απώλεια εμπιστοσύνης, άλλοι τόσοι υπάρχουν για την ανάκτησή της. Υπάρχουν πολλοί αστυνομικοί, δικαστές, πανεπιστημιακοί, πολιτικοί κ.ά. που αθόρυβα κάνουν τη δουλειά τους και τιμούν τους θεσμούς που υπηρετούν. Ολους αυτούς, που δεν κάνουν μεγάλο θόρυβο, πρέπει να τους ανακαλύψουμε και να τους δώσουμε θέσεις ευθύνης. Δεν χρειάζεται να τα ισοπεδώσουμε όλα, απλώς οφείλουμε να κάνουμε καλύτερες επιλογές. [ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 28/12/2008]

Συμφωνώ με όσα γράφει η «Καθημερινή» στο κύριο άρθρο της. Και υπερθεματίζω. Αλλά η εφημερίδα στέκει απλώς σ’ αυτά που βλέπει ή δεν βλέπει. Κάθε κοινωνία  έχει θεσμούς για να μπορεί να συμβιώνει αρμονικά. Όταν όμως οι πολιτικοί ηγέτες που έχουν αναλάβει τα ηνία της κοινωνίας ΠΡΩΤΟΙ αυτοί καταστρατηγούν θεσμούς, στραπατσάρουν την ηθική, παρανομούν, κλέβουν, εξαπατούν, λένε ψέματα στον λαό, βάζουν τα χέρια τους τους στις τσέπες του, τον ληστεύουν, τον γαμάνε στην κυριολεξία… και μένουν ατιμώρητο, τότε ποιος φταίει;

Στην  προκειμένη περίπτωση πέντε χρόνια κυβερνάει τον τόπο η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας και δεν έχει αφήσει τίποτε όρθιο! Λοιπόν, θα κρύβουμε ή θα μασάμε τα λόγια μας; Φταίει ο Καραμανλής που είναι πρωθυπουργός και αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, διότι αυτός επέτρεψε σε όλους αυτούς τους ληστές και τους κλέφτες να λεηλατήσουν το ελληνικό κράτος και να κατακλέψουν τον ιδρώτα του λαού.

Παράδειγμα: Ο κύριος Ζαχόπουλος [στη φωτογραφία] διετέλεσε γεν. γραμματέας του υπουργείο Πολιτισμού. Υποτίθεται ότι είχε μια σπουδαία κρατική θέση. Αυτός τι έκανε; Εκμεταλλεύτηκε το αξίωμά του για να εκμαυλίσει μια γυναίκα με την προοπτική της επαγγελματικής αποκατάστασής της. Πάντως αποκλείεται να ήταν ο μοναδικός…