Αρχείο

Posts Tagged ‘AΠOΓPAΦEΣ’

Βία στη βία, τίνος ακριβώς;

Δεκέμβριος 24, 2008 Σχολιάστε

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, 24/12/2008

Tο να ζει κάποιος σε μια πόλη πλημμυρισμένη από αυτοκίνητα δεν είναι και το πιο ευχάριστο πράγμα. Ειδικά, όταν τα αυτοκίνητα είναι των άλλων. Ομως ένα σύνθημα στις μέρες της ταραχής πρέπει να μας προβληματίσει. «Βία, στη βία των αυτοκινήτων», έγραψαν κάποιοι στον τοίχο και ίσως να είναι οι ίδιοι που πυρπόλησαν δεκάδες Ι.Χ.

Ασκούν λοιπόν τα αυτοκίνητα βία; Μεταφορικώς ναι, αλλά πάλι σ’ αυτή τη χώρα η έννοια της βίας έχει ξεχειλώσει τόσο πολύ που τα πάντα ασκούν βία. Ο λόγος, έχει ειπωθεί, ασκεί βία και γι’ αυτό φροντίζουμε να τον περιορίσουμε. Τα σχολεία, λέγεται, ασκούν βία και γι’ αυτό τα καταλαμβάνουμε. Η εξουσία ασκεί βία και γι’ αυτό θέλουμε να την καταλύσουμε. Οι νόμοι ασκούν βία και γι’ αυτό τους καταργούμε στην πράξη. Το θέμα όμως είναι ότι με τόση πολύ μεταφορική βία, δεν χάνει απλώς η έννοια τη σημασία της. Παύουν να ιεραρχούνται και οι πράξεις. Αν όλα είναι βία, τότε κάθε βία είναι δικαιολογημένη. Αν τ’ αυτοκίνητα είναι βία, τότε η καταστροφή τους είναι αυτοάμυνα.

Ενα από τα βασικά προβλήματα της χώρας είναι ότι αδυνατούμε να ιεραρχήσουμε και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να κουβεντιάσουμε. Οι μεταφορές έχουν πάρει τη θέση των επιχειρημάτων, οι απολυτότητες γίνονται κανόνες και τα κλισέ πολιτική. Τίποτε δεν διηθείται από τη σκέψη και όλα οδηγούν στην απελπισία.

Αυτές οι εύκολες και ως εκ τούτου γοητευτικές απολυτότητες δεν εκστομίζονται μόνο από περιθωριακές ομάδες. Aναπαράγονται σε κάθε επίπεδο του δημόσιου διαλόγου. Η φράση «η κοινωνία σας είναι η φυλακή μας», μπορεί να γράφτηκε με μαύρο μαρκαδόρο, αλλά αναπαράγεται δίκην επιχειρήματος σε όλα τα επίπεδα. Από το κουβεντολόι της τηλεόρασης, μέχρι και στα βιβλία των μεταμοντέρνων στοχαστών· εκείνων που δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά των φυσικών νόμων από τους θεσμοθετημένους κανόνες. Το σύνθημα «να καεί, να καεί, το μπ… η Βουλή» ακούγεται λογικό όταν κυρίαρχο κλισέ στον δημόσιο διάλογο είναι το «όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι» ή «τα κόμματα κάνουν κακό στην κοινωνία» κ.ο.κ. Το γραμμένο με σπρέι «το σύστημα διδασκαλίας, είναι η διδασκαλία του συστήματος», ξεκινά από δεκάδες αναλύσεις για το πώς η εκπαίδευση αναπαράγει τις αξίες της κυρίαρχης ιδεολογίας, λες και η Παιδεία θα μπορούσε να έχει ως κεντρικό της άξονα τις αξίες των Σουαχίλι.

Οι μεταφορικές απολυτότητες αυτού του τύπου αποτελούν προνομιακό όπλο της Αριστεράς -είναι, εξάλλου, η πρώτη διδάξασα της μεταμοντέρνας ανοησίας- αλλά δεν περιορίζονται στην Αριστερά. Ετσι η συμβολική διαμαρτυρία στην ΕΡΤ θεωρήθηκε «πραξικόπημα» και η ανάρτηση πανό στην Ακρόπολη εξισώθηκε με τις λεηλασίες και τις καταστροφές. Παράνομα είναι όλα, όπως παράνομο μπορεί να είναι το παρκάρισμα κάπου και παράνομη είναι η παραβίαση ερυθρού σηματοδότη. Σε μια ευνομούμενη κοινωνία κάθε παράβαση πρέπει να τιμωρείται, αλλά για να συνεννοούμαστε πρέπει να τα διακρίνουμε το μικρό από το μεγάλο.

Το πρώτο βήμα για την επίλυση ενός προβλήματος είναι η ακριβής περιγραφή του. Οταν στη συζήτηση κυριαρχούν οι ανερμάτιστες μεταφορές, όχι μόνο δεν βρίσκουμε άκρη, αλλά απλώς σωρεύουμε προβλήματα. Μέχρι το κρίσιμο σημείο που η κοινωνία εκρήγνυται. Κυριολεκτικώς…

Ο νεκρός και το κράτος

Δεκέμβριος 12, 2008 Σχολιάστε

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Αν παρακολουθήσει κανείς τη συζήτηση με αφορμή τον φόνο του μικρού Αλέξη πρέπει να καταλήξει σε απογοητευτικά συμπεράσματα και σε ένα ερώτημα: εδώ δεν μπορούμε να οργανώσουμε ένα διάλογο της προκοπής για όσα συμβαίνουν, ελπίζουμε ότι θα οργανώσουμε ορθολογικά την κοινωνία; Ετσι στον δημόσιο χώρο διακινούνται περισσότερα φαντάσματα από πληροφορίες και περισσότερες ιδεοληψίες από θεωρίες.

Διαβάζουμε, ας πούμε, ότι «το κράτος ήθελε έναν νεκρό». Το ερώτημα είναι: «Γιατί; Για να αυτοκαταλυθεί ή για να αποδιοργανωθεί τελείως;» Και ποιο κράτος συγκεκριμένα; Ξέρουμε ότι ο τρόμος κάθε κυβερνήτη είναι ένας νεκρός και δη δεκαπεντάχρονος. Αποτελεί θρυαλλίδα για ξεσηκωμούς και ταραχές. Το ελληνικό κράτος σε όλες τις βαθμίδες του, από τον πρωθυπουργό μέχρι τον τελευταίο αστυφύλακα, δεν θέλει νεκρούς. Θέλει κοινωνική ειρήνη. Για πολλούς λόγους. Αν δεν πιστεύουμε τους ανθρωπιστικούς, ας αναλογιστούμε τους πολύ πεζούς. Τα κρατικά όργανα δεν θέλουν νεκρό για να απολαμβάνουν από τα προνόμια της εξουσίας μέχρι τη δημοσιοϋπαλληλική ησυχία τους.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι «αν το κράτος θέλει ένα νεκρό», το ερώτημα είναι τι κάνει για να αποφευχθεί ένας νεκρός. Εδώ υπάρχουν πολλά ράμματα για τη γούνα του κρατικού μηχανισμού, από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Δυστυχώς, υπάρχει υπέρμετρη αστυνομική βία. Δεν είναι καθολική, αλλά είναι αθέατη και ατιμώρητη. Αφορά κυρίως τους απόκληρους της κοινωνίας: μετανάστες, Ρομά, τοξικομανείς, μικροεγκληματίες, ακόμη και πιτσιρικάδες με απρεπή ένδυση ή συμπεριφορά (σ.σ.: τους μεγαλοεγκληματίες δεν τους πειράζουν γιατί φοβούνται). Φωλιάζει στα τμήματα των «σκληρών περιοχών» και η λογική που κυριαρχεί είναι το γνωστό νεοελληνικό: «Εντάξει! Τι να κάνουν τα παιδιά; Στις συνθήκες που δουλεύουν…»

Αυτή η βία σωρεύει οργή σε διάφορα κοινωνικά τμήματα που κάποια στιγμή θα ξεσπάσει. Η ατιμωρησία είναι πράσινο φως για περισσότερη βία, μέχρι τη στιγμή που κάποιος νιώθει ασφαλής να τραβήξει πιστόλι και «όποιον πάρει ο χάρος». Εάν η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. ήταν αυστηρή με τη μικρή παραβατικότητα των οργάνων της, δεν θα φτάναμε ποτέ στον φόνο του Σαββάτου. Κάθε αστυνομικός θα σκεφτόταν δύο φορές πριν βγάλει το όπλο από τη θήκη και φυσικά δεν θα κατέληγε η σφαίρα στο κορμί ενός δεκαπεντάχρονου. Αν δεν υπάρξει μηδενική ανοχή στην αστυνομική παραβατικότητα, θα υπάρξει παραβατικότητα παντού.

Η διατήρηση της τάξης σε μια δημοκρατική χώρα είναι πολύ ευαίσθητη υπόθεση. Απαιτεί μεγάλη και συνεχή προσπάθεια. Η δουλειά των αστυνομικών είναι εξαιρετικά δύσκολη, ειδικά σε μια χώρα που ακόμη κουβαλά μνήμες. Τα όρια της νόμιμης με την παράνομη βία, είναι τόσο λεπτά, όσο ασαφή είναι τα όρια της επαναστατικής βίας με το πλιάτσικο που είδαμε να γίνεται τις τελευταίες μέρες. Οι αστυνομικοί πρέπει να βρίσκουν αυτή την ισορροπία κάθε μέρα που βγαίνουν στον δρόμο. Δεν είναι καθόλου απλή δουλειά, αλλά πρέπει να την κάνουν. Κυρίως πρέπει να την κάνει η φυσική και πολιτική τους ηγεσία. Αυτοί οφείλουν να εξετάζουν και να επανεξετάζουν μέτρα και πολιτικές για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ποτέ τα πράγματα δεν θα είναι άριστα, αλλά μπορούν σιγά σιγά να βελτιώνονται. Η απουσία πολιτικών, η μη τήρηση των νόμων, μέχρι τον τελευταίο κανονισμό, σωρεύει δυσλειτουργίες, οι οποίες κάποια στιγμή γίνονται έκρηξη.

Πότε ξεκίνησε το «κακό»;

Δεκέμβριος 9, 2008 Σχολιάστε

Tου Πασχου Μανδραβελη, Η Καθημερινή, Tρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Από τη στιγμή που ένα περίστροφο βγαίνει από το θηκάρι μεγιστοποιείται η πιθανότητα για το «κακό». Είτε από εξοστρακισμό σφαίρας είτε από εξοστρακισμό του λογικού. Γι’ αυτό το πρώτο που οφείλουν να διδάσκονται τα όργανα της τάξης είναι να μη βγάζουν τα πιστόλια από το θηκάρι. Να το διδάσκονται όχι μόνο με λόγια, αλλά με έργα. Και κυρίως με την τιμωρία όσων για ψύλλου πήδημα το παίζουν νταήδες με το «σιδερικό» στα χέρια.

Στις 2 Μαρτίου του 2007, κατά τη διάρκεια μιας διαδήλωσης, ένας ειδικός φρουρός που εκτελούσε υπηρεσία στο υπουργείο Αιγαίου πυροβόλησε στον αέρα. Σύμφωνα με ανακοίνωση της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών (ΓΑΔΑ) οι διαδηλωτές «απείλησαν τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα του εκεί εκτελούντος υπηρεσία ειδικού φρουρού, επιχειρώντας να τον εμβολίσουν με σιδερόβεργες και καδρόνια. Ο ειδικός φρουρός, στην προσπάθειά του να διασωθεί και αμυνόμενος, έκανε χρήση του υπηρεσιακού του πιστολιού, ενεργώντας εκφοβιστικό πυροβολισμό, σύμφωνα με τον νόμο…». Πολλοί (ανάμεσά τους και ο γράφων) υιοθέτησαν την εκδοχή της ΕΛ.ΑΣ. Δεν φανταζόμασταν ότι κοτζάμ δημόσια υπηρεσία θα εψεύδετο σε επίσημη ανακοίνωση – ψεύδος που υιοθέτησε και η κυβέρνηση.

Μερικές μέρες μετά μεταδόθηκε από τους τηλεοπτικούς σταθμούς η αλήθεια. Ενα βίντεο από κινητό απέδειξε ότι ο ειδικός φρουρός ουδέποτε απειλήθηκε. Νταηλίδικα πυροβόλησε στον αέρα και ευτυχώς τότε δεν χτυπήθηκε κανείς, γιατί θα ζούσαμε πριν από δύο χρόνια όσα ζούμε σήμερα.

Τότε η κυβέρνηση κρύφτηκε πίσω από τον επικοινωνιακό χειρισμό του θέματος. Μια σφαίρα στον αέρα δεν σήμανε συναγερμό. Είναι σίγουρο ότι ουδείς τιμώρησε πειθαρχικά τον παραβάτη, κάτι που σημαίνει ότι στα σώματα ασφαλείας υπήρχε -έστω άρρητα- πράσινο φως για άσκοπους πυροβολισμούς. Μόνο που οι σφαίρες είναι περίεργα πράγματα. Μπορούν να σφηνωθούν στο κορμί ενός δεκαπεντάχρονου και να γίνουν θρυαλλίδα κοινωνικής αναταραχής με απρόβλεπτες διαστάσεις. Το «κακό» λοιπόν δεν ξεκίνησε το βράδυ του Σαββάτου με τον θανάσιμο τραυματισμό του Αλέξη. Ισως ξεκίνησε στις 2 Μαρτίου του 2007. Μπορεί νωρίτερα, με άλλους άσκοπους πυροβολισμούς που ποτέ δεν είδαν το φως της δημοσιότητας.

Τα σημάδια της έντασης που ζούμε σήμερα τα είχαμε από νωρίς. Μόνο που δεν χαράχτηκαν εγκαίρως πολιτικές ώστε αυτή να μην ξεσπάσει. Η κυβέρνηση ακόμη και σε θέματα δημόσιας τάξης λειτούργησε με μόνο καημό την επικοινωνία. Ενώ τα σύννεφα μαζεύονταν στον ορίζοντα, αυτή κοίταζε μόνο τα δελτία ειδήσεων. Η πολιτική όμως απαιτεί σχεδιασμό μακροχρόνιο και σενάρια αντίδρασης ακόμη και για το απίθανο. Η αποτυχία της προετοιμασίας είναι προετοιμασία της αποτυχίας, είχε πει κάποιος. Και αυτή η αποτυχία προετοιμαζόταν πέντε χρόνια τώρα.

Κατηγορίες:ΑΛΕΞΗΣ, ΓΑΔΑ Ετικέτες: