Αρχείο

Posts Tagged ‘ΓΝΩΜΗ’

Ετοιμόρροπη χώρα

Ιανουαρίου 13, 2009 Σχολιάστε

γνώμη

Αντώνης Καρακούσης | Το Βήμα, Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2009. Κάθε μέρα και μια έκπληξη, κάθε μέρα και ένα νέο ανησυχητικό για τη χώρα και τους πολίτες της. Τις προάλλες ήταν τα Καλάσνικοφ των τρομοκρατών που ανέστησαν την απειλή της τρομοκρατίας, την περασμένη Παρασκευή ήταν η Standard & Ρoors που μας θύμισε τον κίνδυνο της πτώχευσης και χθες η απαγωγή του εφοπλιστή κ. Π. Παναγόπουλου που επέτεινε την ατμόσφαιρα ανασφάλειας στην επιχειρηματική κοινότητα.

Είχαν προηγηθεί την περασμένη εβδομάδα οι προκλητικές κινήσεις των Τούρκων στο Αιγαίο και τον περασμένο Δεκέμβριο οι ταραχές. Και μαζί όλη αυτή η ατμόσφαιρα υποχώρησης που τα πάντα μικραίνει, από το μέγεθος της οικονομίας και τις δυνατότητες των επιχειρηματικών ομίλων έως τα ποσοστά των μεγάλων κομμάτων.

Η εμπιστοσύνη κλονίστηκε, η αξιοπιστία εξέλιπε και οι κάθε λογής ηγεσίες φαντάζουν μικρές και ανήμπορες να κατανοήσουν και να διαχειρισθούν το όλον. Μικρορυθμίσεις προωθούν και μικροσυμφέροντα υπηρετούν, για την εξουσία και τα αγαθά της παλεύουν, για τον τόπο δεν νοιάζονται, παρά τους όρκους και τις μεγαλοστομίες.

Οπως ακριβώς τούτες τις ημέρες συμβαίνει. Η χώρα απειλείται, η οικονομία της κινδυνεύει, η εσωτερική ασφάλεια καταρρέει και η κυβέρνησή μας απλώς επικοινωνεί τον μέγα ανασχηματισμό, προσβλέποντας σε δημοσκοπική ανάκαμψη και εκλογικό αιφνιδιασμό. Παραμύθι στο παραμύθι, παιχνίδι με τον φόβο και λίγες ανασφαλείς θεσούλες στο ετοιμόρροπο κράτος συνθέτουν το νέο σχέδιο των επικοινωνιολόγων της συμφοράς που συγκυβερνούν. Η χώρα είναι ετοιμόρροπη. Οποιοι δεν το βλέπουν απλώς στρουθοκαμηλίζουν. Μέσα στον μήνα θα κριθεί η ικανότητά της για δανεισμό, η ικανότητά της για επιβίωση στο διαταραγμένο διεθνές πιστωτικό περιβάλλον. Σε μια θεσμικώς συγκροτημένη χώρα το θέμα της αναχρηματοδότησης του δημόσιου χρέους θα αντιμετωπιζόταν ως ζήτημα εθνικής ανεξαρτησίας, όπως ακριβώς είναι.

Αλλού τέτοιες ημέρες θα είχε σημάνει συναγερμός, θα είχαν εκπονηθεί σχέδια ανόρθωσης της οικονομίας και προγράμματα επανάκτησης της χαμένης αξιοπιστίας, ο πρωθυπουργός της χώρας θα τα είχε παρουσιάσει, θα είχε εγγυηθεί ο ίδιος τη μείωση των ελλειμμάτων σε συγκεκριμένο χρόνο και θα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του προκειμένου να πείσει τους διεθνείς πιστωτές για τη συνέπεια και τη συνέχεια της προσπάθειας.

Εδώ είτε αγνοούμε τον κίνδυνο είτε περιμένουμε το μοιραίο. Για να αναληφθούν πρωτοβουλίες πρέπει να βρεθούμε με την πλάτη στον τοίχο. Μόνο που τότε θα είναι αργά. Το ελληνικό κράτος θα έχει βυθισθεί στην απόλυτη ανυποληψία και οι απώλειες θα θυμίζουν το «μαύρο 1897». Αυτό δυστυχώς θα είναι το τίμημα της απρονοησίας μιας μικρής τελικά ηγεσίας.

Advertisements

Γιατί η Αθήνα καίγεται

Δεκέμβριος 14, 2008 Σχολιάστε

Στάθης Καλύβας | Το Βήμα, Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

Με την Αθήνα και πλήθος άλλων ελληνικών πόλεων να έχουν παραδοθεί στο χάος και στην καταστροφή, το ερώτημα που ανακύπτει είναι το εξής: Ποια είναι τα πραγματικά αίτια μιας τόσο δυσανάλογης αντίδρασης, πρωτοφανούς για τα ευρωπαϊκά δεδομένα; Πολλοί παρατηρητές έδειξαν τους συνήθεις «υπόπτους»: την κακοδιοίκηση και τη διαφθορά, την έλλειψη εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, τα πολιτικά σκάνδαλα και τη διεύρυνση του χάσματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Ωστόσο αυτά τα επιχειρήματα είναι ανεπαρκή. Στην πραγματικότητα αυτές οι αναταραχές αποτελούν σύμπτωμα βαθέων πολιτισμικών προβλη μάτων και όχι κοινωνικών. Οι εξεγερμένοι νέοι δεν ανήκουν στις δυσπραγούσες τάξεις, δεν είναι φτωχοί ή μετανάστες (όπως στη Γαλλία). Είναι, κατά το μεγαλύτερο μέρος, τυπικοί έφηβοι, παιδιά της μεσαίας τάξης.

Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης αναπτύχθηκε ένα γενικό αίσθημα αντίστασης προς την εξουσία. Η πολιτική ανυπακοή, μαζί με τις βίαιες διαδηλώσεις και την καταστροφή της δημόσιας περιουσίας, είναι πάντα δικαιολογημένη, αν όχι ωραιοποιημένη. Η Αστυνομία έχει πάντα άδικο: αν αντιδράσει σκληρά είναι κτηνώδης, αν όχι ανίκανη. Αυτή η τάση απεδείχθη ανθεκτική στον χρόνο και στα παγκόσμια γεγονότα, ενώ προωθείται και από τα μέσα ενημέρωσης. Ολες οι κυβερνήσεις από τη δεκαετία του 1970 έμεναν άπραγες καθώς αναπτυσσόταν μια αναρχική υποκουλτούρα. Σε τακτά χρονικά διαστήματα και με αφορμή ποικίλα γεγονότα οι αναρχικοί επιδίδονται σε βίαιες διαδηλώσεις και προκαλούν εκτεταμένες καταστροφές.

Τέτοιου είδους πράξεις ενισχύονται από την παντελή απουσία κυρώσεωνελάχιστοι συλλαμβάνονται και σχεδόν κανείς δεν τιμωρείται. Η συμμετοχή στις αναταραχές αντιμετωπίζεται ως μια διασκεδαστική, χαμηλού κινδύνου δραστηριότητα. Η Αστυνομία δεν διαθέτει συνεπή πολιτική ούτε επαρκή εκπαίδευση. Η πολιτική, πολιτιστική και πνευματική ηγεσία της Ελλάδας δεν δείχνει πρόθυμη να λάβει μέτρα κατά αυτής της αναρχικής υποκουλτούρας. Στην πραγματικότητα σε αρκετές περιπτώσεις τη δικαιολογούν, την υποκινούν ή και την επιδοκιμάζουν- κυρίως τα μικρά κόμματα της Αριστεράς, όπως και κεντροαριστερές εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας.

  • Ο κ. Στάθης Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Υale.