Αρχείο

Posts Tagged ‘EIKONOΓPAΦHMA’

Ημέρες οργής

Δεκέμβριος 9, 2008 Σχολιάστε

Σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη, Η Καθημερινή


Tης Mαριαννας Tζιαντζη, Η Καθημερινή, Tρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2008

Κυριακή πρωί με έναν άταφο νεκρό και κάποιοι κοινωνιολογίζουν ασυστόλως. Oι συνήθεις τηλεθαμώνες εμφανίζονται στα πάνελ των ενημερωτικών εκπομπών και μιλούν εν ονόματι της νεολαίας. Ωρα πένθους, dies irae, όμως κυρίες καλοχτενισμένες και άψογα μακιγιαρισμένες και κύριοι με κοστούμια φλυαρούν ακατάπαυστα. Κάποιοι από τους ακάματους πρωινούς πολιτικούς-τηλεσχολιαστές βγαίνουν ξανά στα παράθυρα των δελτίων των οχτώ και ξανά την επομένη σε άλλες εκπομπές, λες και το πανελλήνιο φλέγεται από λαχτάρα να μάθει την άποψή τους.

Αρχικά, σε αρκετές οθόνες εμφανίζεται ο τίτλος «δολοφονία εν ψυχρώ», όμως άλλες εξακολουθούν να μιλούν για «θανάσιμο τραυματισμό 15χρονου στη διάρκεια επεισοδίων».

«Μαθαίνουμε ότι κάποιος από ένα μπαλκόνι βιντεοσκόπησε με το κινητό του τα γεγονότα», λέει το πρωί της Κυριακής ένας παρουσιαστής. «Τον παρακαλούμε να επικοινωνήσει με τον σταθμό μας και να μας στείλει το βίντεο». Ομως προτού προβληθεί στα κανάλια, το βίντεο είχε αναρτηθεί στο Διαδίκτυο και χιλιάδες χρήστες το έστελναν ο ένας στον άλλον, ενώ το ίδιο συνέβη με το όνομα του παιδιού, τις φωτογραφίες του, καθώς και τη φωτογραφία του Ειδικού Φρουρού. Αν και χθες τα κανάλια παρουσίασαν πολλά έκτακτα δελτία και ζωντανές συνδέσεις, το πρώτο 24ωρο το Διαδίκτυο ήταν πιο πλούσια πηγή ενημέρωσης.

Ο τρόπος που επίσημα χείλη αναφέρονται στη δολοφονία του 15χρονου θυμίζει την οργουελιανή «Νέα Γλώσσα» (Νewspeak): «άδικος χαμός», «τραγωδία», «δράμα», «τραγικό συμβάν», «θλιβερό περιστατικό», «ό,τι συνέβη», «ό,τι έγινε», «ατυχές γεγονός» αλλά και «αναπάντεχο γεγονός». Φαίνεται ότι οι λέξεις «θάνατος» ή «σκοτώνω» προκαλούν αμηχανία ή ανεπιθύμητους συνειρμούς.

Ο τρόπος που αντέδρασαν οι νέοι σε όλη την Ελλάδα δείχνει ότι η γενιά του εξουθενωτικού φροντιστηρίου, των «μολ», των «μούλτιπλεξ», του iPod, του Facebook και του κινητού δεν είναι η γενιά της ιδιώτευσης. Η εικόνα με τους τρεις εφήβους που έβγαλαν τα ρούχα τους και ξάπλωσαν με τα εσώρουχά τους στα σκαλιά της ΓΑΔΑ, αναπαριστώντας τον θάνατο του συνομηλίκου τους, θα μείνει στην ιστορία των νεανικών κινητοποιήσεων. Σώματα άγουρα και ανυπεράσπιστα, σκόπιμα σωριασμένα στο μάρμαρο, χωρίς ίχνος ερωτισμού ή επιτήδευσης, με την ομορφιά της νιότης σε αντίστιξη με την παγωμάρα του θανάτου. Υπάρχει πιο αθώα και πιο ειρηνική καταγγελία της βίας, της λεηλασίας όχι των εμπορευμάτων αλλά των ζωντανών ανθρώπων, των νεανικών ονείρων; Οι αστυνομικοί θα μπορούσαν να συλλάβουν τα τρία παιδιά (δύο κοπέλες κι ένα αγόρι), να τα ραντίσουν με χημικά, να τα τρομάξουν με χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, όμως εκείνα εκεί, ασάλευτα στο μάρμαρο.

Σε πολλές εκπομπές επισημάναμε υπερβολές, ρητορείες, διάθεση καπηλείας ή και συμψηφισμού των σπασμένων τζαμιών και της ανθρωποκτονίας. Ωστόσο, αυτά ωχριούν μπροστά στην υπερβολή, στο παράλογο της ίδιας της πραγματικότητας.

Κάποιοι σχολιαστές μίλησαν ειρωνικά για την «αστική» καταγωγή του νεκρού μαθητή: βόρεια προάστια, ιδιωτικό σχολείο, τι την ήθελε τη βόλτα στα Εξάρχεια; Ομως μια σφαίρα κάνει το «Γκούτσι φόρεμα» κουρέλια, ενώ το αβέβαιο μέλλον, η οικονομική κρίση και τα σκάνδαλα σαρώνουν τους γεωγραφικούς, τους ηλικιακούς, ακόμα και τους κομματικούς προσδιορισμούς.

Κατηγορίες:ΑΛΕΞΗΣ, ΓΑΔΑ, Εξάρχεια Ετικέτες: