Αρχείο

Posts Tagged ‘Γνώμη’

Οταν λαμπάδιασε η οργή

Δεκέμβριος 9, 2008 Σχολιάστε

Tης Mαριας Kατσουνακη, Η Καθημερινή, Tρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Είμαστε μια χώρα που πενθεί. Είμαστε ένας λαός απογοητευμένος, διαψευσμένος, οργισμένος. Πολύ οργισμένος. Ανέχεται όλο και λιγότερο, αντέχει όλο και λιγότερα. Τώρα, χτύπησε ο συναγερμός. Ολοι τον ακούν αλλά κανείς δεν μπορεί, πλέον, να σημάνει τη λήξη του…

Κυριακή μεσημέρι, ο υπόγειος γεμάτος. Λίγο πριν από τον σταθμό της Ομόνοιας μια ομάδα μαθητών, σιωπηλοί ως τότε, αρχίζουν να φωνάζουν συνθήματα. Δυο, τρεις φορές. Και ύστερα σιωπή. Η Πατησίων αποκλεισμένη, κόσμος αρκετός κατευθύνεται προς το Μουσείο. Περασμένες μία. Παρέες μικρές, η κουβέντα ίδια. Γύρω στις 2.30 ξεκινάει η πορεία. Κοιτάζω γύρω μου. Οι περισσότεροι, με την ευρεία έννοια, μεσήλικες. Ψημένοι σε συγκεντρώσεις, με αγωνιστικά εύσημα. Μήπως κάτι πρέπει να γίνει με τα συνθήματα; Τα επαναλαμβάνουμε λίγο αμήχανα, άρυθμα, διστακτικά. Παραμένουν τα ίδια, ενώ κι εμείς και εκείνοι (οι «μπάτσοι») έχουν αλλάξει. Κι (εκείνοι) όχι προς το καλύτερο… Ο εκσυγχρονισμός, λησμόνησε να τους συμπεριλάβει… Εμείς, πάλι, στα δύσκολα. Με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό. Με τα γεγονότα να τρέχουν πιο γρήγορα από τις σκέψεις.

Στρίβουμε στην Αλεξάνδρας, και, παράλληλα, αρχίζει να κινείται ένα ανθρώπινο ποτάμι, επιθετικό, με καλυμμένα πρόσωπα, αποφασιστικό βήμα, προπηλακίζοντας και πετροβολώντας, τη δική μας, λειψά οργανωμένη, πορεία. Βαδίζαμε στη μάχη χωρίς «πυρομαχικά». Το καταλάβαμε αργά. Σε λίγα λεπτά το τοπίο δεν είναι πλέον το ίδιο. Και δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο. Εκ των υστέρων, η πορεία της Κυριακής θυμίζει περίπατο… Η οργή, προχθές, ήταν ακόμη στα σπάργανα. Υστερα λαμπάδιασε.

Λέγαμε, καιρό τώρα, για το μίσος που φώλιαζε, για μια γενιά πολιτικών που θεωρούν την αυθαιρεσία κανονικότητα. Για πολίτες, κατοίκους αυτής της πόλης, βίαιους, απρόβλεπτους, μισοτρελαμένους. Για τα σκάνδαλα που συσσωρεύονται και κουκουλώνονται, για την κάθαρση που εξαγγέλλεται αλλά δεν έρχεται. Ενας κόσμος απαξιωμένος και αδικαίωτος. Ο φόνος υπαρκτός και συμβολικός. Η εκδίκηση είναι αδυσώπητη. Δεν έχει χρώμα, δεν έχει κόμμα, δεν έχει ιδεολογία. Τροφοδοτείται από τις αναθυμιάσεις, από τη συλλογική μνήμη. Από εμφύλιους διχασμούς, από ένα μίσος κακοχωνεμένο και διαρκές που ποτέ δεν συζητήθηκε, ποτέ δεν «ρυθμίστηκε» σε ευρεία κλίμακα. Τα στρατόπεδα είναι πάντα δύο και ενδιάμεσα η άβυσσος. Οι έχοντες και οι μη έχοντες, οι προστατευμένοι (με διαπλεκόμενους και μπατζανάκηδες), οι απολύτως εκτεθειμένοι. Ο προκλητικός πλούτος και η δυσβάσταχτη καθημερινότητα. Η ασημαντολογία των πολιτικών και η πραγματικότητα των πολιτών. Οι «συγγνώμες» που εκστομίζονται ως πανάκεια και η οδύνη που ποτέ δεν θεραπεύεται. Ο (μόνος αληθινός) φόβος για τις ψήφους που χάνονται και η (μόνη αληθινή) εξουσία της απελπισίας που φέρνει η (διαρκής) απώλεια.

Από τη μια, εκείνοι που τραβούν το όπλο και, από την άλλη, εκείνοι που δέχονται τη σφαίρα.

Advertisements
Κατηγορίες:ΑΛΕΞΗΣ, Νεολαία Ετικέτες: