Αρχείο

Posts Tagged ‘ANEMOΔEIKTHΣ’

Υπάρχει κάτι σάπιο…

Δεκέμβριος 12, 2008 Σχολιάστε

Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Δεν πάμε καλά ως κοινωνία. Και δεν παραλείπουμε να το υπογραμμίζουμε καθημερινά, εν θερμώ, αλλά και εν ψυχρώ, έτσι για να μην αφήνουμε σε κανέναν –και κυρίως στους ίδιους μας τους εαυτούς– την παραμικρή αμφιβολία. Αλλά και περιθώριο διαφορετικής ενέργειας, συμπεριφοράς. Ένας απερίγραπτος αχταρμάς, που προκύπτει από επιμέρους δράσεις και πρωτοβουλίες, αλλά στο σύνολό του θεωρούμενος δείχνει μια κοινωνία σε βαθιά κρίση – από το πιο μικρό και «ασήμαντο» μέχρι το πιο ουσιαστικό, το «μεγάλο». Εθισμένοι σε μια πραγματικότητα «της πλάκας», του «χαβαλέ», που σαν χωνευτήρι ανακατεύει και ομογενοποιεί σκέψεις και ιδέες, στάσεις και αντιστάσεις, κανόνες και εκτροπές, ένα αμάλγαμα που συνιστά μια «κοινή γνώμη» δίχως κατεύθυνση, με θολό αξιακό υπόστρωμα, έτοιμη να υιοθετήσει την κάθε παλαβωμάρα, να την αναδείξει σε «πρότυπο», ανίκανη να διακρίνει το σοβαρό από το γελοίο, ακόμη ακόμη και τη στοιχειώδη διαφορά μεταξύ καλού και κακού. Ολα στον κουβά και «ρούχα μαζί που πλύθηκαν κι έχουνε γίνει ροζ…».

Εικόνα αυτής της κοινωνίας (και ταυτόχρονα ουσιώδης διαμορφωτής της), τα ΜΜΕ. Τα ηλεκτρονικά κυρίως, αλλά συχνά και τα έντυπα – ακόμη και τα σοβαρά. Σε μια ξέφρενη κούρσα λαϊκισμού, σε έναν αδιέξοδο «ανταγωνισμό» για τηλεθεάσεις και ακροαματικότητες, στην τρελή κούρσα της «πρωτιάς» και της πάση θυσία «διαφορετικότητας». Που στο τέλος καταλήγει σε μια θλιβερή ομοιογένεια που αλέθει και εκμηδενίζει και τις όποιες εξαιρέσεις. Σε αυτό το συνθλιπτικό (από την πολιτική και τους πολιτικούς, τη δημοσιογραφία και τους δημοσιογράφους, την παιδεία και τους εκπαιδευτικούς, την αστυνομία και τους αστυνομικούς και πάει λέγοντας…) «όλοι τους το ίδιο είναι!». Που και αυτό όμως δεν καταλήγει, επιτέλους, να λειτουργεί απομονωτικά, καταδικαστικά, αλλά… διασκεδαστικά, αποχαυνωτικά.

Κανάλια και εκπομπές, που δεν έχουν τον παραμικρό δισταγμό, με το ίδιο «δυναμικό» που σχολιάζουν τις ροζ πτυχές της ζωής καλλιτεχνών και «επωνύμων», με ένα απλό «κλικ» υπαγορευόμενο από την επικαιρότητα να το… γυρίσουν στον «σχολιασμό» μιας δολοφονίας και την «ανάλυση» για την κοινωνική αναταραχή που αυτή πυροδότησε! «Πρωινές κουτσομπόλες» και «μαγείρισσες», να σοβαρεύονται ξαφνικά και να «εξηγούν» το φαινόμενο της βίας, να ψυχαναλύουν τους κουκουλοφόρους, να διερμηνεύουν το «κοινό αίσθημα» – πριν «αλλάξουν κλίμα» και αναγγείλουν την έλευση της… αστρολόγου της εκπομπής, που και αυτή κάπου ανάμεσα στη «σύμπτωση» Κρόνου και Σελήνης και τον «ανάδρομο Ερμή» θα σου εξηγήσει πως «είχε προβλέψει όλα αυτά που βλέπουμε γύρω μας…»!

Ολο αυτό το «σύστημα» που ανέδειξε σε «προσωπικότητες» (αδιάφορο αν κατά περίπτωση αναδείχθηκαν ως τέτοιες για τη συμμετοχή τους στα… ποδοσφαιρικά δρώμενα, στις «ταρζανιές» τους σε τηλεοπτικούς σταθμούς αλλά και γήπεδα ή ακόμη και στους ξυλοδαρμούς τους με τις ή τους συζύγους τους…) άτομα… αενάου επικαιρότητος και πάντα με «βαρύνουσα άποψη», επίσημους καλεσμένους σε πάνελ κουτσομπολίστικα, αλλά ακόμη και «σοβαρά» ενημερωτικών εκπομπών» και «δελτίων ειδήσεων»…

Γιατί, λοιπόν, να μας κάνουν εντύπωση κάποιες «απόψεις» (έστω και από επαγγελματική ανάγκη υπαγορευόμενες) πως ο φόνος του πιτσιρικά ήταν «μια παρεξήγηση», πως «ο Θεός έφερε το βλήμα που εξοστρατίστηκε» και σκότωσε το παιδί ή το ακόμη εξοργιστικότερο ότι «η δικαιοσύνη θα αποφασίσει αν έπρεπε να χαθεί το παιδί…»; Και ποιο παιδί; Ενα που ήταν «γόνος πλουσίων, αλλά σύχναζε στα Εξάρχεια…», που είχε «αποκλίνουσα συμπεριφορά…»! Σε μια νέα «αξιακή ιεράρχηση», που κατηγοριοποιεί «ανάλογα» την αξία της ανθρώπινης ζωής – άλλη αυτή του όποιου «επωνύμου», άλλη ενός νέου με «αποκλίνουσα συμπεριφορά…»!

Και από την άλλη, μέσα σε αυτό τον χαμό των ημερών, το εκρηκτικό κλίμα που κανείς δεν ξέρει αν και πότε θα αποφορτισθεί, να διαβάζεις στις σελίδες μεγάλης και σοβαρής εφημερίδας «άρθρο» παρέμβασης, μέσα σε πλαίσιο, του Δημήτρη Κουφοντίνα! Στο οποίο ο συντάκτης του μιλάει για «αποτρόπαιο έγκλημα» διαρκείας, που συντελείται από το κράτος, «κατανοεί» τα παιδιά που στρέφονται κατά του κράτους επειδή πονούν για τον άδικο χαμό ενός δικού τους…». Εντύπωση κάνει το γεγονός ότι η εφημερίδα παρέλειψε να αναφέρει ως υστερόγραφο δικό της, στο τέλος του άρθρου, την… ιδιότητα του αρθρογράφου –κάτι που κάνει για όλους τους άλλους αρθρογράφους και εξωτερικούς συνεργάτες της, π.χ. «βουλευτής» ή «πρώην πρωθυπουργός» ή «καθηγητής ΑΠΘ» και πάει λέγοντας. Γιατί δεν «θύμισε» σε αυτή την περίπτωση την «ιδιότητα» του αρθρογράφου της – «φυλακισμένος, καταδικασθείς 12κις ισόβια για τη δολοφονία ανθρώπων»;

Τι σόι… «ανταγωνισμός προοδευτικότητας» είναι αυτός που «επιβάλλει» σε μεγάλη εφημερίδα να «φιλοξενεί» τον Κουφοντίνα και τις απόψεις του, επειδή μια… ανταγωνίστριά της «φιλοξενεί» τον Γιωτόπουλο και κάποιο «προοδευτικό» κανάλι (την ίδια νύχτα που καιγόταν η Αθήνα!) τον.. Ξηρό; Γιατί, επιτέλους, δεν έπαιρνε μια συνέντευξη από τον αναλυτή Κουφοντίνα – αν μη τι άλλο να τον ρωτήσει, αυτόν που κατανοεί «τον πόνο των παιδιών για τον άδικο χαμό ενός δικού τους…», τι ένιωθε ο ίδιος για τον πόνο των δικών του θυμάτων, για τον άδικο χαμό του πιτσιρικά Αξαρλιάν στο Σύνταγμα; Τι νόημα έχει να δίνεις χώρο σε έναν δολοφόνο, να… καταγγέλλει «το κράτος, τις πολυεθνικές, τις τράπεζες, αυτούς τους νόμιμους ληστές και δολοφόνους»; Πάλι καλά που τώρα πια ο Κουφοντίνας «μιλάει» χωρίς να χύνει αίμα…

Η δημοκρατία είναι μια διαρκής πρόκληση – σύμφωνοι. Και οι ανοχές της προσδιορίζουν καίρια και το εύρος της και την ποιότητά της – σύμφωνοι. Μόνο που και οι ανοχές έχουν όρια, που και αυτά προσδιορίζουν τη δημοκρατία…

Κατηγορίες:Κοινωνία, Νεολαία Ετικέτες:

Σαν έτοιμοι από καιρό…

Δεκέμβριος 9, 2008 Σχολιάστε

Tου Θανου Oικονομοπουλου, Η Καθημερινή, Tρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Δεν μπορούν να κάνουν ούτε καν αυτό: να διαχειριστούν την κρίση που «έσκασε» στα χέρια τους με ανοιχτά τα μάτια, καθαρό το μυαλό, απαλλαγμένη την ψυχή από σκοπιμότητες και συνυπολογισμούς «κερδών – ζημιών»… Να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους, να αφυπνιστούν από αυτό το «συμβάν»(!) και να καταλάβουν επιτέλους πως αυτή η ψυχρή δολοφονία ενός 15χρονου αμούστακου παιδιού, που πάσχιζε να νιώσει την παράνοια γύρω του και να ανδρωθεί, κάθε άλλο παρά «μεμονωμένο γεγονός» ήταν… Το «τραγικό» όλοι το περιμέναμε πως κάποια στιγμή θα γίνει (πόσες φορές δεν ξορκίζαμε αυτό το έρμο «και αν έχουν ένα νεκρό;») και όλοι φοβόμασταν πως όταν γίνει, θα λειτουργήσει ως θρυαλλίδα που θα πυροδοτήσει μια κοινωνική βόμβα που φορτίζει για χρόνια… Και θα διασκορπίσει γύρω τα θραύσματα σωρευμένης απελπισίας, συμπυκνωμένης οργής, εκρηκτικού (γι’ αυτό και δίχως λογική…) θυμού από αδιέξοδα που όλοι τα ’βλεπαν και κανείς δεν πάσχιζε να λύσει. Με τα χρόνια προβλήματα που οι «εκάστοτε» έσπρωχναν κάτω από το χαλί δίχως να τα προσεγγίζουν, σε μια «πολιτική» συγκάλυψης και εγκατάλειψης…

Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι, ελάχιστοι σε σύγκριση με τις ανάγκες των περιστάσεων, καταφεύγουν στα ίδια ψελλίσματα πως «δεν βλέπουμε πολιτικές ευθύνες…», ψέγουν ΜΜΕ και σχολιαστές γιατί «περίμεναν μεγαλύτερη καταδίκη της δράσης των κουκουλοφόρων…» – λες και τους δικαιολογεί κανείς! Την ίδια ώρα, μάλιστα, που αυτοί οι ίδιοι όχι μόνο… «προέβλεψαν» το ξέσπασμα του κύματος της οργής και της διαμαρτυρίας, αλλά έσπευσαν και να «ακυρώσουν» ακόμη και τη στοιχειώδη προστατευτική λειτουργία του κράτους, διαβεβαιώνοντας πως «σε ό,τι και αν γίνει, η αστυνομία θα δράσει… αμυντικά»! Αν δεν επρόκειτο περί αυταπόδεικτης ανοησίας (έστω λόγω αμηχανίας…) θα μπορούσε κάποιος κακόβουλος να το εκλάβει και ως προβοκάτσια…

Τα φαινόμενα που ακολούθησαν (μέσα σε ελάχιστο χρόνο!) τη δολοφονία του 15χρονου και εξαπλώθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη σε ολόκληρη την Ελλάδα ήταν το αποτέλεσμα μιας αντίδρασης, της ενεργοποίησης αντανακλαστικών της κοινωνίας που βρίσκονταν εν υπνώσει σε κάθε πολίτη τούτης της χώρας – και βγήκαν ως ξέσπασμα. Στη «λογική» του οποίου και υπερβολικές εκφάνσεις της αγανάκτησης μπορούν να εμφιλοχωρήσουν, και ακρότητες να συμβούν, και εκμετάλλευση αυτού του κύματος που ξεχύθηκε να γίνει από συγκεκριμένες ομάδες. Μπορεί και πρέπει να καταδικάσει κανείς τις ακρότητες και την απόπειρα «χειραγώγησής» τους, αλλά πριν από όλα πρέπει να δεχθεί πως τέτοια «απόνερα» είναι οιονεί «φυσικά φαινόμενα» που ακολουθούν εκρήξεις που προκαλούνται από «συμβάντα» πέραν πάσης αποδοχής και «ερμηνείας»…

«Πολιτικά ορθή» κουβέντα αυτή του Προέδρου της Δημοκρατίας, πως η δολοφονία ενός παιδιού αποτελεί «τραύμα στο κράτος δικαίου»… Και… στατιστικά σωστή η επισήμανση του αρμόδιου υπουργού πως «δεν είναι αυτή η αστυνομία μας…». Για να κάτσουμε όλοι, όμως, σοβαρά και δίχως παρωπίδες να αναλογισθούμε ποιο ΑΚΡΙΒΩΣ είναι αυτό το περιβόητο «κράτος δικαίου», που έχει τραυματίσει σωρευτικά τα παιδιά μας, ολόκληρη την κοινωνία, που προετοίμαζε την «έκρηξη» πριν καν δεχθεί το «τραύμα», από την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου. Το κράτος των «επώνυμων» σκανδάλων, της κατασπατάλησης του δημόσιου πλούτου υπέρ των «ημετέρων» και σε βάρος των εργαζομένων, της απαξίωσης (με τα «παραδικαστικά» κ.λπ.) του συστήματος δικαιοσύνης, έσχατου καταφυγίου των απλών ανθρώπων για προστασία, της καταρράκωσης της Εκκλησίας με τους παπάδες – μάνατζερ και διαφθορείς του πολιτικού προσωπικού, του εγκλήματος των «δομημένων ομολόγων», της αποσάθρωσης του δημόσιου συστήματος υγείας, της ισοπέδωσης της (έτσι και αλλιώς αναποτελεσματικής…) δημόσιας παιδείας; Της φτώχειας; Της διασφάλισης; Των… οφ-σορ των υπουργών;

Πόσο τυφλός πρέπει να είσαι, για να εστιάζεις το «βλέμμα» στις ακρότητες που εμφιλοχωρούν (ακόμη και από κάποιους που εκμεταλλεύονται τις περιστάσεις…) στην κοινωνική αντίδραση μπροστά σε ένα έγκλημα και μια σωρευμένη απελπισία που γύρευε την αφορμή για να ξεσπάσει, και να αγνοείς (ή το χειρότερο: να καμώνεσαι πως αγνοείς!) τη διαχρονική πραγματικότητα της λεηλασίας, της αυτονόητης, μα και λειτουργικής νομιμότητας που πρέπει να ορίζει τη λειτουργία ενός πραγματικού και όχι ψευδεπίγραφου «κράτους δικαίου»;

«Δεν είναι αυτή η αστυνομία…», κ. υπουργέ; Πείτε μας, λοπόν, «ποια» είναι! Αυτή του ξυλοδαρμού (και των υπονοιών ακόμη και για φόνο!) των άμοιρων λαθρομεταναστών, της… «ζαρντινιέρας» που ξυλοφόρτωσε τον άτυχο Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη (και οι υπεύθυνοι καταδικάσθηκαν σε ασήμαντες χρηματικές και δοικητικές ποινές!), της διαπλοκής με κυκλώματα εμπόρων ναρκωτικών και νονών της νύχτας, αλλά και εμπόρων λευκής σάρκας, που και όταν τα εγκλήματά τους αποκαλύπτονται οι υπεύθυνοι τη «βολεύουν» τις περισσότερες φορές με ποινές – χάδια, για να ξαναγυρίσουν στην υπηρεσία τους;

Δεν γενικεύουμε αφοριστικά, αλλά όταν τη μια λες –ως επίσημη πολιτεία!– στους αστυνομικούς που αποστολή έχουν να μας φυλάνε πως «το κράτος είστε εσείς!» και την άλλη τους αναγορεύεις σε «πραίτορες της πόλης» (για να καλύψεις, ίσως, το ανεπαρκές μισθολόγιό τους και την ελλιπέστατη εκπαίδευση και οργάνωσή τους…), «κάποια στιγμή» θα εισπράξεις την αυθαρεσία, την υπέρβαση καθήκοντος, τον εσκεμμένο τσαμπουκά» που αντιμετωπίζει τον πολίτη όχι ως τέτοιο αλλά ως… ιθαγενή υπήκοο, την ευκολία του τραβήγματος του περιστρόφου για να «δείτε ρε τσογλάνια…»!

Και τώρα, βιώνουμε, πολύ φοβούμεθα, τα αποτελέσματα της «παράφρονος μεταβλητής»…

Κατηγορίες:ΑΛΕΞΗΣ Ετικέτες: