Αρχείο

Posts Tagged ‘ΣTAΣEIΣ’

Η μάχη των εικόνων

Δεκέμβριος 24, 2008 Σχολιάστε

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, 24/12/2008

H κομματική διαμάχη για το ποιος πλήττει περισσότερο τη «διεθνή εικόνα της χώρας», αυτή η νέου τύπου εικονομαχία δηλαδή που μια της αναζωπύρωση παρακολουθήσαμε, όσοι τουλάχιστον είχαμε την υπομονή, κατά τη συζήτηση του Προϋπολογισμού, έχει τόσο νόημα όσο ένα βιβλίο με λευκές όλες του τις σελίδες. Τούτη τη φορά καταγγέλλων ήταν ο κ. Καραμανλής και καταγγελλόμενος ο κ. Παπανδρέου, αλλά η εναλλαγή στους ρόλους του «καλού» και του κακού», του «εθνικού» και του «μειοδότη» είναι πάγιο γνώρισμα του πολιτικού μας συστήματος. Το πρώτο που σκέφτεται κανείς είναι ότι η τόση έγνοια για την «εικόνα», για τη βιτρίνα, δεν επιτρέπει βαθύτερους στοχασμούς για τα ουσιώδη. Το πάθος για το φαίνεσθαι και για την προβολή του διεθνώς σε καταντάει φοβικό ψιμυθιωτή, σε εξωθεί στην απόκρυψη και την παραπληροφόρηση.

Η εικόνα της Ελλάδας δεν είναι μία. Αλλη έχει ο καθείς στο συναισθηματικό, πολιτικό και ιδεολογικό του κεφάλι, άλλη οραματίζεται. Είναι δύσκολο λοιπόν να συμφωνήσουμε όλοι στο ποιο είδωλο οφείλουμε να αγαπάμε και να διαφημίζουμε. Αίφνης, γιατί θεωρείται υποχρεωτικό να πιστέψουμε όλοι ότι μόνο η τουριστική μοίρα αξίζει στην Ελλάδα, και γιατί να συμφωνήσουμε με την προχθεσινή απόφαση της κυβέρνησης για «δραστική αύξηση των εξόδων προβολής της χώρας μας στο εξωτερικό», όταν με τα μισά από τα κονδύλια αυτά ίσως αποκτούσαν γάντια μιας χρήσεως ένα-δυο δημόσια νοσοκομεία μας, που εσχάτως τους λείπουν ακόμα κι αυτά τα άκρως απαραίτητα; Ή γιατί να μην υποθέσουμε πως η εικόνα της χώρας δεν βλάπτεται από τα στιγμιότυπα διαδηλώσεων που μεταδίδουν τα ξένα κανάλια αλλά από την τυχοδιωκτική συμπεριφορά πάρα πολλών απ’ όσους εμπλέκονται στον τουριστικό κλάδο (το φόνο στη Μύκονο τον ξεχάσαμε άραγε;). Φαίνεται όμως ότι με τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας βρήκαμε παπά να θάψουμε πεντέξι: τη μείωση της αγοραστικής κίνησης (λες και μας περίσσευαν τα χρήματα), τη μείωση των τουριστών, το νέφος των Αθηνών, τις αναμενόμενες χιονοπτώσεις, την αύξηση της τιμής της γαλοπούλας κ.τ.λ.

Το να πιστεύει κανείς εν έτει 2008 και με το «οικουμενικό χωριό» ήδη παρόν ότι η εικόνα που θα σχηματίσει για τη χώρα μας κάποιος Γάλλος, Γερμανός ή Αμερικάνος εξαρτάται από το τι θα πει ο ένας ή ο άλλος Ελληνας πολιτικός ή από το τι θα προπαγανδίσει η κυβέρνηση, είναι τουλάχιστον αφελές. Δηλαδή τι, οι δεκάδες ανταποκριτές του ξένου Τύπου που ζουν και δουλεύουν στην Αθήνα δεν έχουν προσωπική γνώση και άποψη αλλά κρέμονται από τα χείλη του κ. Παπανδρέου (κομμάτι δύσκολο έτσι κι αλλιώς); Ή μήπως, ω ναι, αυτό πρέπει να συμβαίνει, παίρνουν γραμμή από τον ΣΥΡΙΖΑ;

Advertisements
Κατηγορίες:Καραμανλής, Παπανδρέου, Πολιτική Ετικέτες:

Λέξεις σαν σφαίρες

Δεκέμβριος 12, 2008 Σχολιάστε

Tου Παντελη Μπουκαλα, Η Καθημερινή, Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Ένα συγγνώμη θα μπορούσε να το πει. Για τα μάτια του κόσμου. Kαι για τ’ αυτιά του.  Για τ’ αυτιά πρωτίστως των δικών του ανθρώπων. Και ίσως, ποιος ξέρει, αν είχε μείνει ακαθοδήγητος, αν είχε γράψει με το δικό του χέρι το απολογητικό υπόμνημά του, να ξέφευγε μια λέξη μεταμέλειας και να αποκτούσαν έτσι κάποιο νόημα όσα άφηνε η ηγεσία της αστυνομίας να διαρρέουν μετά το φονικό, πως δηλαδή ο ειδικός φρουρός «ήταν συντετριμμένος». Ομως ο κατηγορούμενος για τον φόνο του παιδιού έχει συνήγορο. Το δικαιούται. Όπως όλοι. Και δικαιούται να πει οτιδήποτε στην αυτοϋπεράσπισή του. Όπως όλοι. Αλλά, μα την αλήθεια, είναι παράξενο έθιμο κι αυτό: οι δολοφόνοι δεκαπεντάχρονων, μάλλον φτωχοί άνθρωποι, να βρίσκουν συνήγορο κάποιον τηλεοπτικώς διάσημο· ο δολοφόνος του Μιχάλη Καλτεζά τον κ. Λυκουρέζο, τον κ. Κούγια ο τωρινός, ο νέος ήρωας των φασιστοειδών που τον υμνούν στα μαύρα σάιτ του Διαδικτύου.

Δεν την πήρε για τα λεφτά την υπόθεση ο κ. Κούγιας. Για τη δημοσιότητα την πήρε, αφού η όλη δράση του δείχνει ότι πεινάει συνεχώς για δημοσιότητα, ας είναι και αρνητική. Το έδειξε άλλωστε από την πρώτη στιγμή, συντάσσοντας ένα ωμό λιβελογράφημα δίκην απολογίας και καθυβρίζοντας με τις δηλώσεις του τους «κορυφαίους ταγούς», του Προέδρου της Δημοκρατίας συμπεριλαμβανομένου. Αυτός, ο πιο πάνω απ’ όλους, και από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ακόμα. Ένας «γνωστός ποινικολόγος», κατά τον τηλεοπτικό τίτλο του, που με τη βούλησή του κατάντησε ριάλιτι την προσωπική του ζωή, δεν θα δυσκολευόταν να δει σαν ριάλιτι τον φόνο ενός παιδιού. Τώρα προσδοκά αμέτρητες εμφανίσεις στα κανάλια, για να «εξηγήσει». Μήπως δεν τον καλούν να πει τη σοφή γνώμη του σε εκπομπές αφιερωμένες στην καταπολέμηση της βίας στα γήπεδα, ενώ ως πρόεδρος διαφόρων ομάδων έχει πρωταγωνιστήσει σε ποικίλα επεισόδια γηπεδικής βίας;

Τη δουλειά του κάνει ο κ. Κούγιας. Έξυπνα δεν μπορώ να το πω, γιατί στο υπόμνημά του είναι τόσες οι αντιφάσεις, τα κραυγαλέα ψεύδη και οι ωμές συκοφαντίες εις βάρος του δολοφονημένου παιδιού, που εκθέτει τον ίδιο τον άνθρωπο που ανέλαβε να υπερασπίσει. Προβοκατόρικα την κάνει τη δουλειά του ο «γνωστός ποινικολόγος». Και κουτοπόνηρα. Και, σαν λαϊκό παιδί που λέει πάντοτε πως είναι, πάει να στήσει το θέατρο ενός ταξικού φόνου, «ο παρεξηγημένος φτωχός από την Καλαμάτα και τα αλητοπλουσιόπαιδα από το Ψυχικό». Λοιπόν, ας μη βρεθεί σκηνή, γυάλινη σκηνή, τηλεοπτική, για να παίξει το σκαιό μελόδραμά του. Ο πεινασμένος για φλας και κάμερες ας μείνει δίχως τροφοδοσία. Αυτό δεν είναι άλλωστε το ηθικό και το δίκαιο, να εκδικάζονται στα δικαστήρια οι υποθέσεις και όχι στην τηλεόραση;

Κατηγορίες:ΑΛΕΞΗΣ, Κούγιας Αλέξης Ετικέτες: